MASTODON "The Hunter"

Mastodon

The Hunter

2011 | Reprise Records

Αυτή η μπάντα έχει γίνει τόσο όμορφα αιθέρια που δε μπορεί να μην σ’ αποστομώσει με το υπερ-θεϊκό στυλ που έχει εξοπλίσει τη μουσική της. Εντάξει, είναι γνωστό πλέον ότι οι Mastodon του σήμερα ουδεμία σχέση έχουν με τους Mastodon ενός Lifesblood ή ενός Remission αλλά η πολυσχιδής ταυτότητα του γκρουπ έχει διατηρηθεί όλα αυτά τα χρόνια καριέρας. Το The Hunter ανήκει στις αποτυχίες της μπάντας για τον λόγο ότι εδώ οι τύποι απλά δανείζονται τις φοβερές ιδεάρες τους δίχως να δημιουργούν κάτι απ’ το μηδέν. Προσωπικά, μου φαίνεται ότι ο δίσκος αυτός συνεχίζει το ανυπέρβλητο μεγαλείο του προηγούμενου αριστουργήματος, Crack the Skye, σε διαφορετικό μοτίβο. Συμπτύσσει τη διάρκεια, κρατά τις βασικές ultra-καύλα riff-άρες και χτίζει κατ’ αυτό το τρόπο τους μικρούς ύμνους που ακούμε εντέλει. Τραγούδια όπως το Stargasm κάνουν όντως τα άστρα να χύνουν, οι φωνητικές γραμμές είναι γραμμένες για να τραγουδιούνται και γενικά η στόφα της μπάντας την κατατάσσει ανάμεσα στους μεγάλους της υπόθεσης metal. Ειλικρινά, πέρα από κάθε γούστο και προκατάληψη, τους αξίζουν τα καλύτερα. Και ακόμα περισσότερα.

VEKTOR "Outer Isolation"

Vektor

Outer Isolation

2011 | Heavy Artillery Records

Καλοκουρδισμένη, καλογυαλισμένη, εφετζίδικη (εκ πρώτης όψεως), άκρως τέλεια μουσική. Η παράπλευρη συνύπαρξη όμως σ’ όλα τα παραπάνω είναι η ψυχή ορισμένων δίσκων που συντελεί σ’ ένα απόλυτα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Θα ήταν βλάσφημο να μην εντάξω τους Vektor στα σχήματα που έχουν ψυχή. Απ’ το ντεμπούτο τους ακόμα με είχαν ψαρώσει άσχημα. Για την ακρίβεια, μου είχαν πέσει τα σαγόνια. Η αντίληψη της μπάντας είναι ακριβοδίκαια μοιρασμένη ανάμεσα στην έμφυτη διάνοια και τον (αναπόφευκτο) δανεισμό. Γιατί μπορεί ν’ ακούγονται σαν μια εξελιγμένη εκδοχή παλιότερων μουσικών ηρώων, όμως δεν παύουν να παίζουν τόσο εκλεπτυσμένα ώστε να δημιουργούν υπεργαμηστερά thrash metal anthems. Το Outer Isolation πατάει πάνω στο ένδοξο Black Future και συνεχίζει από κεί που’ χε σταματήσει το τελευταίο. Επομένως, εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν τυφώνα full μεταλλικής επίθεσης με άπταιστη τεχνικούρα και αλλόκοτες αλλαγές. Όλες οι ιαχές ενός όχι και τόσο αγαπημένου (προσωπικά μιλώντας) είδους είναι εδώ. Το μόνο μειονέκτημα είναι πως αυτή τη φορά λείπει το στοιχείο της έκπληξης.

