Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Ryan Lipynsky, κιθαρίστα και τραγουδιστή της μπάντας.
Το απόκρυφο στοιχείο είναι πλέον πιο εμφανές από ποτέ, έτσι; Θέλω να πω, ο παγετός του “V” προσθέτει μια majestic αίσθηση σ’ αυτό που έχετε αποβάλλει. Οδηγείται άραγε ο κόσμος στο αδιαμφισβήτητο τέλος;
Πρόκειται για μια μεγάλη αντίδραση. Το καλύτερο μέρος όλου αυτού είναι ότι υπήρχε λιγότερη πρόθεση στο να σχετιστούμε προφανέστατα με το απόκρυφο. Είναι και θα είναι πάντα ένα φυσικό μέρος αυτής της κτηνώδης μπάντας που δημιουργήσαμε πίσω στο 2000. Το τέλος σαφώς και είναι αποφεκτό. Εγώ απλώς επισημαίνω αυτούς τους φαινομενικά αόρατους συναγερμούς που δηλώνουν πως τα πράγματα θα προχωρήσουν σε περαιτέρω κατάρρευση. Ποιος είμαι εγώ για να δω πότε και που, αλλά αυτά τα σκατά αφορούν τον κάθε οπαδό. Νομίζω πως η ιδέα του “κρυμμένου” είναι αυτό που παίρνεις. Αυτός ο δίσκος γράφτηκε με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο. Το ΣΥΝΟΛΟ ήταν σημαντικότερο απ’ τα διάσπαρτα κομμάτια αυτή τη φορά, κάτι τι οποίο επέτρεψε στο κάθε τραγούδι να έχει μια αίσθηση της εξερεύνησης μέσα του. Η διαδικασία ήταν καθαρή μαγεία εν μέρει καθώς ήταν μεθοδική αλλά απέδωσε ένα εκπληκτικό και άριστο αποτέλεσμα. Είμαι ακόμη σοκαρισμένος από το πόσο καλά εκτελέσαμε και υπερβήκαμε την παραγωγή και πως γεννήσαμε τα οράματα που είχα σε νηπιακή ηλικία ακόμη κατά τη διάρκεια γραφής του “V”.
Δεν έχω διαβάσει ακόμη τους στίχους του δίσκου. Σχηματίστηκαν με το ίδιο τεχνοφοβικό περιεχόμενο και ανησυχίες που αφορούν την εκδίκηση της φύσης σαν κι αυτούς που έχεις γράψει εως τώρα;
Αχα, ναι, έτσι έχει. Νομίζω ότι επιμελώς εξήγησες τον τρόπο που γράφω στίχους με την τελευταία γραμμή. Η ύψιστη λατρεία μου είναι αυτή της Μητέρας Φύσης. Νομίζω πως οι ιδέες του να χρησιμοποιείς εσωτερικές δυνάμεις για να καταπολεμήσεις αυτές τις ανησυχίες και να φωτίσεις τα ανεπιθύμητα σκοτεινά δωμάτια στα οποία εισχωρείς είναι η ιδέα της έκφρασης μου. Όσα αρνητικά μπορούν να υπάρξουν μές στους στίχους μου, συνήθως υπάρχει μια πολύ θετική εμπειρία που θα εξαγνίσει αυτές τις αποκαλυπτικές σκέψεις. Αληθινή κάθαρση. Αληθινό χάος οργανωμένο μέσω μιας ηχητικής τέχνης. Αυτό είναι μια θετική εμπειρία, αν με ρωτάς. Δε φοβάμαι την τεχνολογία αλλά η κοινωνική μηχανή ελέγχου του νου είναι ισχυρότερη από ποτέ. Οι άνθρωποι “υπνοβατούν μέσα σ’ ένα λαβύρινθο” αυτές τις μέρες. Το τελευταίο μας album, το “Electrocution” επικεντρώθηκε στους “Ασθενείς και την Εξαπάτηση” (Diseased and the Deceit) ενώ αυτό το album βρίσκεται περισσότερο “μέσα σε ένα χάσμα” (Into a Chasm).
