08 December 2010

DEATHSPELL OMEGA "Paracletus"

Deathspell Omega
Paracletus
2010 | Norma Evangelium Diaboli

Σχεδόν γελάω μ’ αυτούς που χαρακτηρίζουν τους Γάλλους σαν τους The Dillinger Escape Plan του black metal. Οι Deathspell Omega δεν φαίνεται να έχουν ανησυχίες τύπου Liturgy ούτε θαρρώ πως κρυφός πόθος του χοντρού (Mikko Aspa) είναι ν’ αφήσει φράντζα. Εντάξει τώρα, πέρα παρεξηγήσεων, οι DEP είναι μιά υπερ-γαμηστερή μπάντα αλλά εδώ μιλάμε για ένα ξεροκέφαλο act που αν ο ένας εκ αυτών δεν έκρυβε επιπλέον μουσικές ανησυχίες (Clandestine Blaze, Stabat Mater, κ.α.) πιθανότατα να μη γνωρίζαμε ούτε τις φάτσες τους. Γιατί ο Hasjarl (πρώην μέλος των Hirilorn) εμμένει σε μιά εκνευριστική μυστικοπάθεια, πίσω από κάθε φακό προβολής. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία άλλωστε. Κι ο συσχετισμός/παραλληλισμός με τους DEP ίσως τείνει να εξηγήσει τη διεστραμμένη φύση των συνθέσεων των Deathspell Omega αλλά και τη δαιδαλώδη δομή τους. Το ότι οι Γάλλοι προσδίδουν μια διαφορετική έννοια στη λέξη progressive είναι αδιαμφισβήτητο. Η Τέχνη τους όμως είναι να διατηρούν ανέπαφο το κατάμαυρο υπόστρωμα της μουσικής τους παραμένοντας πάντα μες στα όρια του black metal. Μπροστάρηδες της Ευρωπαϊκής σκηνής της δεκαετίας 2000-2010 μαζί με τους επίσης Γάλλους Antaeus, έξι χρόνια μετά τη κυκλοφορία του θεϊκού Si Monumentum Requires, Circumspice και τρία χρόνια μετά το συγκλονιστικό Fas-Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum ολοκληρώνουν μιά τυπική ή άτυπη τριλογία μιας Ανάγιας Βίβλου. Το Paracletus είναι τόσο εντυπωσιακό όπως το νερό σ’ έναν περιπλανώμενο επί μέρες στην έρημο. Ενώ όλοι μας το θεωρούμε δεδομένο φτάνει η στιγμή που μας γίνεται απολύτως απαραίτητο και το εκτιμούμε δεόντως. Καλύτερα που τα καθάρματα της μπάντας κρατάνε τα στόματά τους κλειστά. Και τι να μας πούνε άλλωστε; Ας στρέψουμε τη προσοχή μας πάνω στο τελευταίο τους album. Εκεί τα λένε όλα. Αλίμονο σ’ όποιον πάρει μυρωδιά τι παίζει εδώ μέσα. Του εύχομαι καλή αποτοξίνωση. Εγώ ακόμα παλεύω...

02 December 2010

TREMBLING BLUE STARS "Fast Trains and Telegraph Wires"

Trembling Blue Stars
Fast Trains and Telegraph Wires
2010 | Elefant Records

Οι Trembling Blue Stars είναι ακόμα μια Βρετανική μπάντα προερχόμενη από Λονδίνο μεριά που αρχικά ξεκίνησε σαν side project του Robert Wratten (τότε στους Northern Picture Library). Κανονικά τέτοια albums δεν θα με συγκινούσαν ποτέ γιατί το μοτίβο δημιουργίας τους τείνει προς το μελό της υπόθεσης με έναν Wratten να βασίζει τους στίχους αλλά και τη διάθεση της μουσικής των TBS στις ερωτικές τους σχέσεις κι ό,τι προβλήματα προκύπτουν απ’ αυτές. Γνωρίζετε εκ των προτέρων λοιπόν πως στο Fast Trains and Telegraph Wires θα βιώσετε ατμοσφαιρικές, του-δειλινού-τα-χρώματα μουσικές ντυμένες με κρυφο-δακρύβρεχτες ερμηνείες κρυφο-emo προσωπικοτήτων. Όλα αυτά βέβαια ξεπερνιούνται όταν μέσα από τη γυμνή μουσική της μπάντας αναδύονται αντικειμενικά όμορφες προτάσεις που μπορούν να σας κρατήσουν καλή συντροφιά σε συγκεκριμένες προσωπικές σας στιγμές. Τουλάχιστον η Βρετανική σκηνή ότι κάνει το κάνει με άπλετη φινέτσα γι’ αυτό και πιθανώς είναι η κραταιά δύναμη στα όσα αφορούν την παγκόσμια μουσική σκηνή όλα αυτά τα χρόνια. Τουλάχιστον ποιοτικά. Αν πάλι εσείς είστε λίγο περισσότερο υπερ της κλάψας, τότε η mellow-μελαγχολική διάθεση αυτού του δίσκου θα λειτουργήσει σαν βάλσαμο στην περίπτωση σας. Πάντως κι εγώ μια χαρά πέρασα όσο το άκουγα.

17 November 2010

SCORPION VIOLENTE "Uberschleiss"

Scorpion Violente
Uberschleiss
2010 | Avant!

Αν και οι Scorpion Violente είναι νεοσύστατη μπάντα (το Uberschleiss είναι μόλις το ντεμπούτο άλμπουμ τους) οι μουσικάρες που παράγουν είναι κάτι παραπάνω από απλά εθιστικές. Τολμώ να πω μάλιστα ότι όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική γενικότερα, τούτο είναι απ’ τα αγαπημένα μου δισκάκια ever. Η καύλα με αυτό το ντουέτο απ’ τη Γαλλία αρχίζει απ’ τον εικαστικό τομέα και συγκεκριμένα το κορυφαίο εξώφυλλο του δίσκου. Το full σατανίλα vintage περίβλημά του καθορίζεται άμεσα απ’ την τραγοφορούσα, ξώστηθη γκόμενα. Το χρώμα και ειδικά ο τόνος του κρύβουν μια πελώρια ποιότητα στην αισθητική της μπάντας. Όμως οι εκπλήξεις δε σταματούν μόνο στα οπτικά καλούδια. Με το που σκάσει η μελωδία του Viol et Revanche καταλαβαίνεις ότι κάτι ιδιαίτερο παίζει μ’ αυτούς τους τύπους. Το συγκεκριμένο τραγούδι μάλιστα είναι απ’ τα πιο ιδιαίτερα και σκοτεινά που έχω ακούσει ποτέ μου (ω, ναι!). Κάτι σαν το ιδανικό soundtrack των σκηνών με τα μασονικά όργια όπως τα παρουσίασε ο αείμνηστος Stanley Kubrick στο Eyes Wide Shut. Τίγκα αρρώστια λέμε. Το είδος του κυμαίνεται από μια dark techno εκδοχή ως μια obscure disco έκρηξη. Απλά μοναδικό.