CLIFF MARTINEZ "Drive" OST

Cliff Martinez

Drive OST

2011 | Lakeshore Records

Γενικά δεν έχω ακούσει και πολλά soundtracks στη ζωή μου. Φρόντισα ν’ ακούσω συγκεκριμένα πράγματα τα οποία τα βρήκα τελείως ταιριαστά με τη θεματολογία των ταινιών που έντυναν. Το OST του Amelie π.χ. είναι συγκλονιστικό κατά τη γνώμη μου όπως και ο τρόπος που περιβάλλει το ομώνυμο film. Σχετικά πρόσφατα, ένας φίλος είχε αφήσει στο σπίτι μου το laptop του και τον σκληρό δίσκο. Τελείως τυχαία έβαλα να δω το Drive και ψιλογούσταρα όταν είδα πως πρωταγωνιστεί ο Ryan Gosling τον οποίο και παραδέχτηκα στο Blue Valentine (ταινιάρα, δείτε το). Με το που έσκασε το Nightcall των Kavisnky & Lovefoxx ομολογώ πως υπερκαύλωσα. Οι όλες εικόνες σε συνδυασμό με τη μουσική υπόκρουση ήταν άρτιες μεταξύ τους. Και το συγκεκριμένο track είναι πολύ ιδιαίτερο. Μου θύμισε μια μίξη διάφορων ειδών, synth pop, dark pop, λίγο Chromatics, down-tempo disco, ότι να’ ναι. Όταν κατέβασα το soundtrack είδα πως τελικά και οι Chromatics είναι μέρος με το ορχηστρικό Tick of the Clock. Ανάλογα ιεροφαντικά θέματα του έρωτα θα σας χαρίσουν και οι Desire με το όμορφο Under Your Spell τραγούδι τους όπως και οι College Drive με το A Real Hero. Και στα δύο πρωτοστατεί η γυναικεία φωνή με sexy διαθέσεις. Το μεγαλύτερο μέρος του soundtrack όμως καλύπτεται απ’ την πανέμορφη μουσική του Cliff Martins, τα synths και τις ποικίλλες διαθέσεις που αναπνέουν μέσω αυτών. Όσοι το έχετε γενικά με τις ταινίες είναι ψιλο-standard τ’ ότι θα γουστάρετε. Οι υπόλοιποι έχουν μια καλή ευκαιρία ν’ ανακαλύψουν κάτι διαφορετικό, αλλά πολύ ποιοτικό συνάμα.

OPETH "Heritage"

Opeth 

Heritage

2011 | Roadrunner Records

“Take the road where rumors speak: Opeth’s dead”. Τους Opeth τους λατρεύω γενικά, ιδιαίτερα από την κυκλοφορία του αείμνηστου Blackwater Park καθώς και την μετά από ένα έτος συνέχεια του, Deliverance. Κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας όταν αρνούμαστε να παραδεχτούμε το πόσο μεγάλοι παιχταράδες είναι και τι συνθετική ευφυία κρύβει κάτω απ’ την κεφάλα του ο “άμουσος” Mikael Åkerfeldt. Είναι μπάντα που μπορεί να οδηγήσει τα νήματα (εμπράκτως) ειδικά στα mainstream ακρωατήρια και δείγμα προς μίμηση όσον αφορά το γεγονός του ν’ ακολουθεί κάποιος το ολόδικο του όραμα. Θα με χάλαγε εμένα μια retro-prog με καθαρά φωνητικά στροφή; Και βέβαια όχι. Μάλιστα, θα τολμήσω να πω ότι ίσως και το αποζητούσα κάτι τέτοιο μιας και ήλπιζα ότι έτσι θα υπερλάμψει το ταλέντο των μουσικών του group. Άλλωστε οι Opeth δεν έχουν να αποδείξουν και πολλά πράγματα ως προς την ειλικρίνεια τους πλέον. Η συμβολή τους ήταν σημαντική -αν όχι τεράστια- όλα αυτά τα χρόνια δράσης. Ο νέος δίσκος όμως έχει πέσει για τα καλά στους ώμους μιας ραστώνης που το μόνο που καταφέρνει είναι χαρίζει πολλά χασμουρητά και δάκρυα εξ’ αιτίας αυτών. Οι εφήμερες ατμόσφαιρες σώζονται μονάχα από απειροελάχιστες, μπροστά στο μέγεθος του δίσκου, στιγμές περίσσιας έμπνευσης και εκτέλεσης. Οι Opeth του 2011 κάνουν το βήμα μπροστά, μόνο που ρεμβάζουν μέσα στο ίδιο τους το όνειρο. Η απολαυστικά «ρηχή» αισθητική του Damnation είναι δεκτή άπαξ και συμβεί. Μία φορά όμως. Ετούτη τη φορά δεν δικαιολογείται. Σαφώς και δεν θα σταυρώσουμε τους Opeth αλλά καλό είναι να κάνουμε γνωστές τις απαιτήσεις μας από δαύτους. Δεν έχετε ιδέα πόσο πάλεψαν τα The Devil’s Orchard, I Feel the Dark και The Lines in my Hand να ανεβάσουν τον μέσο όρο του δίσκου. Και τα κατάφεραν.