Κατά τη γνώμη μου, η δυναμική κάθε τραγουδιού μοιράζεται εξίσου ανάμεσα στη μουσική και τους στίχους. Είναι κάπως περίπλοκο όμως. Ό,τι αφορά τις κυκλοφορίες σας μέχρι τώρα, έχω συχνά την αίσθηση πως αρχικός σκοπός σου είναι να αναφέρεις τα ζητήματα που απασχολούν τον εγκέφαλο σου. Αληθεύει κάτι τέτοιο ή η μουσική είναι το πρώτο που θέλετε να προωθήσετε;
Πάντοτε θεωρούσα τις λέξεις κι ό,τι βγαίνει απ’ το στόμα μου πως έχει την ίδια αξία με τις συγχορδίες και σημειώσεις νοτών που δημιουργώ. Είμαι πεποισμένος πως η μαγεία [προφανές μέρος / μέρος γνωστό μόνο στον εαυτό μου] επέτρεψε στους UT να αποκτήσουν αυτή τη συγκεκριμένη, αιθερική ποιότητα που έχει τυλίξει τη μπάντα μας. Είναι σχεδόν απροσδιόριστη και απερίγραπτη. Η δικιά μου διαδικασία είναι τόσο σημαντική όσο και η συνεργασία. Ό,τι γράφω οφείλει να είναι σημαντικό για μένα. ΟΛΑ τα λόγια μου από τους UT, τους Thralldom, τους The Howling Wind και τους Pollution μπορούν να συνδεθούν με λέξεις και ιδέες που θα φέρω μαζί μου σε όλη την υπόλοιπη καριέρα μου. Βρίσκομαι ακόμα στο δρόμο της αυτογνωσίας και αποκαλύπτω όλο και περισσότερο νόημα σε πράγματα που προηγουμένως νόμιζα πως είχα κατανοήσει πλήρως.
Θα περιέγραφα τη μουσική σας ως αληθινά heavy, βουτηγμένη στη λάσπη και τόσο έξυπνα παιγμένη. Εννοώ, δεν είναι εύκολο για τον καθένα να δημιουργήσει τέτοια κρύα ατμόσφαιρα μέσω τόσο heavy σφαγιαστικών ρυθμικών. Θα ήθελες να μας εξηγήσεις;
Είμαι ένας μουσικός που ξέρει λίγα περί μουσικής θεωρίας και που τη χρησιμοποιεί με πολλούς τρόπους ώστε να προσεγγίσει τη γραφή τραγουδιών. Στόχος μου είναι να διατηρώ πάντα μια ισορροπία όσον αφορά την τεχνική και παράλληλα να ξερνάω χαώδη vibes. Θεωρώ κύριο όπλο μου την τέχνη μου να βάζω τις ιδέες μου υπό ένα συνεκτικό τρόπο. Είμαι περήφανος γι’ αυτό. Δεν διασκευάζω τα riffs άλλων μπαντών, προσπαθώ ν’ αποκομίσω περισσότερα απ’ το παίξιμο μου και να επεκτείνω το μυαλό μου. Ποτέ δεν είμαι πλήρως ικανοποιημένος και αυτή είναι η τέχνη της μουσικής. Αν πρόκειται να είμαι μέρος μιας ηχηρής, σκοτεινής doom μπάντας, θέλω να κάνω τα πράγματα αδηφάγα και επικίνδυνα. Αν όχι, γιατί να χάνουμε το χρόνο μας; Στην πραγματικότητα, αν είναι να ξεκωλιάσετε (half-assing για την ακρίβεια) την “Ακραία Μουσική”, μη χάνετε το χρόνο σας!