12 November 2010

BURNING LOVE "Songs for Burning Lovers"

Burning Love
Songs for Burning Lovers
2010 | Deranged Records

Αγαπάμε τους Cursed. Ένα νέο project λοιπόν στο οποίο συμμετέχει ο τραγουδιστής/στιχουργός Chris Colohan δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Οι Burning Love, ουσιαστικά, έχουν κάνει μια εκτροπή στην αισθητική των Cursed και δεν θα μπορούσαν παρά να έρθουν δεύτεροι σ’ αυτόν τον άτυπο αγώνα. Τι εννοώ; Εκεί που στη μουσική των Cursed μπορείς να κινηθείς σαν γάτα κλεισμένη μέσα σε σακί με όλα αυτά τα Entombed vibes που διαθέτουν, στην περίπτωση των Burning Love μπορείς να περάσεις καλά ακόμα και κλινήρης πίνοντας μια μπύρα. Όχι, δεν είναι καθόλου βαρετοί. Αντιθέτως, εδώ κυριαρχεί ένα πελώριο rock n’ roll πνεύμα που σε παροτρύνει για μπεκροκαταστάσεις, μια φωνητική ερμηνεία που είναι αρκούντως φλεγόμενη και όργανα επιδέξια στον ρόλο που έχουν αναλάβει. Παρ’ όλα αυτά, λέιπουν όλα εκείνα τα σιχαμερά στοιχεία της καφρίλας των Cursed. Εκείνη η απαίσια μούχλα που έσταζε στα μνημειώδη άλμπουμ τους. Και βέβαια θα μπω στη διαδικασία να συγκρίνω τις δύο αυτές μπάντες του Colohan, όταν μάλιστα σαν οπαδός αμφιβάλλω αν μπορώ ν’ αρκεστώ σ’ αυτή την πιο Motorhead-ική κατεύθυνση. Σαν υποκατάστατο ενός Hello Motherfucker (δισκάρα των Milligram) πάντως, μια χαρά μας κάθεται.

01 November 2010

DIOCLETIAN "Bellum Omnium Contra Omnes"

Diocletian
Bellum Omnium Contra Omnes
2010 | Invictus Productions

Αυτούς κι αν δεν γνώριζα! Όταν άκουσα (πολύ πρόσφατα) το All Against All τραγούδι του δίσκου χέστηκα πάνω μου. Οι συγκεκριμένοι τύποι είναι μακάβριοι και κατάγονται από τη Νέα Ζηλανδία. Αν είναι ποτέ δυνατόν! Η εγκεφής επιθετικότητά τους αφοπλίζει μια για πάντα τον τρόπο αντίδρασης σου. Συνθέτουν και εκτελούν ab irato τους ήχους των απομακρυσμένων μπουντρουμιών της Κόλασης. Μιλάμε για πλήρη ηχητικό όλεθρο και μια τελείως ανίερη και αντι-commercial παραγωγή απ’ τον ίδιο τον Βελζεβούλ. Η αβυσσαλέα οργή τους θα βρει λίγους συμμάχους δυστυχώς. Βασικά, είναι προγραμματισμένη να βρει λίγους που θα ακολουθήσουν τον σαρωτικό διάβα της. Οι Diocletian είναι απόδειξη πως μαθητές/οπαδοί των Blasphemy μπορούν να παράξουν μουσική που πολέμιοι των τελευταίων θα αναγκαστούν να συμπαθήσουν τελικά. Τα όσα ασχημονούν εδώ μέσα απλά δεν περιγράφονται με λέξεις. Black Dominion, Desolate Earth, Nuclear Vomited κ.α. είναι μερικοί τίτλοι τούτου του απόκοσμου δημιουργήματος. Ας δοκιμάσουν μόνο οι τολμηροί.

23 October 2010

SWANS "My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky"

Swans
My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky
2010 | Young God

O Michael Gira δανείζεται ένα στίχο ενός ακυκλοφόρητου Swans τραγουδιού (Oxygen) το οποίο περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία αυτός πεθαίνει και αναδύεται εις τας Ουρανούς. Κι έτσι βαφτίζει την επιστροφή των Swans μετά από 14 χρόνια πλήρους αδράνειας. Δεν είμαι βέβαιος αν κατάφερε να γεφυρώσει αυτό το μακροχρόνιο χάσμα από τον τελευταίο δίσκο της μπάντας Soundtracks for the Blind αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την ποιότητα της μουσικής της μπάντας. Το My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky αναπνέει μια σκοτεινότατη noir αισθητική και μια εσωστρεφής διάθεση μιας και πρόκειται κυρίως για έργο του μεγάλου αυτού δημιουργού του ο οποίος δανείζεται παλιούς και νέους συνεργάτες για την ολοκλήρωση και ερμηνεία του. Το να κατανομάσουμε τα ονόματα όσων ενεπλάκησαν στον συγκεκριμένο δίσκο ίσως μας έτρωγε όλη την ηλεκτρονική σελίδα που κοιτάτε αυτή τη στιγμή οπότε αρκεί να πούμε ότι παλιοί συνεργάτες της μπάντας καθώς επίσης και νέοι συνεργάτες του Gira στο project του Angels of Light συνείσφεραν ο καθένας με διάφορους τρόπους. Προσωπικά, ο κλειστός χαρακτήρας του δίσκου μου έφερε στο νου τις (περίεργες) τακτικές ενός Your Funeral, My Trial από τους Bad Seeds. Μόνο που το My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky συμπεριφέρεται σαν το μικρό του αδερφάκι με ολόδικιά του προσωπικότητα. Εννοείται πως οι οπαδοί του σχήματος θα τον λατρέψουν μέχρι τα μπούνια και θαρρώ πως το ίδιο θα κάνει και ο κάθε μέσος οπαδός που δεν έχει ακόμα συστηθεί στη μουσική των Swans. Τι άλλο μένει λοιπόν απ’ το να δοκιμάσετε τα γούστα σας;

19 October 2010

Interview: Mass Infection

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Victor, μπασίστα της μπάντας.



Γειά σας παιδιά. Χωρίς να γνωρίζω πλήρως την ανταπόκριση του “The Age of Recreation”, θα με λέγατε υπερβόλικο αν έλεγα πως είναι ήδη άδικο να μην το γνωρίζει ΟΛΟΣ ο κόσμος του death metal;

Γεια χαρα φιλε, καταρχας ευχαριστουμε για τα καλα σου λογια! Φυσικα εισαι λιγο υπερβολικος σε αυτο που λες διοτι αφενος το κοινο στη death metal μουσικη εχει ευτυχως διευρυνθει και αφετερου υπαρχουν εκει εξω ενα σωρο πραγματικα τρομερες μπαντες οι οποιες περιμενουν και αυτες τον κοσμο να τις ανακαλυψει και να ασχοληθει σοβαρα μαζι τους! Εμεις ειμαστε μια ακομα underground μπαντα και προσπαθουμε να εδραιωσουμε το ονομα μας στο νου των ακροατων και ισως αυτο να γινεται μεχρι το τελος! Ειναι ππραγματικα ενα δυσκολο εγχειρημα,οπως ειπα και πριν υπαρχουν τρομερες μπαντες στη death metal σκηνη-κατι που φυσικα ειναι πολυ καλο για τους οπαδους-υπαρχει μεγαλος αντγωνισμος και αν δεν εισαι σοβαρος και αφοσιωμενος σε αυτο που κανεις ο κοσμος δε θα ασχοληθει και πολυ μαζι σου.Η αληθεια ειναι παντως οτημεχρι τωρα η ανταποκριση του κοινου ως προσ το νεο μας δισκο ειναι ακρως ικανοποιητικη!

