PRURIENT "Bermuda Drain"

Prurient

Bermuda Drain

2011 | Hydra Head

Ο τύπος (Dominick Fernow) έχει αβγατίσει κάθε standard όλων αυτών των συγχωνευμένων ειδών που συγκροτούν τελικά τον ήχο των Prurient. Η στέγαση υπό τη σκέπη μιας Hydra Head είναι τρανταχτό παράδειγμα του πόσο κοντά μπορούν να έρθουν διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι. Η αγανή χρήση της άμεσης ακραιότητας δεν αφαιρεί ίχνος της φρικιαστικής άποψης του συγκεκριμένου project. Τα επιμελώς άξεστα noise στοιχεία ψηλαφίζουν το σκοτάδι που μπορεί να προσφέρει το dark ambient όταν δημιουργείται σωστά. Η ολοφάνερη synth pop ατμόσφαιρα προσθέτει κάτι το αλλαζονικά μοναδικό στον όλο χαρακτήρα του Bermuda Drain. Το 2011 μέλλει τελικά να είναι η χρονιά που τύποι σαν και δαύτον ίσως αρχίσουν να θεωρούνται καλλιτέχνες. Γιατί κακά τα ψέματα, το αδάμαστο σθένος και η αδιάπτωτη νευρικότητα του συγκεκριμένου δίσκου δημιουργούν ακούσια ξένους κόσμους από τους οποίους ξεχύνεται μια τούμπανο δόση κολληματικής παράνοιας. Σας οικτίρω, την αμέριστη προσοχή σας παρακαλώ.

DEPHOSPHORUS "Axiom" EP

Dephosphorus

Axiom EP

2011 | 7 Degrees Records

Θα πρέπει να είστε υπομονετικοί και συνετοί ώστε να φτάσετε στα σημεία απογείωσης του εν λόγω δίσκου. Κι αυτό γιατί (προς έκπληξή μου) η εξέλιξη του είναι εντελώς αντίθετη με το ξεκίνημα του δίσκου. Ναι, το ομολογώ, τα εισαγωγικά “Collimator” και “Continuum” δεν μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση αν και δεν είναι μπαζοτράγουδα που δεν αξίζουν μια. Καμια σχέση. Απλά πρέπει να φτάσεις στο αλα late Satyricon εναρκτήριο riff του “Dephosphorus” καθώς και την συνέχεια του δίσκου για να εκτιμήσεις την καλή δουλειά που έχει γίνει. Ο όρος astrogrind που χρησιμοποιεί το σχήμα με προδιέθετε για digital ακούσματα αλλά ο ήχος της μπάντας δεν έχει καμιά σχέση με καλογυαλισμένες παραγωγές και λοιπές πίπες. Τα τύμπανα αναπνέουν φυσικά και οι κιθάρες ξερνάνε μια ευχάριστη δυσαρμονία. Τα φωνητικά είναι υπεργαμώ, κάτι ανάμεσα στα σκισμένα/αγχωμένα της φάσης και μου θυμίζουν έναν λιγότερο παρανοϊκό Adi Tejada. Όσο για το info της υπόθεσης, οι Dephosphorus είναι Έλληνες και απαρτίζονται από τους Πάνο Αγόρο, Θάνο Μαντα (αμφότεροι πρώην μέλη των Straighthate – R.I.P.) και τον Νίκο Μεγαριώτη (Injekting Khaos). Η τελική τραγουδιστική τετράδα του δίσκου με κορυφαία τα “Indulge Me in Silence” και “On the Verge of an Occurence” ΣΠΕΡΝΕΙ! Η ίδια η μπάντα διαθέτει link προς ελεύθερο download στο ίδιο της το official site, οπότε δεν μένει κάτι άλλο απ’ το να παραθέσουμε κι εμείς το εν λόγω link. Α, και μην τα ξαναλέμε, αν γουστάρετε (που όσοι μπουν στη διαδικασία να το κατεβάσουν θα γουστάρουν σίγουρα), στηρίξτε τη μπάντα αγοράζοντας το “Axiom” ή κάποιο μπλουζάκι απ’ το merch της μπάντας. Εν αναμονή του full-length λοιπόν.