Emission: Acid, Psych, Garage (two mixtapes as played on NoizGround web radio)

euphonicorgasm · Phase One

01 THE GLASS SUN “Silence of the Morning” από το δίσκο Cyclonic Review (1968)
02 OUTCASTS “1523 Blair” από το δίσκο I’m in Pittsburgh and It’s Raining (1967)
03 THE SOUND OF IMKER “Train of Doomsday” από το δίσκο Train of Doomsday/See Those Girls (1969)
04 GIANT CRAB “Hot Line Conversation” από το δίσκο A Giant Crab Comes Forth (1968)
05 HALLELUJAH “Mini Funk” από το δίσκο Hallelujah Babe! (1971)
06 MIND GARAGE “Asphalt Mother” από το δίσκο Mind Garage Early Years (1968)
07 FIGURES OF LIGHT “It’s Lame” από το δίσκο It’s Lame (1970)
08 THE OPEN MIND “Magic Potion” από το δίσκο The Open Mind (1969)
09 THE SPARKLES “No Friend of Mine” από το δίσκο The Sparkles (1967)
10 ACE KEFFORD STAND “Gravy Booby Jam” από το δίσκο For Your Love/Gravy Booby Jam (1969)
11 STONEWALL “Outer Spaced” από το δίσκο Stonewall (1974)
12 YESTERDAYS CHILDREN “Evil Woman” από το δίσκο Yesterdays Children (1969)
13 SWEET “Cockroach” από το δίσκο Give Us a Wink (1976)
14 IRISH COFFEE “The Show, part 2″ από το δίσκο Irish Coffee (1971)
15 THE GHOST “Too Late to Cry” από το δίσκο For One Second (1970)
16 ZIPPER “Let It Freeze” από το δίσκο Zipper (1975)
17 LIGHTSHINE “Sword in the Sky” από το δίσκο Feeling (1975)

Η πρώτη ώρα της εκπομπής στον ιντερνετικό σταθμό NoizGround παρέα με τον Γιωργάρα το boss (2theBone).

euphonicorgasm · Phase Two

01 WICKED LADY “Out of the Dark” από το δίσκο The Axeman Cometh (1968)
02 TRAPEZE “Medusa” από το δίσκο Medusa (1970)
03 IOTA “Better Place” από το δίσκο Iota (1969)
04 RED DIRT “Brain Worker” από το δίσκο Red Dirt (1970)
05 THE YELLOW PAYGES “Devil Woman” από το δίσκο Volume 1 (1969)
06 JERICHO JONES “Man in the Crowd” από το δίσκο Junkies, Monkeys & Donkeys (1971)
07 JOHNNY WINTER “Guess I’ll Go Away” από το δίσκο Johnny Winter And (1970)
08 UFOMAMMUT “Peace of Mind (Blue Cheer cover)” από το δίσκο Satan (1999)
09 HEAVY CRUISER “Wonder Wheel” από το δίσκο Heavy Cruiser (1972)
10 HIGH TIDE “Futilist’s Lament” από το δίσκο Sea Shanties (1969)
11 FRESH BLUEBERRY PANCAKE “Hassles” από το δίσκο Heavy (1970)
12 BULBOUS CREATION “Satan” από το δίσκο You Won’t Remember Dying (1970)
13 MAMA LION “Mr. Invitation” από το δίσκο Ain’t Too Proud to Beg/Mr. Invitation (1972)

Η δεύτερη ώρα της εκπομπής στον ιντερνετικό σταθμό NoizGround παρέα με τον Γιωργάρα το boss (2theBone).