Πέρα την πλάκα, πόσα εκατομμύρια ώρες προβών χρειάζονται για να δημιουργηθεί κάτι τέτοιο;

Οι προβες ειναι ο,τι πιο βασικο για μια μπαντα που θελει να λεει οτι δουλευει σκληρα. Εμεις προβαρουμε συνηθως μια φορα την εβδομαδα λογω ορισμενων δυσκολιων που αντιμετωπιζουμε σε αυτο το θεμα η και περισσοτερες αν χρειαστει. Μεσα στο studio γινονται ολα: Βγαινουνε riffs πανω σε καποιο jammαρισμα, δημιουργειται η δομη των τυμπανων στα κομματια, καταθετει ο καθενας την αποψη αλλα και τις οποιες ιδεες του. Συνεπως απαιτουνται αρκετες ωρες δουλειας μεσα στο προβαδικο!

ΓΙΑΤΙ δεν χρησιμοποιήσατε περισσότερα leads; Μην μου πείτε μόνο πως έγινε λόγω έλλειψης ικανότητας.

Πολυ καλη ερωτηση πραγματικα! Η αληθεια ειναι οτι τα κιθαριστικα leads ηταν απ' την αρχη ενα θεμα που μας απασχολουσε εντονα σε αυτο το δισκο. Σκεφτομασταν αν αυτη τη φορα θα χρησιμοποιουσαμε περισσοτερα η λιγοτερα leads σε σχεση με το ντεμπουτο album μας. Τελικα αποφασισαμε απλως να βαλουμε οσα κριναμε εμεις οτι χρειαζονταν στα κομματια! Δεν εχει να κανει με την ικανοτητα των κιθαριστων μας, απλα κριναμε οτι σε αυτα τα νεα κομματια με τον πιο brutal χαρακτηρασε σχεση με τα παλια,επρεπε να χρησιμοποιησουμε λιγοτερα κιθαριστικα solo. Ειμαι σιγουρος οτι και στον επομενο δισκο αυτο θα ειναι παλι ενα θεμα αλλα δε νομιζω να τα εγκαταλειψουμε παντελως!

Πάντα πίστευα πως τα παιδιά “της επαρχίας” κρύβουν μιά πιο καταπιεσμένη οργή μέσα τους. Είστε υποστηρικτές αυτού; Δικαιολογεί ίσως την ενασχόληση σας μ’ένα τόσο οργισμένο είδος;

Εχεις ενα δικιο σε αυτο που λες. Ολοι ξερουμε πανω κατω ποσο παραμελημμενη ειναι η ελληνικη επαρχια τοσο σε θεμα υποδομων οσο και σε ποιοτητα ζωης σε σχεση με τις μεγαλουπολεις. Επομενο ειναι λοιπον τα περισσοτερα παιδια που καταγονται απο την επαρχια να ειναι συνηθως αρκετα συνειδητοποιημενα. Τωρα για να απαντησω στο δευτερο μερος της ερωτησης σου,δε νομιζω οτι αυτο εχει να κανει και πολυ με την ενασχοληση μας με το death metal, συχνα θα δεις και πολλους επαρχιωτες να ασχολουνται και με αλλα ειδη μουσικης, πλως ειναι η μουσικη που αγαπαμε και στηριζουμε εδω και χρονια!

Το εξώφυλλο είναι εκπληκτικό. Ποιός το έφτιαξε; Αναμιχθήκατε καθόλου με το concept του;

Το εξωφυλλο του δισκου εχει δημιουργηθει απο το Γιωργο “Grin” Πρασινη τον οποιο γνωριζαμε μεσα απο τις καταπληκτικες δουλειες του με πολλες και σημαντικες μπαντες του χωρου! Εμεις ειχαμε καποιες εικονες και ιδεες κατα νου και απλα τις περασαμε στο Γιωργο προκειμενου να τις “ζωντανεψει”. Σε διαβεβαιωνω οτι το τελικο αποτελεσμα ξεπερασε κατα πολυ τις προσδοκιες μας! Μας αρεσει πολυ αυτη η δουλεια, πιστευω ταιριαζει απολυτα με τη μουσικη και την ατμοσφαιρα του δισκου! Χαιρομαι που αρεσει και σε σενα και ευχαριστουμε και παλι για το σχολιο σου!

Ο δίσκος κυκλοφόρησε από διαφορετικό label αυτή τη φορά. Υπήρξε συγκεκριμένο πρόβλημα με την Black Edge;

Η αληθεια ειναι οτι εκ των πραγματων ο δισκος θα κυκλοφορουσε απο διαφορετικη εταιρεια. Ειχαμε καποια προβληματα με την Black Edge τα οποια ευτυχως διευθετηθηκαν γρηγορα, αλλα ουτως η αλλως η συμφωνια μας με τη συγκεκριμενη εταιρεια ηταν για μια κυκλοφορια. Επομενως μετα το ντεμπουτο μας ημασταν αναγκασμενοι να ψαξουμε για κατι νεο και φυσικα καλυτερο! Βρηκαμε την ισπανικη Pathologically Explicit Recordings με την οποια ειμαστε απολυτως ευχαριστημενοι, ο ανθρωπος πισω απο αυτη, ο Fernando,ειναι εξαιρετικος επαγγελματιας και κανει καταπληκτικη δουλεια για ολες τις μπαντες του!

Ας ξαναγυρίσουμε λίγο στις συνθέσεις. Γνωρίζετε, υποθέτω, ότι ο πήχης έχει ανέβει πάρα πολύ ψηλά για τους Mass Infection. Βλέπετε το όλο εγχείρημα σαν μιά πρόκληση για το μέλλον; ΠΟΣΟ καλύτερα τραγούδια είστε ικανοί να γράψετε;

Ηταν ο βασικος μας στοχος απο την ωρα που ξεκινησαμε να συνθετουμε τα κομματια για το νεο μας album να ξεπερασουμε κατα πολυ το ντεμπουτο μας! Νομιζω οτι το καταφεραμε αυτο σε ολους τους τομεις,στη μουσικη και τις συνθεσεις,στο ποσο πιο ακραιο ακουγεται,στην παραγωγη,σε ολα! Φυσικα αποτελει προκληση καθε φορα που πας να δημιουργησεις κατι νεο να ξεπερνας τις προηγουμενες δουλειες σου σε ποιοτητα. Μπορω να σε διαβεβαιωσω οτι εχουμε ακριβως τον ιδιο στοχο και για τον επομενο δισκο μας! Δεν ξερω αν θα τα καταφερουμε να γραψουμε καλυτερα κομματια αυτη τη φορα αλλα σιγουρα εχουμε πολλη ορεξη αλλα και θεληση να το κανουμε!Γενικοτερα θεωρω οτι οι μπαντες πρεπει να εξελισσονται συνεχως και να βελτιωνονται ωστε να ακουγονται παντοτε φρεσκιες, δυνατες και πανω απο ολα ανταγωνιστικες!