Ο νέος δίσκος είναι ποτισμένος με το επιστροφή-στις-ρίζες feeling του ντεμπούτου σας. Τι σας ανάγκασε να σκάψετε τόσο άδειους, μηδενιστικούς ήχους σ’ αυτή τη νέα σας προσπάθεια; Το “Electrocution” δεν έμοιαζε να αφήνει τέτοιου είδους υποσχέσεις…
Ναι. Αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε έναν και μόνο έναν κανόνα σ’ αυτόν το δίσκο. “Όχι γρήγορα μέρη” – κάτι που σημαίνει πως το ταμπούρο θα διατηρούσε την απόλυτη δυναμή του και το tempo δεν θα επιτάχυνε τόσο πολύ. Θέλαμε να μείνουμε στο βαθύ, αργό κενό του εγκέφαλου των οπαδών. Φορολογείται μα αυτό είναι το ζητούμενο, ανταμοιβή μέσω της διαδικασίας εγκατάλειψης του χρόνου σας. Μπορεί να χρειαστεί μερικές ακροάσεις προτού ακούσεις όλα όσα κάναμε κι έχουμε τοποθετήσει μέσα στο κάθε τραγούδι. Το “Electrocution” ήταν περισσότερο επικεντρωμένο στον rock ήχο και σε κάποια άμεσα punk θέματα. Μου αρέσει πολύ αυτός ο δίσκος και πιστεύω πως ήμασταν λίγο αόριστοι στην επιλογή την τραγουδιών. Νομίζω ότι ορισμένα τραγούδια εξακολουθούν να είναι άριστα όπως το “God is a Beast” που εύκολα θα μετατραπεί σε κλασσικό UT κομμάτι. Οι άνθρωποι πάντοτε φωνάζουν ζητώντας το στις συναυλίες.
Μου αρέσει πάρα πολύ ο τίτλος του δεύτερου τραγουδιού του δίσκου, “The Horsemen Arrive in the Night”. Για τι ακριβώς μιλάει; Μυρίζω κάποιος είδος συμβολισμού εδώ…
Είναι μια στριμμένη, μεταφορική βιβλική αναφορά μέσα από το τοξικό μείγμα λάσπης της νεωτερικότητας και της καταστροφής. Το τραγούδι εκφράζει την αίσθηση της επικείμενης καταστροφής. Πως το κακό διεξάγεται κλασσικά υπό το πέπλο της νύχτας. Μιλά επίσης για πράγματα που θα καταρρεύσουν στο εγγύς μέλλον. Ζοφερός κόσμος. Στο artwork βλέπετε τρεις ιππείς, μήπως ο κόκκινος έχει ήδη καταφθάσει;
Έχω την αίσθηση ότι και οι UT αλλά και οι The Howling Wind καθοδηγούνται απ’ την ίδια φαινομενική black metal αύρα. Δεδομένου ότι είσαι ο κύριος συνθέτης αυτών των μπαντών κάποιος θα το εξηγούσε ως εύκολο. Παρ’ όλα αυτά όμως, αυτό το black metal αίσθημα εκφράζεται διαφορετικά απ’ τη μια μπάντα στην άλλη. Πως καταφέρνεις να διαχωρίσεις τα vibes για κάθε μια απ’ αυτές τις μπάντες;
Αυτό το είπα και σε κάποιον άλλο πρόσφατα. Το black metal στα σκληρά φωνητικά μου και τα riffs μου προέρχεται κυρίως από δύο μπάντες: τους παλιούς Bathory και τους παλιούς Darkthrone. Μου αρέσουν οι πιο νέοι Darkthrone αλλά το παλιο υλικό τους έχει αυτόν τον κρύο ψυχικό παλμό. Η διαφορά βρίσκεται στα τύμπανα. Ο Darren (Verni, τύμπανα στους UT) είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος που απλά συγκρούεται και συνθλίβει τα πάντα στο πέρασμα του. Μοιάζει περισσότερο σαν τον Bill Wards που συναντιέται με το στυλ του Thor. Ο Tim (Call, τύμπανα στους THW) είναι περισσότερο σαν ένας Fenriz κι ένας οργανικός ντράμερ που είναι αποτελεσματικός και παίζει τα ΤΕΛΕΙΑ τύμπανα. Μοιάζουμε περισσότερο σε metal μπάντα κι έχω συγκεκριμένες ιδέες για τους THW. Οι UT μου μοιάζουν σαν κάποιο είδος μπάντας που εφάμιλλο στους Melvins με μια black metal αύρα.
Ο νέος δίσκος ακούγεται τόσο βέβαιος. Η σταθερότητα στις τάξεις του σχήματος έχει παίξει κάποιο ρόλο. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια που οργώνετε τις σκηνές και τα στούντιο.