THE PEOPLES TEMPLE "Sons of Stone"

The Peoples Temple

Sons of Stone

2011 | HoZac Records

Κάθε οπαδός της μουσικής έχει κάποια κολλήματα. Αυτό είναι σίγουρο. Και ανεξάρτητα από το πόση μουσική έχει ακούσει ο καθένας το δίκαιο είναι να μην γίνεται αυτόματα κριτικός (με την αρνητική έννοια του όρου) πάνω σ’ αυτό που ακροάζεται. Εγώ, καλώς ή κακώς, πάντοτε μισούσα -και μισώ- τους Rolling Stones. Ακόμα και τώρα δε μπορώ να καταλάβω τον πραγματικό λόγο ύπαρξης τους και γιατί εκθειάζονται σε τέτοιο υπερθετικό βαθμό. Καταλαβαίνει ο απλός κοσμάκης κάτι που εγώ δεν πιάνω; Μα κι εγώ “απλός κοσμάκης” είμαι. Μήπως είμαι ηλίθιος τελικά; Τέλως πάντων! Οι The Peoples Temple και οι μουσικές του Sons of Stone μπαίνουν στο αυτί μου σαν οι ιδανικοί Rolling Stones. Σαφώς και δεν χαρακτηρίζονται μόνο από το μοτίβο τους μιας και οι τύποι έχουν μπολιάσει surf και ψυχεδέλεια πανέμορφα στον ήχο αυτού του απολαυστικού δίσκου. Ο garage τόνος του άλμπουμ δε, είναι τέλειος και συνάδει με το υπέροχο εξώφυλλο που χρησιμοποίησαν για να ντύσουν τα άσματά τους. Χωρίς περιττά λόγια λοιπόν και φανφαρολογές, από άποψη αισθητικής τα άτομα είναι φουλ κομπλέ. Ο δίσκος, εν ολίγοις, σαν αποτέλεσμα γαμάει και θα ευχαριστήσει τους οπαδούς όλων των ειδών που αναφέρθηκαν. Για το info της υπόθεσης, δεν έχω καμιά ιδέα αν δανείστηκαν το όνομα τους από τη θρησκευτική οργάνωση που ίδρυσε ο Jim Jones πίσω στο 1955. Αυτά.

HTRK "Work (Work, Work)"

HTRK

Work (Work, Work)

2011 | Mistletone

Το ονειρώδες. Το ονειρικό. Το μοβ βελούδο ύφασμα παλιών καναπέδων. Ένα μικρό, παράνομο καταγώγιο του έρωτα. Το φτηνό soft porn της αριστοκρατίας. Τα πλούσια όργια των φτωχών. Μια περίεργη s/m αντίληψη μες στις νότες. Τσίπικη ποιότητα στα σάλια των δύο γκόμενων στην οθόνη. Δονητές. Dildos. Μάτια που κλείνουν. Στόματα που ανοίγουν. Μια αστική θέα στο mute. Οι φωτεινές ηλεκτρονικές επιγραφές στους δρόμους. Το βράδυ. Μόνο το βράδυ. Το Mulholland Drive παιγμένο σε μελωδίες. Ψηλές γόβες. Σκισμένα καλτσόν. Έντονα κραγιοναρισμένα χείλη. Παχιά. Αυτά κι ακόμα παραπάνω συγκροτούν το τελευταίο πόνημα των Βρετανών HTRK. H sexy διάθεση του άλμπουμ είναι διάχυτη καθ’ όλη τη διάρκειά του. Η μουσική που πρεσβεύουν, πέρα από άκρως ιδιαίτερη, αφορά συγκεκριμένη μερίδα του ακροαζόμενου κοινού. Όσοι, ακούγοντας σαξόφωνο δεν σκέφτονται τις ψηλές πολυκατοικίες και τους φωτισμένους ουρανοξύστες μιας όποιας Νέας Υόρκης (π.χ.) όπως παρουσιάζεται η μεγαλόπολη στους κλασσικούς τίτλους αρχής του «Τόλμη και Γοητεία», δεν έχουν καμιά σχέση με το Work (Work, Work) κι ούτε πρόκειται να αποκτήσουν. Επίσης όσοι δεν είναι συμβιβασμένοι με τα καυτά ηλεκτρονικά beats. Τελικά αυτό είναι όλος ο δίσκος. Μια μεγάλη παρτούζα της παρέας του αγέρωχου Ridge Forrester.