Όλη αυτή η ανίερη αίσθηση που κυριαρχεί στον δίσκο, πέρα των εξαιρετικών συνθέσεων, είναι σαφώς και αποτέλεσμα μιάς πολύ καλής παραγωγής. Θέλετε να μας πείτε περισσότερα;

Φυσικα, την παραγωγη του δισκου επιμεληθηκε ο καλος μας φιλος Στελιος Κοσλιδης (επισης κιθαριστας των Erectus και Defiler) με τον οποιο δουλευουμε μαζι εδω και 3 χρονια. Ο Στελιος οντας αρκετα εμπειρος ηχοληπτης αλλα κυριως γνωστης της μουσικης αυτης(κατι τρομερα σημαντικο)θεωρω εκανε σπουδαια δουλεια και προσεγγισαμε κατα πολυ το αποτελεσμα που ζητουσαμε! Υπηρχαν καποια standards οσον αφορα τον ηχο μας,δηλαδη πριμαριστες μποτες και ταμπουρο στα τυμπανα, δυνατα και καθαρα πιατινια/κυμβαλα και βαριες ογκωδεις αλλα οχι βρωμικες κιθαρες.Φυσικα βοηθησαμε και εμεις στην ολη διαδικασια και μπορω να πω ειμαστε ακομη και τωρα πολυ χαρουμενοι με τον ηχο του δισκου!

Στη κριτική που έκανα, σας παρομοίασα με τους Morbid Angel της μετά-Vincent εποχής (1997-2001). Μάλιστα, όλος ο δίσκος σας είναι σαν ν’ακούς όλες τις πιθανές εναλλακτικές εκτελέσεις του “Opening of the Gates”. Σαφώς και δεν σας κατηγορώ για έλλειψη έμπνευσης, μα έχετε κάνει εικόνισμα το “Gateways to Annihilation”;

Αυτο καθε αλλο απο κατηγορια αποτελει παρα μονο τιμη και κολακεια! Φυσικα και εχουμε εικονισμα ολους τους δισκους της σημαντικοτερης-μαζι με τους Death-ισως μπαντας που γεννησε αυτο το ειδος! Προσωπικα ειναι το αγαπημενο μου συγκροτημα ever και φυσικα μας εχουν επηρεασει βαθυτατα. Το “Gateways” ειναι φανταστικος δισκος με τρομερα αργα majestic σημεια! Εδικα το κομματι που ανεφερες ειναι χαρακτηριστικο με την τρομερη δικαση στο ρεφραιν και το αργο ταμπουρο! Μπορεις να βρεις τετοια σημεια σε εμας οπως στο κλεισιμο του “Furious Annihilation” και σε εκεινο του “Savagery Incarnate” αλλα και στο “The Vulture’s Disposition”.Θα ελεγα ομως οτι ειμαστε περισσοτερο επηρεασμενοι απο τις γρηγορες συνθεσεις τους οπως για παραδειγμα το “This Means War” η το “Prayer Of Hatred”! Τεραστια μπαντα, τι να λεμε τωρα!

Σε τι κατάσταση βρίσκει το παρόν τη μπάντα και ποιά είναι τα σχέδια της για το άμεσο μέλλον;

Αυτη τη στιγμη δουλευουμε πανω σε νεα κομματια και προβαρουμε συνεχως και οσο μπορουμε. Οσον αφορα το αμεσο μελλον θα θελαμε αφενος να παιξουμε οσα live ειναι δυνατο τοσο σε Ελλαδα οσο και στο εξωτερικο και αφετερου να βρισκαμε σιγα σιγα μια καινουργια και αν γινεται λιγο μεγαλυτερη εταιρεια να συνεργαστουμε για τον επομενο μας δισκο!

Να μην σας ματιάσω, οι Mass Infection σφίζουν από υγεία. Η υπόλοιπη εγχώρεια σκηνή όμως; Πως βλέπετε τα πράγματα;

Πιστευω τα πραγματα στην εγχωρια death metal σκηνη ειναι καλυτερα απο ποτε! Καταπληκτικες μπαντες εχουν ξεπηδησει απο το underground, κλεινονται συμβολαια με εταιρειες και ακομα και στο εξωτερικο σε διαβεβαιωνω οτι ο κοσμος εχει σε μεγαλη υποληψη πλεον την ελληνικη σκηνη! Θες ονοματα; Inveracity, Dead Congregation, Blustery Caveat, Erectus, Human Rejection, Vulnus, Terrordrome, Birth Of Depravity, Necrorgasm, Sickening Horror, Cerebrum, Malicious Silence, Extreme Violence, Bloody Donation, Simple Disorder, Cease Of Breeding, Mortal Torment, η λιστα ειναι πολυ μεγαλη! Το μονο που απαιτειται ειναι ορεξη και θεληση γιατι απο ταλεντο καθε αλλο στη χωρα μας!

Άλλη μιά αδυναμία μου απ’την Ελλάδα είναι οι Dead Congregation οι οποίοι σας περιλαμβάνουν στο thanx list του “Graves of the Archangels” δίσκου τους. Δε νομίζετε ότι αυτό που κάνουν είναι επίσης μοναδικό;

Φανταστικη μπαντα πραγματικα! Τα ξερουμε τα παιδια,εχουμε παιξει και μαζι τους σε μερικα live! Εχουν καταρχας ισως τον πιο ιδιαιτερο ηχο στην ελληνικη σκηνη! Συνδυαζουν τις καθαρα old school επιρροες τους απο μπαντες οπως οι Incantation, Immolation και Morbid Angel με συγχρονο και τρομερα ακραιο drumming και το αποτελεσμα ειναι μοναδικο! Οι δυο κυκλοφοριες τους ειναι φοβερες, προσωπικα γουσταρω περισσοτερο το mini cd τους αλλα και ο δισκος δε παει πισω! Ειναι πραγματικα μια μπαντα κοσμημα για την ελληνικη σκηνη!

Παιδιά, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι ότι καλύτερο για ‘σας, πραγματικά. Πρίν κλείσω όμως θα σας ξαναρωτήσω σοβαρα: τον drummer σας τον ποτίζετε κηροζίνη;

Χαχα μπα οχι, ισως κανα διπλο espresso να τσιτωνει! Οχι ενταξει απλα προσπαθει πολυ ο Γιωργος και ειναι πολυ σοβαρος και αφοσιωμενος σε αυτο που κανει. Το ταλεντο απο μονο του δεν ειναι ποτε αρκετο.

Προσθέστε ότι γουστάρετε.

Τιποτε περισσοτερο απο το να σε ευχαριστησουμε για τη συνεντευξη αυτη αλλα και την ολη στηριξη σου σε εμας, το εκτιμουμε αφανταστα φιλε! Καλη τυχη και συνεχεια στη δουλεια σου!

12 October 2010

Interview: Darkthrone

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Fenriz - τύμπανα, μπάσο, εκατομμύρια φωνές.