BON IVER s/t

Bon Iver

Bon Iver

2011 | Jagjaguwar, 4AD

Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Δύση του ηλίου. Σα ν’ αχνοφαίνεται το retro poster πάνω στους ξεθωριασμένους τοίχους της παμπάλαιας πολυκατοικίας. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Όλα αρχίζουν να ξυπνάνε. Οι επόμενες στιγμές θα περιέχουν ιστορίες από κάθε σοκάκι, κάθε φωνή που αντηχεί σιγανά στα αυτιά όσων κοιτούν τη θέα. Μετά, κενό. Οι βραδινές ώρες δεν αφορούν κανέναν πλέον. Γιατί εκεί είναι το παρόν. Και το παρόν δεν το αφηγείται κανείς, παρά μόνο βιώνεται. Μια αλλαγή πλάνου. Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Ανατολή του ηλίου. Το ίδιο poster, ίδιος τοίχος. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Μια παρέα που κοιμάται μες στο αυτοκίνητο. Ένας οδηγός, κι αυτός νυσταγμένος. Η γαλήνη σταλάζει απ’ τον ουρανό. Ο ήχος των πουλιών. Είναι αυτά τα σύντομα, μα ατέλειωτα συνάμα, ημίωρα που αφορούν τη μουσική του δίσκου. Η ακουστική νοσταλγία που τόσο μοιάζει στον φθινοπωρινό ήλιο. Ο ημι-νηφάλιος τόνος του μοιάζει κάτι παραπάνω από απλά οικείος. Ναι, υπάρχουν και τέτοιες μουσικές. Μια χαρά μου κάνουν.

MNMNTS "The Good Life"

MNMNTS

The Good Life

2011 | Adagio830

Να σου μια άσημη μπάντα η οποία αξίζει συγχαρητήρια για το ντεμπούτο άλμπουμ της, The Good Life. Η μουσική τους πνέει καύλα με τα ιδιατέρως σκισμένα φωνητικά να κλέβουν την παράσταση. Το ωραίο με αυτούς τους Γερμανούς είναι ότι καταφέρνουν να ακούγονται ειλικρινείς μες στις ξέχειλες από (ουσιαστική) μελωδία συνθέσεις τους. Μάλιστα καταφέρνουν να υποστηρίξουν τον δυσαρμονικό ήχο τους με κιθάρες που σαφώς ακούγονται πιο rock! Έτσι λοιπόν, κάλλιστα θα μπορούσαμε να πούμε πως πρεσβεύουν το χαοτικό hardcore με πλήρη αβρότητα. Υποκλίνονται μεν (και αυτοί) στον ήχο των θεών Cursed, καταφέρνουν δε να παρουσιάσουν ένα ολόδικό τους πρόσωπο και χαρακτήρα. Αφήνουν εντέλει το στίγμα ενός δίσκου που κυλάει σα νεράκι, απόλυτα σεμνότυφος. Γαμώ τα σκηνικά δηλαδή.

ARCTIC MONKEYS "Suck It and See"

Arctic Monkeys

Suck It and See

2011 | Domino

Το τέταρτο, σαραντάλεπτο άλμπουμ των Βρετανών Arctic Monkeys μας τους συστήνει περισσότερο σαν μπάντα από ποτέ. Η νευρόσπαστη δομή (νότα προς νότα) των τραγουδιών τους εως τώρα βέβαια είχε προσδώσει στους τέσσερις αυτούς πιτσιρικάδες ένα προσωπικό ύφος που τους έκανε να ξεχωρίζουν μες στον όλο μουσικό μπαζο-χαμό. Η αλήθεια είναι πως το Suck It and See είναι τουλάχιστον ευχάριστο σαν άκουσμα. Αυτό το indie, και ελαφρώς νεο-ψυχεδελικό, rock τους κρύβει (τώρα περισσότερο από ποτέ, το ξαναλέμε) πανέμορφες μελωδίες που μπορούν να συνοδεύσουν έστω και τις “ρηχές” σας ώρες πολύ ευχάριστα. Ο Alex Turner (τραγουδιστής/βασικός συνθέτης) υποστηρίζει ότι σ’ αυτό το δίσκο προσηλώθηκαν όλοι μαζί στο να κάνουν περισσότερες πρόβες και πως αυτό τους έδεσε πιο πολύ. Όντως, το αποτέλεσμα είναι πασιφανές μιας και ο δίσκος έχει τραγούδια που μοιάζουν με τραγούδια, ασχέτως αν ρηχαίνει η ποιότητα της σύνθεσής τους. Απ’ τους Arctic Monkeys το μόνο που μπορείς να απαιτήσεις είναι super hits τύπου Brianstorm και ο νέος δίσκος τους περιέχει ΚΟΜΜΑΤΟΥΣ σαν το single Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair που γαμούν και δέρνουν. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι ικανοί να γράψουν φοβερά πράγματα μιας και η στιχουργική αντίληψη του Turner ολοκληρώνει πλήρως το όλο σύνολο με βάση μια μουσική που είναι τουλάχιστον αξιόλογη. Μακάρι όλο το mainstream να ήταν σαν κι αυτό το δισκάκι.

