02 October 2011

THE PEOPLES TEMPLE "Sons of Stone"

The Peoples Temple
Sons of Stone
2011 | HoZac Records

Κάθε οπαδός της μουσικής έχει κάποια κολλήματα. Αυτό είναι σίγουρο. Και ανεξάρτητα από το πόση μουσική έχει ακούσει ο καθένας το δίκαιο είναι να μην γίνεται αυτόματα κριτικός (με την αρνητική έννοια του όρου) πάνω σ’ αυτό που ακροάζεται. Εγώ, καλώς ή κακώς, πάντοτε μισούσα -και μισώ- τους Rolling Stones. Ακόμα και τώρα δε μπορώ να καταλάβω τον πραγματικό λόγο ύπαρξης τους και γιατί εκθειάζονται σε τέτοιο υπερθετικό βαθμό. Καταλαβαίνει ο απλός κοσμάκης κάτι που εγώ δεν πιάνω; Μα κι εγώ “απλός κοσμάκης” είμαι. Μήπως είμαι ηλίθιος τελικά; Τέλως πάντων! Οι The Peoples Temple και οι μουσικές του Sons of Stone μπαίνουν στο αυτί μου σαν οι ιδανικοί Rolling Stones. Σαφώς και δεν χαρακτηρίζονται μόνο από το μοτίβο τους μιας και οι τύποι έχουν μπολιάσει surf και ψυχεδέλεια πανέμορφα στον ήχο αυτού του απολαυστικού δίσκου. Ο garage τόνος του άλμπουμ δε, είναι τέλειος και συνάδει με το υπέροχο εξώφυλλο που χρησιμοποίησαν για να ντύσουν τα άσματά τους. Χωρίς περιττά λόγια λοιπόν και φανφαρολογές, από άποψη αισθητικής τα άτομα είναι φουλ κομπλέ. Ο δίσκος, εν ολίγοις, σαν αποτέλεσμα γαμάει και θα ευχαριστήσει τους οπαδούς όλων των ειδών που αναφέρθηκαν. Για το info της υπόθεσης, δεν έχω καμιά ιδέα αν δανείστηκαν το όνομα τους από τη θρησκευτική οργάνωση που ίδρυσε ο Jim Jones πίσω στο 1955. Αυτά.

12 September 2011

HTRK "Work (Work, Work)"

HTRK
Work (Work, Work)
2011 | Mistletone

Το ονειρώδες. Το ονειρικό. Το μοβ βελούδο ύφασμα παλιών καναπέδων. Ένα μικρό, παράνομο καταγώγιο του έρωτα. Το φτηνό soft porn της αριστοκρατίας. Τα πλούσια όργια των φτωχών. Μια περίεργη s/m αντίληψη μες στις νότες. Τσίπικη ποιότητα στα σάλια των δύο γκόμενων στην οθόνη. Δονητές. Dildos. Μάτια που κλείνουν. Στόματα που ανοίγουν. Μια αστική θέα στο mute. Οι φωτεινές ηλεκτρονικές επιγραφές στους δρόμους. Το βράδυ. Μόνο το βράδυ. Το Mulholland Drive παιγμένο σε μελωδίες. Ψηλές γόβες. Σκισμένα καλτσόν. Έντονα κραγιοναρισμένα χείλη. Παχιά. Αυτά κι ακόμα παραπάνω συγκροτούν το τελευταίο πόνημα των Βρετανών HTRK. H sexy διάθεση του άλμπουμ είναι διάχυτη καθ’ όλη τη διάρκειά του. Η μουσική που πρεσβεύουν, πέρα από άκρως ιδιαίτερη, αφορά συγκεκριμένη μερίδα του ακροαζόμενου κοινού. Όσοι, ακούγοντας σαξόφωνο δεν σκέφτονται τις ψηλές πολυκατοικίες και τους φωτισμένους ουρανοξύστες μιας όποιας Νέας Υόρκης (π.χ.) όπως παρουσιάζεται η μεγαλόπολη στους κλασσικούς τίτλους αρχής του «Τόλμη και Γοητεία», δεν έχουν καμιά σχέση με το Work (Work, Work) κι ούτε πρόκειται να αποκτήσουν. Επίσης όσοι δεν είναι συμβιβασμένοι με τα καυτά ηλεκτρονικά beats. Τελικά αυτό είναι όλος ο δίσκος. Μια μεγάλη παρτούζα της παρέας του αγέρωχου Ridge Forrester.