Ήμουν πρόσφατα στο σπίτι με ένα φίλο μου κι έπαιζε το “Plaguewielder”. Ο φίλος μου αν και δεν ακούει Darkthrone είπε: “Τι γαμηστερό rock n’ roll! Ποιούς ακούμε;”. Να υποθέσω ότι κρύβατε πάντα τέτοια “παλαιά” στοιχεία στη μουσική σας;

Αυτό είναι το λιγότερο rock n’ roll album που κάναμε ποτέ. Ίσως είναι rock n’ roll σε σύγκριση με τους Dimmu Borgir αλλά νομίζω ότι οι περισσότερες από τις δομές του έχουν πολύ μικρή σχέση με τα τέλη της δεκαετίας του στυλ των 50s. Χαχαχα… Όχι δεν αποκρύβουμε κάτι στη μουσική μας, αλήθεια. Απλά γράφουμε και φτιάχνουμε ότι αισθανόμαστε, είναι 100% φυσικό και μη-τεχνητό. Και οι περισσότερες επιρροές μου είναι επίσης υποσυνείδητες. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει.

Κάποτε, το να τραγουδάς στους Darkthrone ήταν η κρυφότερη επιθυμία πολλών οπαδών σας. Πλέον όχι μόνο τραγουδάς αλλά αναλαμβάνεις και τα καθήκοντα του μπάσου. Πολλές οι εκπλήξεις, δε νομίζεις;

Σίγουρα δε γνώριζα αυτή την επιθυμία. Τέλος πάντων, ήμουν ο πρώτος τραγουδιστής στους Darkthrone, από το 1988 ως το πρώτο demo το 1989. Εκείνη την εποχή έγραφα το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής, οι άλλοι όμως σύντομα εντάχθηκαν στη μπάντα στα τέλη του 1988 και το 1989 και το 1990 και έτσι γράφαμε σχεδόν τα πάντα μαζί, βοηθώντας με τα μέρη κ.λ.π. Αλλά μετά την ηχογράφηση του “A Blaze in the Northern Sky” το καλοκαίρι του 1991 αποφάσισα ότι ο καθένας πρέπει να γράφει τα δικά του και ότι όλα θα έπρεπε να γίνονται αποδεκτά και να ηχογραφούνται. Κι έτσι έχει ως τώρα από τότε. Όμως εγώ και ο Ted (Nocturno Culto) είμαστε πολυ-οργανοπαίχτες. Όταν διασκευάσαμε ζωντανά το “Visual Aggression” των Celtic Frost το 1989, o Ted έπαιζε τύμπανα ενώ εγώ τραγουδούσα κι έπαιζα κιθάρα. Αυτό είναι κάτι που κάθε διμελής μπάντα σαν κι εμάς (δεν είναι πολλοί γύρω, το ξέρω) χρειάζεται καθώς καταλαβαίνουμε τι θέλουμε λίγο καλύτερα. Ή ίσως όχι. Δεν ασχολούμαστε με την επιστήμη γύρω από πυραύλους εδώ. Θέλουμε απλά να rock-άρουμε. Έτσι, όταν αποφάσισα ότι η φωνή μου δεν ήταν η σωστή για τους Darkthrone (ακούστε το Thulcandra, τραγουδώ περισσότερο με στυλ NYHC – λατρεύω το NYHC αλλά όχι στους Darkthrone εκείνης της εποχής) ζήτησα από τον Ted να παρέμβει. Κι εγώ θα μπορούσα να συνεχίσω να κάνω φωνητικά στο demo των Isengard που ηχογράφησα και έπαιξα ολομόναχος το καλοκαίρι του 1989. Έτσι έκανα γενικά πολλά φωνητικά απλά όχι στους Darkthrone. Έκανα ξανά κάποια στο “Goatlord” κι ύστερα πάλι στο “Sardonic Wrath”; Τέλος πάντων, έχω επαναφέρει σιγά σιγά μερικά φωνητικά μου (έχω πολλές, πολλές διαφορετικές φωνές) και τώρα έχουμε την KISS εκδοχή των Darkthrone. Τραγουδάω τα τραγούδια μου και ο Ted τα δικά του. Επίσης όταν φτιάχνω τραγούδια πρέπει να παίξω μπάσο και κιθάρα, οπότε μπορώ κάλλιστα να ηχογραφώ το μπάσο σ’αυτά.

Αν συνέχιζες τους Isengard θα έπαιζες το υλικό που γράφεις τώρα για τους Darkthrone ή υπάρχει κάποια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα τους; Υπάρχει κάποια, έστω ελάχιστη, πιθανότητα να ακούσουμε τίποτα καινούργιο από τους Isengard;

Υπάρχει μια μεγάλη διαχωριστική γραμμή πιστεύω. Θέλω να πω πως οι Isengard ήταν ένα project απ’ το 1989 ως το 1995. Δεν το σκέφτηκα ποτέ από τότε, μόνο που όταν έχεις τον καθένα να ζητάει περισσότερα απ’ αυτούς ποτέ δεν μου διαφεύγει. Ίσως κάνω κάτι ακόμα με αυτή τη μπάντα αλλά ίσως σε ένα αργό στυλ του “Over de Syngende Øde Moer”, όχι υπερβολικά folk ή τουλάχιστον death metal. Δεν έχω κάνει σχέδια γι’ αυτό, ποτέ δεν κάνω σχέδια, όμως έχω ακραία ποσά εργασίας που πρέπει να φροντίσω όσον αφορά τους Darkthrone, το blog μου, όλα τα γραπτά μου. Δεν υπάρχει χρόνος τώρα. Πρέπει επίσης να διατηρώ την καθημερινή μου εργασία για να είμαι σε θέση ν’ ακούω όλη τη μουσική που μου στέλνουν. Μερικές φορές η ζωή είναι αρρωστημένη.

Με ποιά albums θα συσχέτιζες το “Circle the Wagons” ώστε να πείσεις κάποιον heavy metal οπαδό (που νομίζει ότι παίζετε black metal ακόμα) να σας ακούσει;

Πεποιθήσεις σαν κι αυτή πάντοτε αποτυγχάνουν. Το μυαλό πρέπει να είναι ανοικτό και εκεί να βρίσκεται και η θέληση. Ωστόσο, καταλαβαίνω που θες να καταλήξεις. Λοιπόν, πρωτίστως έχουμε ΠΑΛΙΟ ΗΧΟ. Δεν έχει να κάνει καμιά σχέση με τις χιλιάδες μπάντες που κάνουν κάποιο comeback με “παλιά, βαρετά riffs αλλά με ΝΕΟ ΗΧΟ¨. Γάμησε τες αυτές τις μπάντες αλλά τους ευχαριστώ πιθανών που τουλάχιστον προσπαθούν. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Το NWOBHM με σύγχρονο ήχο είναι απλά απελπιστικό. Θα τους πρότεινα να ακούσουν το νέο Enforcer album που ονομάζεται “Diamonds”. Και δε μπορώ επίσης να κατηγοριοποιήσω τη μουσική μας γιατί το στυλ του Ted με το δικό μου διαφέρουν πολύ. Αλλά νομίζω ότι όλα μου τα riffs είναι ως επί το πλείστον απ’ το 1979 ως το 1985 και η παραγωγή του ήχου μας άκουγεται σαν μια χαμένη Σουηδική μπάντα, από το 1984 ίσως.

