VON GOAT "Disappear"

Von Goat

Disappear

2012 | Taphephobia Productions

Οι εποχές που ασφυκτιούσαμε με το παράνομο downloading έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και μπορεί να μας χωρίζουν λίγα χρόνια με την υπόθεση του Napster αλλά πλέον οι δισκογραφικές εταιρείες πλέουν αδύναμες σε έναν ωκεανό καταιγιστικού downloading και πολλές (true ή μη) μπάντες φαίνεται πως έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν τις δουλειές τους μέσω διαδικτύου. Χθες διάβασα για το νέο πόνημα των Von Goat στο όμορφο The Plunderer blog κι εδώ απλά παραθέτω το link απ’ την σελίδα της μπάντας στο bandcamp ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να κατεβάσουν το δίσκο από κεί. Παρ’ όλα αυτά, εσείς μην σταματάτε να απαιτείτε τις όποιες νέες κυκλοφορίες σε μορφή βινυλίου, CD ή έστω κασέττας (όπως σοφά αναφέρει κι ο Pan Plunderer). Το ότι σας δίνονται τα links για να κατεβάζετε τις μουσικές που προτείνουμε δε σημαίνει ότι πρέπει να μένετε μόνο εκεί. Υποστηρίξτε τη μουσική για να ζήσουν και οι καλλιτέχνες καλά αλλά κι εμείς καλύτερα. Οι Von Goat είναι η νεκρανάσταση των ψόφιων (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Von, μια μπάντα που γεννήθηκε στην εκπνοή του glam κινήματος μες στην ίδια του την πρωτεύουσα, το 1988. Φυσικά το είδος της μπάντας ουδεμία σχέση έχει με αφάνες παρά μόνο υποχθόνιο, κατασκότεινο black/death metal και το εν έτη 2011 πρόσωπο του σχήματος δείχνει πως βαστούν κάτι παραπάνω από απλώς καλά. Δείτε μια ωραία κριτική περί του album εδώ.

BURZUM "Umskiptar"

Burzum

Umskiptar

2012 | Byelobog Productions

Αυτό που με απασχολεί είναι τα σύννεφα μες στις συνθέσεις του αγαπημένου/μισητού Νορβηγού καλλιτέχνη. Από το προηγούμενο άλμπουμ του είχα εκφράσει τη δυσαρέσκειά μου. Κι αν αυτό με κάνει λιγότερο true σε τύπους που “έπιασαν” το νόημα του τότε λυπάμαι πραγματικά. Ακούω αυτή τη μπάντα πάνω από δέκα χρόνια και μπορώ να έχω κι εγώ μια ελάχιστη γνώμη. Ο Vikernes προσπαθεί να είναι επικός, το καταλάβαμε. Μάλιστα κινείται πιθανώς στη σωστή κατεύθυνση μιας και στα αυτιά μου όλα βροντοφωνάζουν BATHORY περιέργως. Παρόλα αυτά οι συνθέσεις είναι βαρετές που σου έρχεται να πεθάνεις. Το Umskiptar δεν κρύβει καν εκείνες τις δυο-τρείς τσαχπινιές του προηγούμενου δίσκου. Down-tempo κυρίως με τον διάσημο mainman να προβαίνει σε αφηγηματικές αφηγήσεις που αφηγούνται μια αφήγηση κ.ο.κ. Τα riffs είναι τρίτης κλάσης και αν μείνουν στο μυαλό είναι επειδή ο ακροατής θα κάνει προσπάθεια ώστε να ακούσει σοβαρά το άλμπουμ. Αν έβγαζε οποιαδήποτε άλλη μπάντα τέτοιο άλμπουμ, θα χασμουριόμασταν και θα το πετάγαμε στον κάδο. Τώρα που το έχει κυκλοφορήσει μια προσωπικότητα σαν τον Varg, χασμουριόμαστε και το πετάμε στον κάδο. 