PESTE NOIRE "L'Ordure à l'État Pur"

Peste Noire

L'Ordure à l'État Pur

2011 | La Mesnie Herlequin

Αγνοώντας παντελώς το εθνικιστικό μήνυμα του DJ Famine στους στίχους των Peste Noire θα βρει κανείς ενδιαφέροντα μουσικά τερτίπια στην L’Ordure à L’État Pur κυκλοφορία τους. Πέντε μόλις συνθέσεις συμπληρώνουν μία ολόκληρη μουσική ώρα μες στην οποία η μπάντα περί πολλά τυρβάζει μα δύσκολα μπορώ να την κατατάξω στο black metal ιδίωμα. Ιδιαίτερα καλά είναι κάποια συμφωνικά σημεία όπως το τέλος του Cochon Carotte et les Sœurs Crotte.

KRALLICE "Diotima"

Krallice

Diotima

2011 | Profound Lore Records

Πέρα από την ηχητική πανδαισία, το εικαστικό (νοητικά) μέρος του συγκεκριμένου -τουλάχιστον- νανοθριάμβου είναι αδιαμφισβήτο. Όπως άλλωστε και η νεότερη αισθητική των Αμερικάνων ΒΜ καλλιτεχνών. Εξελίσσουν το είδος με τέτοιο δυσοίωνο τρόπο ώστε καταλήγουν ν’ αλληλοσυγχαίρονται με τους λίγους κι εκλεκτούς της πιάτσας. Τουτέστιν, το Diotima χαίρει μιας ελιτιστικής τέχνης και αξίας η οποία είναι δύσκολο να ΜΗΝ ξεχωρίσει μες στο πλήθος των πλειοψηφικών κουράδων που βγαίνουν στο εμπόριο σε μαζική παραγωγή. Οι κρύες και τσουχτερές παγωνιές αλλά και οι majestic-ούρες τραγουδιών-ύμνων σαν το The Clearing θα απομακρύνουν τον όποιο ανεπιθύμητο. Είναι σχεδόν μαγικό το τι έχουν καταφέρει οι τύποι εδώ μέσα. Η μαμά Νορβηγία εμπνέει, τα στοιχειωμένα δάση της επίσης. Το όραμα των Krallice, πέρα από μονόδρομος, είναι και ολοφάνερο. Α, όπου ΒΜ εννοούμε black metal, έτσι; Τι άλλο άραγε;

COLD CAVE "Cherish the Light Years"

Cold Cave

Cherish the Light Years

2011 | Matador

Λέει πως οι Cold Cave είναι το solo project του Wesley Eisold, πάλαι πότε πρώην τραγουδιστή των Give up the Ghost, American Nightmare, XO Skeletons και Some Girls. Ο ειδήμων εγώ (εδώ γελάμε) σαφώς και αγνοούσα την κυκλοφορία του προηγούμενου άλμπουμ τους, Love Comes Close. Το τελευταίο πόνημά τους όμως έσπευσα να το τσεκάρω όταν και μυριστήκα την ύπαρξη του. Στα αυτιά μου λοιπόν, ο αχταρμάς των The Sound, Joy Division, The Smiths, παλιών καλών Depeche Mode αλλά και Pulp (!) ως τις επιρροές που γυροφέρνουν τον απόηχο του Cherish the Light Years είναι απόρροια μιας σταδιακά χτισμένης μουσικής οικοδομής που παρά την όποια anti-commercial φύση του διατηρεί έναν απερίγραπτα τρομακτικό mainstream χαρακτήρα. Κουφό ε; Οι συνθέσεις είναι τυραννικές μα συνάμα γοητευτικές. Ο κύριος Eisold σαν άλλος Dave Gahan ή πιο ευδιάθετος Ian Curtis προσδίδει μια ιδιαιτέρως διαφανή ταυτότητα η οποία σχηματίστηκε από σκόρπια κομμάτια εμπνευσμένων new wave στιγμών του παρελθόντος. Όλα ποιοτικώς φτιαγμένα όμως. Μην ταράζεστε. Το μόνο κακό που μπορείτε να πάθετε είναι να χορέψετε έστω και λίγο, έστω ασυναίσθητα. Πόσο πολύ ντρέπεστε τον ίδιο σας τον εαυτό;