Έχω την εντύπωση πως οι τελευταίες σας κυκλοφορίες στοχεύουν κατά κύριο λόγο σε κάποιο έιδος μουσικής καθοδήγησης. Παρ’ όλα αυτά, καταφέρνετε να σταθείτε σαν φρέσκια πνοή μες στη μουσική σκηνή. Πως το επιτυγχάνεται αυτό; Υπάρχει κάποια αλλαγή ενδιαφέροντος προς τον παλιό ήχο από το κοινό σας;

Σ’ ευχαριστώ για αυτή την όμορφη ερώτηση. Και ναι, το ενδιαφέρον προς το παλιό υλικό έχει γίνει ΤΕΡΑΣΤΙΟ στο underground απ’ την έναρξη των 00s, πολύ περισσότερο μεταξύ 2005 με 2007 ενώ τα δύο τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον για το παλιό, αληθινό metal είναι ΜΑΖΙΚΟ. Εμείς πιθανότατα μετατοπίσαμε μια ολόκληρη βάση οπαδών, που μάλλον ήταν πουστιά εκ μέρους μας, αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή καθώς οφείλουμε να κάνουμε ότι είναι στις καρδιές μας.

Έχεις ακούσει το “Belus”; Τι γνώμη έχεις;

Το 70% των συνεντεύξεων που έκανα για το “Circle the Wagons” (ίσως έχω κάνει γύρω στις 70 μέχρι τώρα) με ρώτησαν σχετικά με αυτό. Είναι σπουδαίος δίσκος και περίμενα να επιστρέψει στο feeling του “Filosofem”. Κάνει ένα νεύμα επίσης στους παλιούς Destruction μέσα σ’ ένα απ’ τα τραγούδια, για όσους από εσάς μπορούν να το ακούσουν αυτό.

Υπάρχει περίπτωση να ξαναγράψει ο Varg στιχουργικά θέματα σε κάποιο album σας;

1993/1994: Ήθελα να γράψει ο Varg καθώς φυλακίστηκε ξαφνικά κι έτσι θα μπορούσε να μιλήσει στις μάζες με στίχους μέσω των Darkthrone το 1994. Η κατάσταση έχει αλλάξει πλέον, μπορεί να γράψει και πάλι με τους Burzum τώρα.

Συνεχίζεις να γυμνάζεσαι;

Ναι, αλλά η μπυροκοιλιά παραμένει. Χαχαχα…

Αν και δεν θα’ πρεπε να ρωτήσω, εξ’ αιτίας της πρόσφατης επανένωσης τους, δε νομίζεις ότι οι Obliteration συνεχίζουν από κει που σταμάτησαν οι Autopsy πίσω στο ’95 (εξαιρώντας τους Abscess φυσικά);

Καλά, δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένος με το υλικό των Autopsy μετά το “Mental Funeral”. Αυτό που ξέρω είναι πως και οι δύο Autopsy αποθεώθηκαν από το κοινό στις ΗΠΑ όταν και έπαιξαν ζωντανά. Μάλιστα αλληλοχαιρετίστηκαν κιόλας. Επιπλέον, άκουσα κάποια νέα τραγούδια των Obliteration μόλις σήμερα!

Ακολούθως, τι έχεις να πεις για την επιστροφή των Autopsy;

Το μόνο που άκουσα εως τώρα είναι το single, έτσι μπορεί κάποιος να υποθέσει πως επέστρεψαν μ’ ένα γερό κτύπημα, ε;

Προτιμάς τους Matthew Herbert, τους Doctor Rockit, τους Radio Boy ή τους Wishmountain περισσότερο;

Ποτέ δεν είχα πολλά τραγούδια των Wishmountain. Υπήρχαν κάποια στο mix CD “Let’s All Make Mistakes” το οποίο ήταν ΥΠΕΡΟΧΟ. Προτιμώ τον απλό Herbert, από το 1996 μέχρι και το 2002 περιπου.

Τέλος της ανάκρισης με μια τελευταία ερώτηση. Ένας φίλος μου είναι περίεργος να μάθει τι είδους ταινιών γουστάρεις. Αλήθεια, ασχολείσαι με τον κινηματογράφο καθόλου;

Πηγαίνω μόνος μου κι εχθές είδα το “Persona” του Imar Bergman. Δε σημαίνει ότι έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαθέτω μια ισόβια ελεύθερη κάρτα κι έτσι πηγαίνω ως αναψυχή με ανοιχτό μυαλό. Η καλύτερη ταινία που είδα πέρυσι ήταν η “Me and You and Everyone We Know” ενώ η καλύτερη ταινία που είδα φέτος ήταν η “Wendy and Lucy”. Φαντάσου ότι βλέπω αυτές τις ταινίες μόνος μου κυρίως σε κινηματογράφους που είναι σχεδόν άδειοι. Υπάρχουν ταινίες για διαφορετικές περιπτώσεις αλλά αυτές που μου αρέσουν είναι οι χιουμοριστικές και οι απλά ΚΑΛΕΣ ταινίες – θα μπορούσε να είναι διασκέδαση ακόμη και τι τυπικό σινεμά του ’80, ή όπως είδατε παραπάνω. Μου αρέσουν ταινίες που μιλούν για τη ζωή, την ανθρώπινη κατάσταση κ.λ.π.

Πρόσθεσε ότι γουστάρεις. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι τα καλύτερα για σένα.

Ελέγξτε το Band of the Week blog sto darkthronemyspaceofficial κι ακούτε Dead Moon και The Associates.

03 September 2010

DAX RIGGS "Say Goodnight to the World"

Dax Riggs
Say Goodnight to the World
2010 | Fat Possum

Τι διάολο έκανα ένα χρόνο; Πάντοτε λάτρευα τους Acid Bath και δη τη φωνή του Dax. Το τελευταίο του πόνημα ακούει στο όνομα Say Goodnight to the World και δανείζεται στοιχεία από μεγάλους καλλιτέχνες όπως οι The Stooges, David Bowie και τη μαυρίλα μιάς death blues μουσικής κλίμακας. Κυκλοφόρησε το 2010 κι ως φαίνεται άργησα λίγο να το πάρω χαμπάρι. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λένε. Η χροιά του Dax κινείται σε μονίμως υψηλά επίπεδα αγγίζοντας έναν Danzig-ικό τόνο ενίοτε. Κάποιες επιτηδευμένες παραφωνίες θα σας κάνουν να μην πιστεύετε πόσο ταιριάζουν στη νέα κατεύθυνση που έχει πάρει ο Νεο-Ορλεανίτης πρώην sludge-ας, νυν Ορφέας του underground (προσδιορισμός που δίνεται στο official myspace του). Αν εξαιρέσεις hit-άκια τύπου Let Me Be Your Cigarette (ακόμα ένα τραγούδι που φλερτάρει με το riff του I Wanna Be Your Dog αλλά όχι τόσο επαίσχυντα όσο το If Only των Queens of the Stone Age π.χ.) ο δίσκος βρίθει ιδεών και συναισθήματος με εξαίχοντα τραγούδια την ομώνυμη σύνθεση του δίσκου, το νωχελικό I Hear Satan, το ληθαργικό See You All in Hell or New Orleans και το πουτανιάρικο No One Will Be a Stranger. Μουσική που αν και ποιοτική δεν παύει να κινδυνεύει να γίνει all time fav από δηθενατζήδες hipster-άδες της κακιάς ώρας. Αν όμως σκεφτόμασταν συνεχώς έτσι δεν θα γνωρίζαμε καν τους Beatles. Ή ακόμα χειρότερα θα χάναμε τα κάθε λογής Blue Jay Way αριστουργήματά τους εξ’αιτίας της υστερίας που θα προκαλούσε το κάθε I Wanna Hold Your Hand κομμάτι που αιωνίως θα το τραγουδάει η μαμά σας. Α, αν θέλετε και μιά τίμια διασκευή του Heartbreak Hotel (Elvis Presley) ο δίσκος διαθέτει άμα λάχει.