DEPHOSPHORUS "Night Sky Transform"

Dephosphorus

Night Sky Transform

2012 | 7 Degrees Records

Αυτό είναι μια ενεργειακή απόληψη μεγατόνων. Ένας στροβιλιζόμενος γαλαξίας που βρυχιέται. Astrogrind και παπάρια μέντολες. Το Night Sky Transform είναι μια έκρηξη δύναμης. Τα πάντα καθορίζονται από το ευφάνταστο riffing (και από θέμα σύλληψης αλλά και από θέμα εκτέλεσης) του Θάνου. Σε ότι αγγίζει έστω τον όρο grind (άντε, ας το πούμε ΚΑΙ έτσι) ο άνθρωπος πετάει τα ουσιαστικότερα riffs που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Περιπετειώδη, κυκλικά, συνεχόμενα riffs που επεξεργάστηκαν πάνω στην βύρσα των Straighthate ώσπου και κατέληξαν να πάρουν αυτήν την πιο ανήλεη, πιο διαβολική, πιο Voivod-ική υφή. Κατά τα άλλα, ο Νίκος (επίσης στους Injekting Khaos) είναι ένας drummer κλάσης που εδώ δεν ξεφεύγει από όσα του ζητάει το εκάστωτε τραγούδι. Είπαμε, η μπάντα στο συγκεκριμένο άλμπουμ διατηρεί μέχρι αηδίας τη σωστή ισσοροπία μέσα σε όλους τους τομείς. Μέχρι και η συμμετοχή του Ryan Lipynsky (The Howling Wind, Serpentine Path, ex-Unearthly Trance κ.ο.κ.) κρίνεται εύστοχη, ιδιαίτερα το old school solo που προσφέρει στο Unconscious Excursion (The Hidden Galactic Truth And A Sphere Full Of Sorcerous Solutions). Τέλος, τα φωνητικά του Πάνου θα ξαναπώ ότι απλά τα λατρεύω. Είναι λυσσαλέα, ερμηνευμένα με πάθος και στάζουν βιτριόλι. Είναι δε εκφρασμένα με τέτοιο αγχωτικό τρόπο (ίσα που προλαβαίνουν οι φράσεις να τελειώσουν μες στη μελωδία) που αυτό προσδίδει ένα τίγκα ιδιαίτερο ύφος στη μπάντα. Όλα τα τραγούδια είναι ύμνοι μικρής διάρκειας. Η σειρά που έχουν τοποθετηθεί είναι στρατηγικής σημασίας εφ’ όσον σου αλλάζουν τη διάθεση όταν και όπως πρέπει. Δώστε τους σημασία τώρα που είναι στα γεννοφάσκια τους ακόμα. Το μόνο που ελπίζουμε είναι απλά να αντέξουν σαν σχήμα, σε αντίθεση με τη βραχύβια καριέρα των αδικοχαμένων SXH.

WHITE LUNG "Sorry"

White Lung

Sorry

2012 | Deranged Records

Κοίτα, ο δίσκος δεν έχει κομμάτι που να ξεπερνά τα δύο λεπτά σε διάρκεια αλλά δεν είναι μόνο αυτό που δικαιολογεί το πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος ακούγοντας τον. Η αλήθεια είναι ότι το Sorry έχει μια απίστευτα γαμάτη ροή μες στην οποία παρασύρεσαι από το σύγχρονο punk πνεύμα. Τρεις τύπισσες κι ένας τύπος χαιρετούν από το Βανκούβερ του Καναδά, με έναν δίσκο τίγκα στα τραγούδια-σφηνάκια uplifting χαρακτήρα και αρκετά εμπνευσμένα. Γαμάτες μελωδίες, μια υγιής emotional-ίλα και γενικά punk που ταυτίζεται με μια νεανική οργή όπως εκφράζεται μέσω της φωνής της Mish Way, τις ασταμάτητες κιθάρες και το αδιάκοπο “τούπα-τούπα” της καύλας. Τα άτομα μοιράζονται το βραβείο καλύτερου punk δίσκου (για το τρέχον έτος) με τους Burning Love οι οποίοι είναι επίσης Καναδοί. Τι διάολο γίνεται εδώ; Εαν θέλετε να παρτάρετε σωστά, με ένταση, τότε συνίσταται όλη αυτή η mini δισκάρα των White Lung. Από τώρα έχω ψηθεί να τους δω live. Μακάρι να περνούσαν και από εδω καμιά βόλτα σύντομα.