BLACK CHOW ft. PUPAJIM "Wonderland" EP

Black Chow ft. Pupajim
Wonderland EP
2011 | Jahtari

Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της dubstep ή όπως αλλιώς λέγεται αυτό τέλως πάντων. Όταν όμως μέσα της συγχωνεύεται μια εγκόσμια trip-hop αίσθηση τότε ο μουσικός εγωισμός μου δεν αφήνει ίχνος αμφισβήτησης σε όσα αφορούν την αληθινή ποιότητα ανάλογων ήχων. Πόσο σκοτεινοί μπορούν να γίνουν οι Portishead; Πόσο πολύ μπορεί να εκφυλιστεί η παράνοια ενός αστικού περιβάλλοντος παρατηρώντας το βραδιάτικα σαν κάποιος τελείως εξωτερικός παρατηρητής; Τα φώτα, η νωχελική κίνηση των μηχανών, η έμφυτη γέννηση του μαύρου, η ενέργεια, η αντίδραση, ένας εκβιασμός της φύσης. Επιπλέον έχουμε μια ερμητική ερμηνεία, ζοφερή χρήση βιομηχανοποιημένων samples, την ηδονή μιας απολαυστικής ασάφειας και την ιδεώδη ατμόσφαιρα συννεφιασμένων αιθέρων που όλα μαζί συνταιριάζουν στο τελικό ακουστικό σύνολο. Ένα ΕΡ είναι μόνο θα μου πείτε. Θα δείτε όμως και μόνοι σας πως η θέρμη της μουσικής των Black Chow δεν σηκώνει καταφρόνηση. Η μεστή από ουσία νηνεμία του Wonderland κάποιο τρόπο θα βρει να διαιωνιστεί μέσα σας.

04 September 2011

Interview: Ruined Families

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Tάκη Ζωντήρο, τραγουδιστή της μπάντας.


Αν και έχω διαβάσει ήδη για μερικές από τις μουσικές επιρροές σας, θα ήθελα να μου αναφέρετε αυτές που συγκροτούν τον ήχο των Ruined Families.

Η κύρια και μεγαλύτερη επιρροή για μας είναι η αμοιβαία σχέση μεταξύ μας. Πάνω απ’ όλα, έχουμε μια πολύ ωραία σχέση και το διαρκώς εξελισσόμενο περιβάλλον που δημιουργούμε ο ένας με τον άλλον αλλά και ως μονάδες είναι ο κύριος τόπος της επιρροής για το συγκρότημα στο σύνολό του. Πέρα απ’ αυτό, οι μουσικές μας επιρροές είναι αρκετά ποικίλες. Μας αρέσουν πράγματα σαν τους Born Against, Acme, My Bloody Valentine, Unbroken, Ampere, The Jesus Lizard, Darkthrone και Interpol. Οι Nirvana παίζουν σημαντικό ρόλο στον ήχο μας επίσης.

Θα ξεκινήσω με τους στίχους που μου άρεσαν πάρα πολύ. Γουστάρω κάποια άμεσα μηνύματα που προκύπτουν με την ανάγνωση τους (σε μένα τουλάχιστον). Πιστεύετε ότι οι νέοι βαδίζουν μόνοι;