BLACK CHOW ft. PUPAJIM "Wonderland" EP

Black Chow ft. Pupajim

Wonderland EP

2011 | Jahtari

Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της dubstep ή όπως αλλιώς λέγεται αυτό τέλως πάντων. Όταν όμως μέσα της συγχωνεύεται μια εγκόσμια trip-hop αίσθηση τότε ο μουσικός εγωισμός μου δεν αφήνει ίχνος αμφισβήτησης σε όσα αφορούν την αληθινή ποιότητα ανάλογων ήχων. Πόσο σκοτεινοί μπορούν να γίνουν οι Portishead; Πόσο πολύ μπορεί να εκφυλιστεί η παράνοια ενός αστικού περιβάλλοντος παρατηρώντας το βραδιάτικα σαν κάποιος τελείως εξωτερικός παρατηρητής; Τα φώτα, η νωχελική κίνηση των μηχανών, η έμφυτη γέννηση του μαύρου, η ενέργεια, η αντίδραση, ένας εκβιασμός της φύσης. Επιπλέον έχουμε μια ερμητική ερμηνεία, ζοφερή χρήση βιομηχανοποιημένων samples, την ηδονή μιας απολαυστικής ασάφειας και την ιδεώδη ατμόσφαιρα συννεφιασμένων αιθέρων που όλα μαζί συνταιριάζουν στο τελικό ακουστικό σύνολο. Ένα ΕΡ είναι μόνο θα μου πείτε. Θα δείτε όμως και μόνοι σας πως η θέρμη της μουσικής των Black Chow δεν σηκώνει καταφρόνηση. Η μεστή από ουσία νηνεμία του Wonderland κάποιο τρόπο θα βρει να διαιωνιστεί μέσα σας.

Interview: Ruined Families

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Tάκη Ζωντήρο, τραγουδιστή της μπάντας.

Αν και έχω διαβάσει ήδη για μερικές από τις μουσικές επιρροές σας, θα ήθελα να μου αναφέρετε αυτές που συγκροτούν τον ήχο των Ruined Families.

Η κύρια και μεγαλύτερη επιρροή για μας είναι η αμοιβαία σχέση μεταξύ μας. Πάνω απ’ όλα, έχουμε μια πολύ ωραία σχέση και το διαρκώς εξελισσόμενο περιβάλλον που δημιουργούμε ο ένας με τον άλλον αλλά και ως μονάδες είναι ο κύριος τόπος της επιρροής για το συγκρότημα στο σύνολό του. Πέρα απ’ αυτό, οι μουσικές μας επιρροές είναι αρκετά ποικίλες. Μας αρέσουν πράγματα σαν τους Born Against, Acme, My Bloody Valentine, Unbroken, Ampere, The Jesus Lizard, Darkthrone και Interpol. Οι Nirvana παίζουν σημαντικό ρόλο στον ήχο μας επίσης.

Θα ξεκινήσω με τους στίχους που μου άρεσαν πάρα πολύ. Γουστάρω κάποια άμεσα μηνύματα που προκύπτουν με την ανάγνωση τους (σε μένα τουλάχιστον). Πιστεύετε ότι οι νέοι βαδίζουν μόνοι;