BLOOD CEREMONY "Living with the Ancients"

Blood Ceremony

Living with the Ancients

2011 | Rise Above Records

Να σου μια μπάντα που δεν ζυμώνεται απ’ τις εποχικές διαθεσιμότητες και απαιτήσεις. Ο τίτλος άλλωστε τα λέει όλα: “Ζώντας με τους αρχαίους”! Κατ’ αρχήν, σαν μπάντα, μοιάζουν ειλικρινείς και μ’ ενιαίο σκοπό μιας και τ’ όνομα τους σε συνάρτηση μ’ όλο το μυστικιστικό περίβλημα των εμφανίσεων τους όπως και το ορχηστρικό τους μοτίβο ταιριάζουν απόλυτα. Όλα εδώ μέσα ζεύουν τον vintage αέρα αλλοτινών καιρών. Η χρήση των πλήκτρων και του φλάουτου πάνω απ’ τα doom κιθαριστικά θέματα γεννάει μπάσταρδα μιας Black Sabbath meets Jethro Tull παρτούζας. Επιπλέον, η ιέρεια Jinx Dawson -και επομένως οι θρυλικοί Coven- πνέουν έμπνευση στους σύγχρονους αυτούς retroλάτρες. Το ωραίο όμως με τους Blood Ceremony είναι ότι δεν παπαγαλίζουν τα όσα εξέθρεψαν τα late 60s και τα 70s. Μπορεί να κρατούν ακέραια τα σάπια σημεία της μουσικής τους αλλά όλα παρουσιάζονται υπό το δυνατό φως της Κολάσεως με την Alia O’Brien να τραγουδά σαν άγγελος του Κάτω Κόσμου τα πένθιμα μοιρολόγια του group. Σαν δίσκος είναι μακράν πιο συνοχικός απ’ το ντεμπούτο τους, παρ’ όλα αυτά το ομώνυμο album της μπάντας έκρυβε συνθέσεις ενός “τσικ” ποιοτικότερων στιγμών συν δύο με τρεις ξεκάθαρους ύμνους. Όπως και να’ χει, όσοι γουστάρουν τις μουσικάρες κάτι προγενέστερων δεκαετιών σίγουρα θα εντρυφήσουν στο trip των Blood Ceremony. Για τους υπόλοιπους δεν παύει να είναι ένας ακόμα γαμηστερός δίσκος.

FLEET FOXES "Helplessness Blues"

Fleet Foxes

Helplessness Blues

2011 | Sub Pop, Bella Union

Εδώ μέσα δεν θα βρείτε ποικίλες εκφάνσεις έκφρασης. Ο ήπιος τόνος του δίσκου συνεχίζεται απ’ το πρώτο έως και το τελευταίο του δευτερόλεπτο. Τα σκόρπια δείγματα που είχα ακούσει στο παρελθόν από αυτούς τους τύπους δεν ήταν παγιωμένα στα ίδια και τα ίδια παρ’ όλο που ποτέ δεν μ’ εντυπωσίασαν. Ρίχνοντας μια ματιά στα ανά τον κόσμο blogs, το νέο τους πόνημα χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης και μάλιστα ήδη φιγουράρει ανάμεσα στα κορυφαία albums του τρέχοντος έτους. Έτσι λοιπόν δελεάστηκα απ’ την όποια ακρόασή του. Το Helplessness Blues είναι ένας δομημένος δίσκος του οποίου οι μελωδίες έχουν μελετηθεί αρκετά ως φαίνεται. Μάλιστα, για να πω την αλήθεια, η μπάντα ακούγεται σαν μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναγέννησης του πνεύματος των σπουδαίων Simon & Garfunkel. Η ραχοκοκαλιά κάθε σύνθεσης πολλές φορές ποτίζεται με gospel επιρροές, ειδικά στα φωνητικά. Λένε τις ιστορίες τους με το δικό τους τρόπο, ναι, αλλά ως εκεί. Ο δίσκος απευθύνεται κυρίως σε ψευτοκουλτουριάρικο κοινό που χειμώνα καλοκαίρι τυλίγει υφάσματα γύρω απ’ το λαιμό του, καπνίζει πούρο και πίνει κρασί. Ίσως τα ίδια τα μέλη της μπάντας είναι του ίδιου στυλ κόπανοι. Η ανία και η βαρεμάρα είναι εξίσου ατέρμονες. Μη τυχόν και ξεγελαστείτε, αυτά είναι για τους nerds της υπόθεσης. Μέγα χασμουρητό…