BEACH HOUSE "Bloom"

Beach House

Bloom

2012 | Sub Pop

Το εύπεπτο indie των Beach House μου κάνει μιά χαρά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το Bloom που κυκλοφόρησε μόλις πρόσφατα είναι ένα άλμπουμ τεραστίων διαστάσεων. Είναι, αντ' αυτού, ένα δυσλεξικό δισκάκι το οποίο συμβιβάστηκα στο να γουστάρω. Θέλω να πω ότι δεν χαλιέμαι με την easy-going, αιθέρια φύση των τραγουδιών αλλά δεν συγκινούμαι κιόλας. Στο νέο τους πόνημα δράττονται της ευκαιρίας να χτίσουν τις εύστοχες μελωδίες τους πίσω από ένα στρώμα αστερικής παραγωγής και μιας loose ερμηνείας. Το ωραίο είναι ότι πινελιάζουν διακριτικά τα κυρίως μέρη της μουσικής με κιθαριστικές τσαχπινιές παιξίματος "νότα-σε-νότα". Ευχαριστήθηκα πολύ τα Myth, New Year και Irene.

STORM CORROSION s/t

Storm Corrosion

Storm Corrosion

2012 | Roadrunner Records

Η κοινή κατεύθυνση των δύο μεγάλων αυτών μουσικών της σύγχρονης μουσικής σκηνής διακρίνεται από μια δωρεοδόχο έμπνευση, μια αστείρευτή πηγή από όπου αντλούν ιδέες και αόριστα μουσικά όρια. Είναι αλήθεια. Σαν συνθέτες και οι δύο τους είναι να τους χαζεύεις. Πόσο μάλλον όταν ανακαλύψεις πως είναι έμφυτα ταλέντα που τόσα χρόνια δημιουργούν με οδηγό την καρδιά και το μυαλό τους και όχι με βάση μουσικούς κανόνες. Η σύμπραξη των Steven Wilson (Porcupine Tree, No-Man κ.α.) και Mikael Åkerfeldt (Opeth, Bloodbath, κ.α.) στο ομώνυμο άλμπουμ τους ως Storm Corrosion θέλει τους δύο μουσικούς να εξερευνούν τις πιο εσώτερες πλευρές του εαυτού τους. Ένα αποτέλεσμα που προκύπτει κατά λάθος μέσα απ’ την σιωπή, λίγο ambient, ή η σιωπή η ίδια. Το σίγουρο είναι ότι δυσχεραίνουν την επικοινωνία με τους ίδιους τους τους οπαδούς μιας και έχουν εκφράσει προφανώς τις πιο μύχιες σκέψεις τους. Αυτό καθιστά δύσκολο το να κατανοήσει ο ακροατής πλήρως τους ήχους του άλμπουμ. Προσωπικά, δεν ενθουσιάστηκα. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα κάτι τέτοιο γιατί συνηθίζεται από τέτοιους καλλιτέχνες να δημιουργούν τόσο experimental πράγματα στις όποιες συνεργασίες τους. Πέρα απ’ αυτό όμως, ήλπιζα σε κάτι πιο μελωδικό και βατό (αν θέλετε) γιατί και οι δύο έχουν το χάρισμα να γράφουν αξιομνημόνευτα μουσικά μέρη που δεν υστερούν καθόλου σε ποιότητα. Αν είστε οπαδοί του παλιού progressive και των “χασιμάτων” του είδους, αν έχετε μια φυσική ροπή προς πιο avant-garde καλλούδια και κυρίως υπομονετικοί με τα άσματα που έχετε βάλει στο πικάπ σας, τότε αυτός ο δίσκος συνίσταται για εσάς. Οι υπόλοιποι, ας επιλέξουν να κάνουν κάτι άλλο καλύτερα. Να αναφερθεί ότι τα όποια τύμπανα παίχτηκαν από τον τεράστιο Gavin Harrison.

TORCHE "Harmonicraft"