Νομίζω ότι οι στίχοι μου είναι πολύ προσωπικοί, αλλά οι άλλοι μπορούν να εκφράζονται και να τους ερμηνεύουν με δικό τους τρόπο, πράγμα που είναι καλό. Πιστεύω πως ο άνθρωπος της εποχής μας ζει μόνος μέσα σε μια καλοφτιαγμένη κοινωνία μη δουλεμένων σχέσεων και κοινωνικών κύκλων. Οι άνθρωποι ζουν με διαφορετικά πρόσωπα για κάθε αιτία: αληθινή ζωή, internet, επιχειρήσεις, ραντεβού, φιλία. Όλοι αυτοί μέσα σε ένα άτομο καθιστούν δύσκολο το να αναγνωρίσουμε την πραγματική προσωπικότητα. Επίσης, για άλλους δεν υπάρχει άλλη ανάγκη πλην αυτή της αυτο-επιβεβαίωσης. Η μιζέρια αγαπά την παρέα μόνο όταν η παρέα κατανοεί τη μιζέρια. Ο άνθρωπος απολαμβάνει να βλέπει τον άλλον δυστυχισμένο. Η ιδέα της μοναχικότητας και της μιζέριας πουλάει και καθιστά ένα τρόπο για να τραβήξεις τη προσοχή. Ο άνθρωπος λιμοκτονεί για αναγνώριση, δεν είναι στην πραγματικότητα μίζερος. Με τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικά συστήματα κατανόησης είναι δύσκολο να πούμε ότι οι άνθρωποι είναι ενωμένοι μεταξύ τους με συναισθήματα καθώς ο καθένας αισθάνεται διαφορετικά για το ίδιο πράγμα. Επιπλέον λείπει η ποσοτική επαφή και είμαστε παραφορτωμένοι με κακή επαφή. Το διαδίκτυο κάνει τα πάντα ακόμα χειρότερα. Η αντίληψη της μοναξιάς και η επίγνωση αυτής είναι δυσκολότερη απ’ την αληθινή μονάξια μες στην παρέα.

Ο σχηματισμός της μπάντας προέκυψε κατά τύχη ή κάτω από ένα συγκεκριμένο σκοπό/ανάγκη;

Όλοι μας έχουμε παίξει σε διαφορετικές μπάντες είτε παρέα είτε ξεχωριστά και θελήσαμε να ενωθούμε σε ένα λειτουργικό όχημα που θα προσέγγιζε την επιθετική μουσική, έτσι όλα έγιναν πολύ εύκολα. Όσον αφορά το σκοπό που λες, τα πάντα λειτουργούν για ένα σκοπό.

Χαίρομαι που αποφύγατε την τυπική Hatebreed-Beatdown παγίδα του hardcore. Αν με ρωτάς, είστε η καλύτερη εγχώρια μπάντα όσον αφορά το είδος. Ποια είναι η σχέση σας με αυτή τη πλευρά της hardcore μουσικής;

Για να ξεκινήσουμε, πιστεύω πως έχουμε πολύ διαφρετική προσέγγιση στον όρο hardcore. Μερικοί από εμάς άκουγαν κάποια τραγούδια τους μικρότεροι μα ποτέ δεν μας ενέπνευσαν. Προσεγγίζουμε αυτή τη μουσική διαφορετικά. Ερχόμαστε σε επαφή με το θυμό, την ένταση και την απελπισία της hardcore μουσικής με έναν πιο ρομαντικό τρόπο, ακόμα κι αν αυτό ακούγεται αντιφατικό ή ενοχλητικό.

Πως προέκυψε το όνομα της μπάντας και τι συμβολίζει;

Ένας φίλος μου με ρώτησε αν επίτηδες ακούγεται οδυνηρό και δραματικό κι αν είναι προκλητικό. Όταν το σκέφτομαι ίσως να ακούγεται λίγο έτσι αλλά νομίζω ότι χαρακτηρίζει λίγο πολύ τον ήχο και την αισθητική της μπάντας. Αν είναι προκλητικό, ας είναι. Μπορώ να σκεφτώ πολλές μπάντες που σου δίνουν ένα συγκεκριμένο vibe με το που θα πρωτακούσεις το όνομα τους. Δεν είναι καθόλου κακό να παρασύρεις τον ακροατή σε συγκεριμένα vibes που δημιουργείς εφόσον μπορείς να τα υποστηρίξεις. Όσο για το ίδιο το όνομα, νομίζω πως είναι μια αρκετά τολμηρή δήλωση για την παράδοση της οικογένειας, η οποία είναι μια από τις πιο καθιερωμένες παραδόσεις αυτού του κόσμου. Δε νομίζω πως υπάρχουν ευτυχισμένες οικογένειες.