Η μνήμη σου καλά σε υπηρετεί! Είναι πολύ σημαντικό. Σε όποιο στούντιο έχουμε βρεθεί, οι άνθρωποι εκπλήσσονται απ’ το πόσο αποδοτικοί, προβαρισμένοι και προετοιμασμένοι είμαστε σαν μπάντα. Δεν το χέζουμε το θέμα! Οι UT ξεκίνησαν με άλλον ντράμερ, τον Pete, κι αυτό διήρκεσε μόνο για ένα χρόνο. Ο Darren εισχώρησε το 2001 και ποτέ δεν κοιτάξαμε πίσω. Θέσαμε ένα στόχο πριν από χρόνια: “Να μπορούμε μια μέρα να ηχογραφούμε μόνοι μας ποιοτικά albums” και είμαστε σχεδόν σ’ αυτό το σημείο. Έχουμε μεγαλώσει μαζί σαν μπάντα και υπάρχουν τραγούδια που μπορούμε κυριολεκτικά να παίζουμε χωρίς κόπο. Και δεν αναφέρω ότι παίζω με τον Darren από παιδί ακόμα. Το παίξιμο μας είναι συντονισμένο και πλέον παίζουμε σε μια καθορισμένα θηριώδη μπάντα. Η εμπιστοσύνη και μια τολμηρή στάση ζωής είναι η πορεία μας και προσπαθούμε να μην απομακρυνθούμε απ’ αυτή.
Ξέρεις, ήταν έκπληξη να σας δω να διασκευάζετε Roky Erickson και Charles Manson. Πως προέκυψε κάτι τέτοιο;
Λοιπόν, ο Jay (Newman, μπάσο στους UT) ακούει psych rock του 60 κι όλο το τριπαρισμένο υλικό των 70s. ΤΟΣΑ χρόνια πριν, με σύστησε στη μουσική του Roky Erickson και πλέον νομίζω πως έχει μια απ’ τις καλύτερες rock φωνές όλων των εποχών. Ο συνδυασμός του των παράξενων, fucked up εξωγήινων/εωσφορικών στίχων έκανε στ’ αλήθεια τους προσιτούς ήχους του να μοιάζουν νοσηροί και μαγευτικοί, ειδικά στο “The Evil One” για μένα. Η ιδέα για το split 7″ με τραγούδια του Roky που κάναμε με τους Minsk προήλθε από μια περιοδεία που κάναμε μαζί τους έχοντας μια εμπνευσμένη ανταλλαγή ιδεών και αλκοολούχων ποτών. Ο δίσκος με τον Manson προέκυψε μέσα από τον Jay και τον Darren. Ήταν δική τους ιδέα και ο Jay έμπλεξε και τους Wooven Wand σ’ αυτό. Συμμετείχα με επιπλέον ambient ήχους, ερμήνευσα τα κιθαριστικά θέματα και την εφαρμογή του sample του Charlie. Πάντα διαπίστωνα ότι αν και είναι ένας τρελάρας (batshit nunny), είχε συχνά βαθιά πράγματα να πει. Σαν ένας συλληφθέντας δαίμονας της αλήθειας. Ο Darren Verni έκανε τα φωνητικά και νομίζω ότι ακούγονται καταπληκτικά. Πολύ ωμό και βασικό, δύο ακουστικές κιθάρες, μια φωνή και ambience. Πρόκειται για μια αλλαγή του στυλ και κάτι για τους συλλέκτες μιας και βγήκε σε έκδοση μονάχα 200 αντίτυπων. Διατίθεται από την Chrome Peeler. Ψάχτε το στο google.
Πρέπει να υπάρχουν πολλοί που περιμένουν πως και πως να σας δουν ζωντανά στα νέα σας τραγούδια. Να ξέρεις πως στη χώρα μας υπάρχει τουλάχιστον ένας τέτοιος τύπος κι αυτός είμαι εγώ. Η Ελλάδα είναι ξανά έξω απ’ τα συναυλιακά σας πλάνα;
Ναι, μπορώ μόνο να ελπίζω. Έχουμε κάνει πολλούς φοβερούς φίλους κι έχουμε διατηρήσει επαφές όλα αυτά τα χρόνια. Τα νέα τραγούδια ακούγονται τέλεια ζωντανά. Το 2011 φαίνεται πολλά υποσχόμενο για τους UT.