Torche

Harmonicraft

2012 | Volcom Entertainment

Είχα συστηθεί με τη μουσική των Torche κάτι μήνες πριν το live το καλοκαίρι του 2009 (αν θυμάμαι καλά) στη Μαλακάσα μαζί με Down, Mastodon, Slipknot και Kylesa. Μάλιστα οι τύποι ποτέ δεν μου είπαν πολλά πράγματα με τη μουσική τους. Σ’ εκείνο το live όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι είχα συγκλονιστεί με τη διάθεσή τους. Η χαρά στο πρόσωπο του drummer τους, Rick Smith, ειδικά είναι ακόμα και τώρα αξεπέραστη. Και οι Torche, είναι αλήθεια, είναι μια μπάντα που είναι γεννημένοι για να ανεβάζει τα party decibels σε συναυλιακούς χώρους. Τονώνουν τον οργανισμό, είναι χοροπηδηχτοί και ρυθμικοί και όλα αυτά τα καλούδια γενικά. Επίσης ο ήχος της κιθάρας ή του μπάσου δεν είναι τίποτα φλώρικος. Όχι. Οι Torche είναι heavy εζ φακ. Το ότι προέρχονται από ένα περιβάλλον που ευωδιάζει sludge και ηχητικό όγκο είναι ένα γεγονός εμφανές. Από την άλλη όμως, οι Torche ακούγονται σαν τους Jane’s Addiction του metal. ‘Οταν μάλιστα κάθε τραγούδι τους προλαβαίνει να ξεθωριάσει μες στη δίλεπτη (μέσες-άκρες) διάρκειά του, τότε δε μπορώ παρά να κοιτάξω το συγκεκριμένο άλμπουμ υπό συγκεκριμένη οπτική γωνία. Και, εδώ που τα λέμε, το Harmonicraft είναι ένας δίσκος που δεν αποφέρει κανένα βάρος στον μουσικό κόσμο. Αυτό είναι ταυτόχρονα και το μειονέκτημα αλλά και το πλεονέκτημά του. Γιατί ενώ δεν με χαλάει στην τελική, με κάνει να απορώ τι άλλο (εποικοδομητικό) θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά τα 38 λεπτά ώρας που σπαταλάει το παίξιμό του.

THE FLAMING LIPS AND HEADY FWENDS s/t

The Flaming Lips and Heady Fwends

The Flaming Lips and Heady Fwends

2012 | Warner Bros., Bella Union

Ότι έχω ακούσει απ’ τους The Flaming Lips είναι το πολύ καλό The Soft Bulletin συν κάποια σκόρπια τραγούδια απ’ όλη τη δισκογραφία τους. Η φετινή σύμπραξη τους με όλους αυτούς τους Heady Fwends (πάρτε ανάσα: Kesha, Biz Markie, Hour of the Time Majesty 12, Bon Iver, The Magnetic Zeros, Prefuse 73, Tame Impala, Jim James, Nick Cave, Lightning Bolt, Yoko Ono, Neon Indian, Erykah Badu, New Fumes, Aaron Behrens) είναι το δεύτερο full-length που ακούω. Ώπα, μαλακίες λέω. Προσθέστε και εκείνη την παρτούζα με Henry Rollins και Σία όπου παρουσίαζαν το Dark Side of the Moon. Ναι, έχω ακούσει και αυτό. Ο τρόπος που συνθέτουν είναι αρκετά παρακινδυνευμένος. Πάντως το φετινό τους άλμπουμ μου άρεσε πάρα πολύ. Μέσα σ’ όλο το experimental πνέυμα τους και όλη τη θολούρα που προκύπτει απ’ τη χρήση τόσων ήχων, ξεπροβάλλουν άριστες μελωδίες και μια όμορφα δυστοπική δομή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Ashes in the Air. Λίγες φορές έχει μπορέσει μια ανάλογη ορχηστρική κατήφεια να σε ταξιδέψει σε ονειρικά μέρη του μυαλού. Στιγμιαία όλο αυτό το space ηχόχρωμα σε αναβιβάζει προς τα ουράνια, αιωρείσαι, θεραπεύεσαι. Τραγούδια σαν το Helping the Retarded to Know God δανείζονται την επαχθή τακτική μπαντών σαν τους τρισμέγιστους Swans και το όλο πράγμα ξεφεύγει κατά πολύ απ’ τα όρια μιας απλής τραγουδοποιίας. Αν και δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο για να κρίνει μια μπάντα σαν κι αυτούς, το The Flaming Lips and Heady Fwendsείναι ότι καλύτερο έχω ακούσει απ’ αυτούς. Και σίγουρα είναι ο δίσκος που τους ανέβασε στην υπόληψή μου. Η φαινομενική αδεξιότητα με την οποία χτίζουν κάθε τραγούδι είναι σίγουρα ένα τεράστιο ατού για τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες. Αν το βρω αυθεντικό, σίγουρα το ‘χω τσιμπήσει. Άλλη μια μεγάλη έκπληξη για μένα.