Είναι ιδέα μου ή υπάρχει και ένα μικρό φλερτ με το black metal; Ιδιαίτερα με την αμερικάνικη σκηνή της δεκαετίας του ’00…

Το black metal έχει αρχίσει να αυξάνεται σιωπηλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών και νομίζω ότι πολλές μπάντες τείνουν στο να παράγουν καλούς δίσκους, ιδιαίτερα εκείνοι που φέρνουν το είδος σε άλλα επίπεδα. Όλοι μας απολαμβάνουμε στ’ αλήθεια το αμερικάνικο black metal των τελευταίων ετών. Νομίζω πως αυτή η μουσική πιστώνεται σαν αγορά στη σημερινή μουσική γενικότερα κι όλο και περισσότεροι την παραδέχονται. Προσπαθούμε να αγκαλιάσουμε το νεύρο της, την ψυχρότητα και την ατμόσφαιρά της στο βαθμό που μπορούμε να τα υποστηρίξουμε.

Τι να περιμένουμε από τους Ruined Families στο μέλλον; Διάβασα πως ο κιθαρίστας σας υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, έτσι υποπτέυομαι πως θα μειωθούν οι ζωντανές εμφανίσεις σας. Που σκοπεύετε να φτάσετε με τη μπάντα;

Ο κιθαρίστας μας θα σπαταλήσει λίγο χρόνο υπηρετώντας το στρατό σε ένα παράκτιο στρατόπεδο κοντά στην Αθήνα. Αναπόφευκτα, αυτό μας κρατά μακριά από τα live για κάποιο καιρό αλλά παίζουμε σε ένα σπουδαίο DIY φεστιβάλ στην πάτρα, την επόμενη εβδομάδα και ίσως κάποια επιπλέον live. Έχουμε ένα 7αρι έτοιμο που σύντομα θα κυκλοφορήσει και γενικά θα προσπαθήσουμε να κάνουμε όλα εκείνα τα πράγματα που υποτίθεται ότι κάνει κάθε μπάντα.

Ρώτησε τον εαυτό σου τι δεν έχεις ακούσει εως τώρα και απάντησε.

«Ποια είναι η ερώτηση που απαντά σε κάθε ερώτηση;» – «Έχει καμιά σημασία;»

Πρότεινε μας αν θες, κάποιους καλούς δίσκους που ανακάλυψες πρόσφατα.

Ακούω πολλά νέα πράγματα όλη την ώρα. Εδω είναι μερικά απ’ αυτά που μου έκαναν εντύπωση τον τελευταίο καιρό: πολύ υλικό της Level Plane Records, Unwound, Scorpion Violente, Raw Moon, Shaved Women, MNMNTS, Merchandise, The Replacements, Twilight, Drainland, Night Birds.

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Εύχομαι τα καλύτερα για τη μπάντα και τον καθένα από εσάς ξεχωριστά. Κλείσε τη συνέντευξη όπως επιθυμείς.

Σ’ ευχάριστω πολύ για την ωραία αυτή συνέντευξη. Ξεκινήστε μια επανάσταση στο σπίτι σας.

12 August 2011

PRURIENT "Bermuda Drain"

Prurient
Bermuda Drain
2011 | Hydra Head

Ο τύπος (Dominick Fernow) έχει αβγατίσει κάθε standard όλων αυτών των συγχωνευμένων ειδών που συγκροτούν τελικά τον ήχο των Prurient. Η στέγαση υπό τη σκέπη μιας Hydra Head είναι τρανταχτό παράδειγμα του πόσο κοντά μπορούν να έρθουν διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι. Η αγανή χρήση της άμεσης ακραιότητας δεν αφαιρεί ίχνος της φρικιαστικής άποψης του συγκεκριμένου project. Τα επιμελώς άξεστα noise στοιχεία ψηλαφίζουν το σκοτάδι που μπορεί να προσφέρει το dark ambient όταν δημιουργείται σωστά. Η ολοφάνερη synth pop ατμόσφαιρα προσθέτει κάτι το αλλαζονικά μοναδικό στον όλο χαρακτήρα του Bermuda Drain. Το 2011 μέλλει τελικά να είναι η χρονιά που τύποι σαν και δαύτον ίσως αρχίσουν να θεωρούνται καλλιτέχνες. Γιατί κακά τα ψέματα, το αδάμαστο σθένος και η αδιάπτωτη νευρικότητα του συγκεκριμένου δίσκου δημιουργούν ακούσια ξένους κόσμους από τους οποίους ξεχύνεται μια τούμπανο δόση κολληματικής παράνοιας. Σας οικτίρω, την αμέριστη προσοχή σας παρακαλώ.