Νομίζω ότι οι στίχοι μου είναι πολύ προσωπικοί, αλλά οι άλλοι μπορούν να εκφράζονται και να τους ερμηνεύουν με δικό τους τρόπο, πράγμα που είναι καλό. Πιστεύω πως ο άνθρωπος της εποχής μας ζει μόνος μέσα σε μια καλοφτιαγμένη κοινωνία μη δουλεμένων σχέσεων και κοινωνικών κύκλων. Οι άνθρωποι ζουν με διαφορετικά πρόσωπα για κάθε αιτία: αληθινή ζωή, internet, επιχειρήσεις, ραντεβού, φιλία. Όλοι αυτοί μέσα σε ένα άτομο καθιστούν δύσκολο το να αναγνωρίσουμε την πραγματική προσωπικότητα. Επίσης, για άλλους δεν υπάρχει άλλη ανάγκη πλην αυτή της αυτο-επιβεβαίωσης. Η μιζέρια αγαπά την παρέα μόνο όταν η παρέα κατανοεί τη μιζέρια. Ο άνθρωπος απολαμβάνει να βλέπει τον άλλον δυστυχισμένο. Η ιδέα της μοναχικότητας και της μιζέριας πουλάει και καθιστά ένα τρόπο για να τραβήξεις τη προσοχή. Ο άνθρωπος λιμοκτονεί για αναγνώριση, δεν είναι στην πραγματικότητα μίζερος. Με τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικά συστήματα κατανόησης είναι δύσκολο να πούμε ότι οι άνθρωποι είναι ενωμένοι μεταξύ τους με συναισθήματα καθώς ο καθένας αισθάνεται διαφορετικά για το ίδιο πράγμα. Επιπλέον λείπει η ποσοτική επαφή και είμαστε παραφορτωμένοι με κακή επαφή. Το διαδίκτυο κάνει τα πάντα ακόμα χειρότερα. Η αντίληψη της μοναξιάς και η επίγνωση αυτής είναι δυσκολότερη απ’ την αληθινή μονάξια μες στην παρέα.

Ο σχηματισμός της μπάντας προέκυψε κατά τύχη ή κάτω από ένα συγκεκριμένο σκοπό/ανάγκη;

Όλοι μας έχουμε παίξει σε διαφορετικές μπάντες είτε παρέα είτε ξεχωριστά και θελήσαμε να ενωθούμε σε ένα λειτουργικό όχημα που θα προσέγγιζε την επιθετική μουσική, έτσι όλα έγιναν πολύ εύκολα. Όσον αφορά το σκοπό που λες, τα πάντα λειτουργούν για ένα σκοπό.

Χαίρομαι που αποφύγατε την τυπική Hatebreed-Beatdown παγίδα του hardcore. Αν με ρωτάς, είστε η καλύτερη εγχώρια μπάντα όσον αφορά το είδος. Ποια είναι η σχέση σας με αυτή τη πλευρά της hardcore μουσικής;

Για να ξεκινήσουμε, πιστεύω πως έχουμε πολύ διαφρετική προσέγγιση στον όρο hardcore. Μερικοί από εμάς άκουγαν κάποια τραγούδια τους μικρότεροι μα ποτέ δεν μας ενέπνευσαν. Προσεγγίζουμε αυτή τη μουσική διαφορετικά. Ερχόμαστε σε επαφή με το θυμό, την ένταση και την απελπισία της hardcore μουσικής με έναν πιο ρομαντικό τρόπο, ακόμα κι αν αυτό ακούγεται αντιφατικό ή ενοχλητικό.

Πως προέκυψε το όνομα της μπάντας και τι συμβολίζει;

Ένας φίλος μου με ρώτησε αν επίτηδες ακούγεται οδυνηρό και δραματικό κι αν είναι προκλητικό. Όταν το σκέφτομαι ίσως να ακούγεται λίγο έτσι αλλά νομίζω ότι χαρακτηρίζει λίγο πολύ τον ήχο και την αισθητική της μπάντας. Αν είναι προκλητικό, ας είναι. Μπορώ να σκεφτώ πολλές μπάντες που σου δίνουν ένα συγκεκριμένο vibe με το που θα πρωτακούσεις το όνομα τους. Δεν είναι καθόλου κακό να παρασύρεις τον ακροατή σε συγκεριμένα vibes που δημιουργείς εφόσον μπορείς να τα υποστηρίξεις. Όσο για το ίδιο το όνομα, νομίζω πως είναι μια αρκετά τολμηρή δήλωση για την παράδοση της οικογένειας, η οποία είναι μια από τις πιο καθιερωμένες παραδόσεις αυτού του κόσμου. Δε νομίζω πως υπάρχουν ευτυχισμένες οικογένειες.