22 July 2010

SABBATH ASSEMBLY "Restored to One"

Sabbath Assembly
Restored to One
2010 | The Ajna Offensive

Μέσα σ’ ένα πλήρες ευδαιμονικό κλίμα σκάνε οι πρώτες μελωδίες του Glory to the Gods in the Highest και μένω μαλάκας. Βιάστηκα να ορίσω αυτές τις μελωδίες ως μιά σύγχρονη εκδοχή acid folk τραγουδοποιίας και πιθανών να μην είμαι απολύτως λανθασμένος σ’ αυτή μου τη κρίση. Δεν εμμένω στη συγκεκριμένη άποψη όμως μιας και η παρέα της Jex Thoth, την οποία γνωρίζω λίγο καιρό μέσω του νέο-doom σχήματος που φέρει την επωνυμία της, προβαίνει σε μικρές μουσικές πουστιές που περιλαμβάνουν από pop περάσματα ως και tribal vibes. Σίγουρα όμως η μουσική του Restored to One είναι τελετουργική μέχρι το κόκκαλο. Οι Sabbath Assembly λέει, είναι ένα project του οποίου μέριμνα είναι να τραγουδήσει/μελοποιήσει ύμνους του Process Church of Final Judgement κινήματος το οποίο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τη δεκαετία του 1970 και του οποίου βασικό κέντρο πίστης ήταν μιά διττή λατρεία απέναντι στον Θεό αλλά και τον Εωσφόρο. Στα αρχίδια μας κι εμάς. Το θέμα είναι ότι θ’ απολαύσετε τον δίσκο μέχρι αηδίας λόγου του εξωφρενικά occult χαρακτήρα του αλλά και των ομολογουμένως πανέμορφων συνθέσεων. Τίγκα αναλογικούρα, μακριά από πλαστικότητες και παπαριλίκια, ο δίσκος διαθέτει συνταρακτικές μελωδίες και ατμόσφαιρα. Τραγούδια σαν τα Hymn of Consecration, In the Time of Abaddon (όχι του Anthony Bray, drummer των Venom) και And the Phoenix is Reborn είναι φουλ τριπαρισμένα και γαμηστερά. Η Ajna Offensive ανεβάζει επικίνδυνα τα ποιοτικά σταθμά της τελευταία μου φαίνεται.

25 June 2010

CASTEVET "Mounds of Ash"

Castevet
Mounds of Ash
2010 | Profound Lore Records

Υπάρχουν πολλοί λόγοι πλέον που μπορούν να σε αποτρέψουν από το να χαρείς ένα δίσκο. Ο σπουδαιότερος (για μένα) είναι η υπερπληροφόρηση γύρω από τη μουσική και η ευκολία που μας παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία στο να κατεβάζουμε ένα μάτσο τιποτένια albums. Αυτό ειδικά έχει οδηγήσει πολλές φορές στο να απογοητευόμαστε εκ των προτέρων ή να χαλάμε το όποιο mood που ίσως διαθέταμε ώστε ν’ απολαύσουμε τον άλφα ή βήτα δίσκο. Οι Castevet είναι μια νέα μπάντα σχετικά και θα ήταν πολύ πιθανό να πέσουν κι αυτοί στη μάζα με τις μετριότητες αν όντως δεν είχαν τίποτα να πούν. Η αλήθεια είναι ότι το “Mounds of Ash” μου είχε αρέσει εξ’ αρχής μόνο που τώρα φαίνεται να αρχίζει να μεστώνει σαν το παλιό κρασί μέσα μου. Αυτό το μουσικό τρίο μας χαιρετά απ’ τη Νέα Υόρκη και έχει μπει full στο παιχνίδι του Αμερικάνικου black metal. Τι; Δεν είναι αρκετά black metal για εσάς κάτι που σου φέρνει κάτουρο εξ’ αιτίας της ψύχρας που διαθέτει; Όταν τρέμουν οι αστράγαλοι σου εξ’ αιτίας αυτής της γαμημένα μοχθηρής, majestic αίσθησης; Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι Castevet του “Mounds of Ash” είναι πιο κοντά σε σχήματα της τάξης Ved Buens Ende παρά στους Immortal π.χ. Είναι οι έντεχνοι της παρέας που λέμε. Ηχογραφημένο με τη βοήθεια του Colin Marston (Krallice) εδώ μέσα πέρα από τις πανέξυπνες συνθέσεις του δίσκου μπορείτε να ευχαριστηθείτε με τη ψυχή σας κάποιες από τις καλύτερες ερμηνείες των τελευταίων χρόνων. Ειδικά ο drummer της μπάντας, Ian Jacyszyn (Copremesis, Ash & Elm) ακούγεται σαν τρείς Danny Carey ταυτόχρονα και βρίσκω το παίξιμό του τουλάχιστον εκπληκτικό. Από κεί και πέρα έχουμε τις μπασογραμμές του Joshua Scott (Defeatist) να σιγοντάρουν ΤΕΛΕΙΑ και απολύτως μοναδικά τις δυσαρμονικές εμπνεύσεις και riff-άρες τoυ κιθαρίστα/τραγουδιστή της μπάντας, Andrew Hock (ex-Biolich). Αν αυτό είχε κυκλοφορήσει πριν καμιά δεκαετία, παράλληλα με την έκρηξη των (διαλυμένων πλέον) Isis, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα μιλούσαμε ήδη για ένα ιστορικό άλμπουμ.

04 June 2010

MIKE PATTON "Mondo Cane"