28 July 2011

DEPHOSPHORUS "Axiom" EP

Dephosphorus
Axiom EP
2011 | 7 Degrees Records

Θα πρέπει να είστε υπομονετικοί και συνετοί ώστε να φτάσετε στα σημεία απογείωσης του εν λόγω δίσκου. Κι αυτό γιατί (προς έκπληξή μου) η εξέλιξη του είναι εντελώς αντίθετη με το ξεκίνημα του δίσκου. Ναι, το ομολογώ, τα εισαγωγικά “Collimator” και “Continuum” δεν μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση αν και δεν είναι μπαζοτράγουδα που δεν αξίζουν μια. Καμια σχέση. Απλά πρέπει να φτάσεις στο αλα late Satyricon εναρκτήριο riff του “Dephosphorus” καθώς και την συνέχεια του δίσκου για να εκτιμήσεις την καλή δουλειά που έχει γίνει. Ο όρος astrogrind που χρησιμοποιεί το σχήμα με προδιέθετε για digital ακούσματα αλλά ο ήχος της μπάντας δεν έχει καμιά σχέση με καλογυαλισμένες παραγωγές και λοιπές πίπες. Τα τύμπανα αναπνέουν φυσικά και οι κιθάρες ξερνάνε μια ευχάριστη δυσαρμονία. Τα φωνητικά είναι υπεργαμώ, κάτι ανάμεσα στα σκισμένα/αγχωμένα της φάσης και μου θυμίζουν έναν λιγότερο παρανοϊκό Adi Tejada. Όσο για το info της υπόθεσης, οι Dephosphorus είναι Έλληνες και απαρτίζονται από τους Πάνο Αγόρο, Θάνο Μαντα (αμφότεροι πρώην μέλη των Straighthate – R.I.P.) και τον Νίκο Μεγαριώτη (Injekting Khaos). Η τελική τραγουδιστική τετράδα του δίσκου με κορυφαία τα “Indulge Me in Silence” και “On the Verge of an Occurence” ΣΠΕΡΝΕΙ! Η ίδια η μπάντα διαθέτει link προς ελεύθερο download στο ίδιο της το official site, οπότε δεν μένει κάτι άλλο απ’ το να παραθέσουμε κι εμείς το εν λόγω link. Α, και μην τα ξαναλέμε, αν γουστάρετε (που όσοι μπουν στη διαδικασία να το κατεβάσουν θα γουστάρουν σίγουρα), στηρίξτε τη μπάντα αγοράζοντας το “Axiom” ή κάποιο μπλουζάκι απ’ το merch της μπάντας. Εν αναμονή του full-length λοιπόν.

21 July 2011

BON IVER s/t

Bon Iver
Bon Iver
2011 | Jagjaguwar, 4AD

Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Δύση του ηλίου. Σα ν’ αχνοφαίνεται το retro poster πάνω στους ξεθωριασμένους τοίχους της παμπάλαιας πολυκατοικίας. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Όλα αρχίζουν να ξυπνάνε. Οι επόμενες στιγμές θα περιέχουν ιστορίες από κάθε σοκάκι, κάθε φωνή που αντηχεί σιγανά στα αυτιά όσων κοιτούν τη θέα. Μετά, κενό. Οι βραδινές ώρες δεν αφορούν κανέναν πλέον. Γιατί εκεί είναι το παρόν. Και το παρόν δεν το αφηγείται κανείς, παρά μόνο βιώνεται. Μια αλλαγή πλάνου. Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Ανατολή του ηλίου. Το ίδιο poster, ίδιος τοίχος. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Μια παρέα που κοιμάται μες στο αυτοκίνητο. Ένας οδηγός, κι αυτός νυσταγμένος. Η γαλήνη σταλάζει απ’ τον ουρανό. Ο ήχος των πουλιών. Είναι αυτά τα σύντομα, μα ατέλειωτα συνάμα, ημίωρα που αφορούν τη μουσική του δίσκου. Η ακουστική νοσταλγία που τόσο μοιάζει στον φθινοπωρινό ήλιο. Ο ημι-νηφάλιος τόνος του μοιάζει κάτι παραπάνω από απλά οικείος. Ναι, υπάρχουν και τέτοιες μουσικές. Μια χαρά μου κάνουν.