Μερικούς μήνες πριν μου είχες πει ότι επρόκειτο να ηχογραφήσεις ως solo καλλιτέχνης κάποια μέρα. Εξετάζεται ακόμα αυτή η σκέψη. Υπάρχουν τραγούδια;
Ελπίζω κάποια μέρα να γράψω μερικά τραγούδια σε μιά ακουστική με όχι ουρλιαχτά φωνητικά! Να έχω ένα album με τραγούδια που αξίζουν και να τα ηχογραφήσω σε κάπιο στούντιο με όργανα. Θα χρησιμοποιούσα το όνομα μου. Αλλά αυτό παραμένει εως τώρα μια ιδέα. Είναι μια προοπτική για το μουσικό μου μέλλον που πάντοτε είχα. Όταν γεράσω ίσως το γυρίσω στα ακουστικά με μια φωνή και να φύγω για τα βουνά. Χαχαχαχα…
Θέλεις να μας πεις για τους πέντε δίσκους που σου άλλαξαν τη ζωή;
Φυσικά!
1. DOKKEN – Under the Lock and Key
Η πρώτη κασέττα που αγόρασα ποτέ απ’ το Models [πρώην μαγαζί αθλητικών ειδών] στη λεωφόρο Sunrise στην περιοχή Patchouge του Long Island, στη Νέα Υόρκη. Για τους περισσότερους ο δίσκος είναι glam σκατά (και το καταλαβαίνω) αλλά κάτι στον ήχο του πέμπτου τάστου του Lynch πραγματικά με σκάλωσε. Ήμουν στην 5η δημοτικού τότε.
2. BLACK SABBATH – Black Sabbath
Αυτός ο δίσκος είναι κάτι σαν θρησκεία. Εκεί μέσα γεννήθηκε η άγια τρι-τονική του doom metal. Και γεννήθηκε μέσα από τα blues και προειδοποιήσεις για καθάρματα. Καμιά διαφορά με τη δικιά μας προοπτική. Μόνο που εμείς βαδίζουμε στο εκθαμβωτικό και παράξενο τοπίο του 2010.
3. CELTIC FROST – Morbid Tales
Άρχων των riffs μιας καμβικής και χρωματικής γεύσης. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο που να αναμιγνύει την punk ένταση, τα μεγάλα drumbeats και τα αριστοτεχνικά, θορυβώδη, οργανικά και αρχέγονα μεταλλικά riffs.
4. NEUROSIS – Through Silver in Blood
Αυτό είναι το προσχέδιο απείρων σχημάτων μετά το 2000 όσον αφορά το βασίλειο της doom μουσικής και οι UT δεν αποτελούν εξαίρεση. Αλλά ποτέ δε θελήσαμε να αντιγράψουμε τον ήχο τους, μόνο θέλαμε να επιτύχουμε την ένταση που βίωσα κατα τη διάρκεια των ζωντανών εμφανίσεων τους εκείνη την εποχή της μπάντας.
5. KISS – Kiss
Ένα ακόμα αγαπημένο μου album της νεότητας μου. Το αγαπώ και το ακούω συχνά από τότε μέχρι σήμερα. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν οι άνθρωποι μισούν τους KISS, εγώ τους αγαπώ!
Σ’ ευχαριστώ για τη συνέντευξη. Υπάρχει κάτι που θέλεις να προσθέσεις; Προβλέψεις, προώθηση, οτιδήποτε…
Ελέγξτε τις άλλες μας μπάντες: τους Abandoner, τους The Howling Wind, τους Pollution, τους MKRL κι άλλες που θα ‘ρθουν. Ευχαριστώ για το χρόνο που διέθεσες ν’ ακούσεις και να σκεφτείς για τη μουσική μας.
“Our virtues and our failings are inseparable, like force and matter. When they separate, man is no more” – Tesla