Είναι ιδέα μου ή υπάρχει και ένα μικρό φλερτ με το black metal; Ιδιαίτερα με την αμερικάνικη σκηνή της δεκαετίας του ’00…

Το black metal έχει αρχίσει να αυξάνεται σιωπηλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών και νομίζω ότι πολλές μπάντες τείνουν στο να παράγουν καλούς δίσκους, ιδιαίτερα εκείνοι που φέρνουν το είδος σε άλλα επίπεδα. Όλοι μας απολαμβάνουμε στ’ αλήθεια το αμερικάνικο black metal των τελευταίων ετών. Νομίζω πως αυτή η μουσική πιστώνεται σαν αγορά στη σημερινή μουσική γενικότερα κι όλο και περισσότεροι την παραδέχονται. Προσπαθούμε να αγκαλιάσουμε το νεύρο της, την ψυχρότητα και την ατμόσφαιρά της στο βαθμό που μπορούμε να τα υποστηρίξουμε.

Τι να περιμένουμε από τους Ruined Families στο μέλλον; Διάβασα πως ο κιθαρίστας σας υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, έτσι υποπτέυομαι πως θα μειωθούν οι ζωντανές εμφανίσεις σας. Που σκοπεύετε να φτάσετε με τη μπάντα;

Ο κιθαρίστας μας θα σπαταλήσει λίγο χρόνο υπηρετώντας το στρατό σε ένα παράκτιο στρατόπεδο κοντά στην Αθήνα. Αναπόφευκτα, αυτό μας κρατά μακριά από τα live για κάποιο καιρό αλλά παίζουμε σε ένα σπουδαίο DIY φεστιβάλ στην πάτρα, την επόμενη εβδομάδα και ίσως κάποια επιπλέον live. Έχουμε ένα 7αρι έτοιμο που σύντομα θα κυκλοφορήσει και γενικά θα προσπαθήσουμε να κάνουμε όλα εκείνα τα πράγματα που υποτίθεται ότι κάνει κάθε μπάντα.

Ρώτησε τον εαυτό σου τι δεν έχεις ακούσει εως τώρα και απάντησε.

«Ποια είναι η ερώτηση που απαντά σε κάθε ερώτηση;» – «Έχει καμιά σημασία;»

Πρότεινε μας αν θες, κάποιους καλούς δίσκους που ανακάλυψες πρόσφατα.

Ακούω πολλά νέα πράγματα όλη την ώρα. Εδω είναι μερικά απ’ αυτά που μου έκαναν εντύπωση τον τελευταίο καιρό: πολύ υλικό της Level Plane Records, Unwound, Scorpion Violente, Raw Moon, Shaved Women, MNMNTS, Merchandise, The Replacements, Twilight, Drainland, Night Birds.

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Εύχομαι τα καλύτερα για τη μπάντα και τον καθένα από εσάς ξεχωριστά. Κλείσε τη συνέντευξη όπως επιθυμείς.

Σ’ ευχάριστω πολύ για την ωραία αυτή συνέντευξη. Ξεκινήστε μια επανάσταση στο σπίτι σας.

PRURIENT "Bermuda Drain"

Prurient

Bermuda Drain

2011 | Hydra Head

Ο τύπος (Dominick Fernow) έχει αβγατίσει κάθε standard όλων αυτών των συγχωνευμένων ειδών που συγκροτούν τελικά τον ήχο των Prurient. Η στέγαση υπό τη σκέπη μιας Hydra Head είναι τρανταχτό παράδειγμα του πόσο κοντά μπορούν να έρθουν διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι. Η αγανή χρήση της άμεσης ακραιότητας δεν αφαιρεί ίχνος της φρικιαστικής άποψης του συγκεκριμένου project. Τα επιμελώς άξεστα noise στοιχεία ψηλαφίζουν το σκοτάδι που μπορεί να προσφέρει το dark ambient όταν δημιουργείται σωστά. Η ολοφάνερη synth pop ατμόσφαιρα προσθέτει κάτι το αλλαζονικά μοναδικό στον όλο χαρακτήρα του Bermuda Drain. Το 2011 μέλλει τελικά να είναι η χρονιά που τύποι σαν και δαύτον ίσως αρχίσουν να θεωρούνται καλλιτέχνες. Γιατί κακά τα ψέματα, το αδάμαστο σθένος και η αδιάπτωτη νευρικότητα του συγκεκριμένου δίσκου δημιουργούν ακούσια ξένους κόσμους από τους οποίους ξεχύνεται μια τούμπανο δόση κολληματικής παράνοιας. Σας οικτίρω, την αμέριστη προσοχή σας παρακαλώ.