INVERLOCH "Dusk|Subside" EP

Inverloch

Dusku|Subside EP

2012 | Relapse Records

Οι παλιές κασέτες των Disembowelment ξαραχνιάστηκαν. Από δύο παλιά τους μέλη μάλιστα: τους κύριους Paul Mazziotta και Matthew Skarajew. Στην ουσία οι νεοσύστατοι Inverloch είναι η νεκρανάσταση των d.USK όλα τα μέλη των οποίων συμμετέχουν στους πρώτους. Εκτός από το να περφορμάρουν στουντιακά ή επί σκηνής τα θρυλικά έπη του μοναδικού Transcendence Into the Peripheral των Disembowelment φέτος είπαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε δικές τους συνθέσεις. Η αλήθεια είναι ότι θέματα σαν το βασανιστικό, δεν-πάει-πιο heavy The Menin Road από λίγους μπορούν να γραφτούν. Αυτό το ανατριχιαστικό αίσθημα του no tempo μπορεί να το ακολουθήσει μόνο μια μπάντα που νιώθει. Και οι συγκεκριμένοι Αυστραλέζοι νιώθουν τον κώλο τους (καλοπροαίρετα). Κάθε στιγμή εδώ μέσα είναι μέχρι αηδίας συγκινησιακή. Πολλές φορές μου έφεραν στο νου το πελώριο doom/death του Serenades που έπαιζαν οι Anathema πολύ πριν ανακαλύψουν τους Radiohead και τους Massive Attack. Εκεί που φέτος είχαμε τους Anhedonist να μας θυμίσουν παρόμοιες αγαπημένες μουσικές, εδώ έρχονται οι πρωτομάστορες του είδους με σκοπό να προβούν σε ξεθεωτικά τερτίπια υπέρτατου συναισθήματος. Εγώ σας το λέω, μην λησμονείτε τους Disembowelment άλλο. Τούτοι εδώ δεν ήρθαν για καλό. Όταν ακούσετε το ξέσπασμα που συμβαίνει στο Shadows of the Flame θα χεστείτε πάνω σας απ’ τη χαρά σας. Εναγωνιωδώς περιμένω το πρώτο τους full-length. Κάτι μου λέει ότι οι εποχές αλλάζουν. Winter is coming. Ποτέ αυτή η φράση δεν ήταν πιο επίκαιρη. Μην σας ξεγελά η υψηλή θερμοκρασία.

DISKORD "Dystopics"

Diskord

Dystopics

2012 | No Posers Please!

Αν και ο απόηχος του Doomscapes φαντάζει σχετικά νωπός ακόμα, έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από εκείνο το αριστουργηματικό full-length του 2007. Οι Νορβηγοί αν και demo-γραφούσαν από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας έκαναν αίσθηση κάπου στα μέσα της με εκείνο το Hdfh EP πριν μας πάρουν κυριολεκτικά τα σώβρακα δυό χρόνια αργότερα. Το μουσικό τρίο των Eyvind Wærsted Axelsen, Hans Jørgen Ersvik και Håvard Østli (νέο μέλος στις κιθάρες) συνεχίζει τις τεχνικές αναζητήσεις του από κει που σταμάτησε με το προηγούμενο άλμπουμ. Ένας Cynic-ος και Atheist-ικός μουσικός προσανατολισμός που εμπνέεται απ’ τη μούχλα των Autopsy και Abscess εξίσου. Οι Νορβηγοί κάνουν μια αισθητή διαφορά από τις μπάντες του σωρού γιατί πρωτίστως είναι (και ακούγονται) μπεργκέτες με γνήσιο νταλκά για το death metal αίσθημα. Παρ’ όλ’ αυτά, ως δια μαγείας, λίγη σχέση έχουν να κάνουν με οποιοδήποτε ίχνος φθηνού ντιλεταντισμού, ξεδιπλώνοντας αφοπλιστικές δυνατότητες μιας τεχνικής κατάρτισης που δεν μπλα-μπλιάζει το τελικό σύνολο αλλά, αντιθέτως, το απογειώνει. Οι μικρές doom εναποθέσεις αποτίουν φόρο τιμής στους μεγάλους του ιδιώματος διατηρώντας τα obscure επίπεδα του death metal σε ικανοποιητικό βαθμό. Το ντεπόζιτο των Diskord είναι γεμάτο με σαπίλα του βάλτου, μπόχα, δυσωδία αλλά και μια εκλεπτυσμένη μορφή ακραίας έκφρασης. Από τις πολύ ιδιαίτερες μπάντες των τρέχοντων ετών που αξίζει να ανακαλύψετε.