18 July 2011

MNMNTS "The Good Life"

MNMNTS
The Good Life
2011 | Adagio830

Να σου μια άσημη μπάντα η οποία αξίζει συγχαρητήρια για το ντεμπούτο άλμπουμ της, The Good Life. Η μουσική τους πνέει καύλα με τα ιδιατέρως σκισμένα φωνητικά να κλέβουν την παράσταση. Το ωραίο με αυτούς τους Γερμανούς είναι ότι καταφέρνουν να ακούγονται ειλικρινείς μες στις ξέχειλες από (ουσιαστική) μελωδία συνθέσεις τους. Μάλιστα καταφέρνουν να υποστηρίξουν τον δυσαρμονικό ήχο τους με κιθάρες που σαφώς ακούγονται πιο rock! Έτσι λοιπόν, κάλλιστα θα μπορούσαμε να πούμε πως πρεσβεύουν το χαοτικό hardcore με πλήρη αβρότητα. Υποκλίνονται μεν (και αυτοί) στον ήχο των θεών Cursed, καταφέρνουν δε να παρουσιάσουν ένα ολόδικό τους πρόσωπο και χαρακτήρα. Αφήνουν εντέλει το στίγμα ενός δίσκου που κυλάει σα νεράκι, απόλυτα σεμνότυφος. Γαμώ τα σκηνικά δηλαδή.

06 July 2011

ARCTIC MONKEYS "Suck It and See"

Arctic Monkeys
Suck It and See
2011 | Domino

Το τέταρτο, σαραντάλεπτο άλμπουμ των Βρετανών Arctic Monkeys μας τους συστήνει περισσότερο σαν μπάντα από ποτέ. Η νευρόσπαστη δομή (νότα προς νότα) των τραγουδιών τους εως τώρα βέβαια είχε προσδώσει στους τέσσερις αυτούς πιτσιρικάδες ένα προσωπικό ύφος που τους έκανε να ξεχωρίζουν μες στον όλο μουσικό μπαζο-χαμό. Η αλήθεια είναι πως το Suck It and See είναι τουλάχιστον ευχάριστο σαν άκουσμα. Αυτό το indie, και ελαφρώς νεο-ψυχεδελικό, rock τους κρύβει (τώρα περισσότερο από ποτέ, το ξαναλέμε) πανέμορφες μελωδίες που μπορούν να συνοδεύσουν έστω και τις “ρηχές” σας ώρες πολύ ευχάριστα. Ο Alex Turner (τραγουδιστής/βασικός συνθέτης) υποστηρίζει ότι σ’ αυτό το δίσκο προσηλώθηκαν όλοι μαζί στο να κάνουν περισσότερες πρόβες και πως αυτό τους έδεσε πιο πολύ. Όντως, το αποτέλεσμα είναι πασιφανές μιας και ο δίσκος έχει τραγούδια που μοιάζουν με τραγούδια, ασχέτως αν ρηχαίνει η ποιότητα της σύνθεσής τους. Απ’ τους Arctic Monkeys το μόνο που μπορείς να απαιτήσεις είναι super hits τύπου Brianstorm και ο νέος δίσκος τους περιέχει ΚΟΜΜΑΤΟΥΣ σαν το single Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair που γαμούν και δέρνουν. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι ικανοί να γράψουν φοβερά πράγματα μιας και η στιχουργική αντίληψη του Turner ολοκληρώνει πλήρως το όλο σύνολο με βάση μια μουσική που είναι τουλάχιστον αξιόλογη. Μακάρι όλο το mainstream να ήταν σαν κι αυτό το δισκάκι.

20 June 2011

PESTE NOIRE "L'Ordure à l'État Pur"

Peste Noire
L'Ordure à l'État Pur
2011 | La Mesnie Herlequin

Αγνοώντας παντελώς το εθνικιστικό μήνυμα του DJ Famine στους στίχους των Peste Noire θα βρει κανείς ενδιαφέροντα μουσικά τερτίπια στην L’Ordure à L’État Pur κυκλοφορία τους. Πέντε μόλις συνθέσεις συμπληρώνουν μία ολόκληρη μουσική ώρα μες στην οποία η μπάντα περί πολλά τυρβάζει μα δύσκολα μπορώ να την κατατάξω στο black metal ιδίωμα. Ιδιαίτερα καλά είναι κάποια συμφωνικά σημεία όπως το τέλος του Cochon Carotte et les Sœurs Crotte.