Mike Patton
Mondo Cane
2010 | Ipecac Recordings

Η έννοια της προοδευτικότητας δεν επιτρέπει ίχνος διαφάνειας στα καινοφανή μουσικά μοτίβα έκφρασής της. Και εξαιρουμένου του όποιου συγχρονισμού, υπάρχουν καλλιτέχνες που υφαρπάζουν την έμπνευση και το στυλ προηγουμένων δεκαετιών για να συγκλίνουν με την παρελθοντική αίγλη διάφορων σκηνών. Στο τελευταίο εγχείρημα του Michael Patton -το οποίο δε γνωρίζω πόσοι από εσάς πέρασαν στα ψιλά γράμματα- συναντάμε τον Αμερικανό καλλιτέχνη σε μια προσπάθεια διασκευών παλιών Ιταλικών ασμάτων. Μες στην έμφυτη αναγκαιότητά του για αλλαγές που τροποποιούν το μουσικό μοντέλο, ο πολυσχιδής Mike πραγματοποιεί μια ακόμη πετυχημένη μεταμόρφωση. Είναι όντως κοινό μυστικό ότι κάποια στιγμή θα κατέληγε σε κάτι τέτοιο μιας και ήταν πολλά τα ψήγματα κατεύθυνσης προς τέτοιες μουσικές μες στην τεράστια καριέρα του. Άλλωστε ποτέ του εως τώρα δεν αυτοσυντηρήθηκε καλλιτεχνικά γιατί, θες η εγκλωβισμένη παράνοια στο μυαλό του, θες η αδιαμφισβήτητη ικανότητα του να πράττει πάντα υπό αυξημένη ποιότητα, όπως και να’ χει η προικισμένη φωνή του είναι θεϊκής φύσεως και μπορεί να εκτροχιαστεί (καλοπροαίρετα) προς κάθε δυνατή μουσική κατεύθυνση. Προσωπικά μιλώντας, θεωρώ τον συγκεκριμένο ημι-παράφρων τραγουδιάρη ως τον πιο ολοκληρωμένο μουσικό που υπήρξε ποτέ. Στο Mondo Cane project του, θα χαρείτε τους ιταλισμούς της φωνής του (με πολύ καλή χροιά, κάτι στο οποίο ίσως βοήθησε η επί ετών Ιταλίδα σύζυγός του) με όλα τα κορυφαία παιδιαρίσματά της και μια πολυμελής ορχήστρα να χτίζει πανέμορφα το όλο μουσικό background. Όλοι οι παραπάνω ομονοούν σε μια εστιασμένη performance που καταλήγει να αναδείξει γι’ ακόμη μια φορά το αστείρευτο ταλέντο του τεράστιου αυτού frontman και την επίδειξη ενός, αν μη τι άλλο, πανέμορφου άλμπουμ. Ακολουθήστε, όσο αυτό είναι δυνατόν, το ‘Οραμά του.

25 May 2010

ÓLAFUR ARNALDS "...And They Have Escaped the Weight of Darkness"

Ólafur Arnalds
...And They Have Escaped the Weight of Darkness
2010 | Erased Tapes Records

Τραγούδια που διαθέτουν μελωδίες παρόμοιες ενός Tunglið είναι ικανά να θάλπουν τις διαθέσεις. Έχουν τη στόφα του κλασσικού και δεν στοχεύουν απλά στο να σε παρασύρουν σε μακρινά νοητικά ταξίδια. Αντιθέτως, σε βουτάνε βίαια εωσότου σε απομονώσουν και έπειτα σε παρατάνε σύξυλο μέσα σε αστρικά πεδία και χρώματα γαλαξίων. Η λαγώφθαλμη κατάσταση την οποία επιφέρουν δεν αφήνει περιθώρια στο να σ’ αφήσουν να κοιμηθείς. Αυτό το τριπάρισμα άλλωστε αξίζει να το βιώσει κανείς με όλες του τις δυνάμεις. Ο νοσταλγικός τόνος, η θλίψη, η απώλεια της μνήμης, αναπώληση. Ο Ólafur έχει μαλιστα υπάρξει και ντράμερ hardcore και metal μπαντών. Αν και το πνεύμα αυτών των μουσικών δεν ζει ούτε καν λαθρόβια εδώ μέσα, το …And They Have Escaped the Weight of Darkness είναι σκοτεινό με τον τρόπο του. Αν δίσκοι σαν το Within the Realm of a Dying Sun των θεών Dead Can Dance ρίχνουν το πτώμα μες στον τάφο, τότε το παρουσιαζόμενο διαμαντάκι παίζει σίγουρα το ρόλο του νεκροκομιστή, μεταφέροντας το νεκρό κορμί ως το κενοτάφιο. Και σκεφτείτε μόνο ότι είναι εξ’ ολοκλήρου ορχηστρική η μαγεία του.

23 May 2010

JOHN ZORN "In Search of the Miraculous"

John Zorn
In Search of the Miraculous
2010 | Tzadik

Φυσικά και είναι αδιανόητο να έχει κάποιος παρακολουθήσει τη δισκογραφία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη. Για να είμαι δίκαιος μαζί σας, ο John Zorn είναι περίπτωση μουσικού που δε χωράει σε καμιά νόρμα και τυχαίνει απλώς να εμφανίζεται μπροστά μου ανά φάσεις. Δε μπορώ να πω ότι έχω απολαύσει ο,τιδήποτε έχω ακούσει από δαύτον όμως κατα γενική ομολογία πάντοτε βρίσκει τρόπους να με αποστομώνει. Μιλάμε για ένα ανεξάντλητο μουσικό ταλέντο που από το 1983 ως και τις μέρες μας κυκλοφορεί αδιαλλείπτως καλούς ως και εξωφρενικά καλούς δίσκους. Από τους φοβερούς και τρομερούς Naked City ως και τους Mr. Bungle έχει προσφέρει ένα χέρι βοηθείας. Το In Search of the Miraculous μας συστείνει τον συνθέτη John Zorn μιας κι εδώ δεν παίζει κανένα όργανο. Το cast των μουσικών που αναπαράγουν τη μουσική του πλαισιώνουν οι Shanir Blumenkranz, Greg Cohen, Ben Perowsky, Rob Burger και Kenny Wollesen. Αν και το πιάνο είναι αυτό που επικρατεί μέσα στις μελωδίες αυτού του ουτοπικού, μελωδικού, ταξιδιάρικου και πανέμορφου jazz δίσκου το χαρακτηριστικό του είναι η χρήση ενός double bass (ακουστικού) και του ηλεκτρικού μαζί. Τα τύμπανα είναι παιγμένα από τον εκπληκτικό Perowsky (ακούστε οπωσδήποτε το Camp Songs). Αν έχετε εκείνο το υπόγειο που όλοι ονειρεύονται και το οποίο διαθέτει μπιλιάρδο και μια “μικρή” γωνίτσα κάβας, μια αναπαυτική πολυθρόνα και τζάκι, τότε βρήκατε τη μουσική υπόκρουση που θα συνοδεύει τις νυχτερινές, κουλτουριάρικες συνήθειες σας. Άντε, καλοάκουστο εύχομαι…

21 May 2010

TWIN SISTER "Color Your Life" EP

Twin Sister
Color Your Life EP
2010 | Infinite Best Recordings

Να ένας ακόμα δίσκος για chilling καταστάσεις. Ξέρετε τώρα, mojito το σούρουπο στην αιώρα μποέμ παραλιακού μαγαζιού με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Πέρα απ’ αυτά τα αγαθά όμως, το δισκάκι αυτό δικαίως έκανε κάποιο όνομα (απ’ όσα διαβάζω στο ηλεκτρονικό δίκτυο) μιας και διαθέτει και εσωστρέφεια και γλυκιά μελαγχολία. Τους έχουν χαρακτηρίσει ως chillwave, dream pop και indie μα η αλήθεια είναι ότι βρίσκονται κάπου ανάμεσα στους Cocteau Twins και μιας οργανικής trip-hop. Το νεαρό της ηλικίας των μελών της μπάντας αφήνει υποσχέσεις για πάμπολες ακόμα όμορφες μουσικές αν και δε δείχνουν ιδιαίτερα να βιάζονται όσον αφορά τις κυκλοφορίες τους. Πληροφοριακά, προέρχονται εκ Αμερικής μεριάς, Long Island συγκεκριμένα κι έχουν κυκλοφορήσει μόνο δύο EPs ως σήμερα. Το πρώτο full-length αναμένεται τον Σεπτέμβριο της χρονιάς που διανύουμε. Η φωνή της Andrea Estella συνδυάζει κράμματα χροιών της Beth Gibbons και ενίοτε της Björk και είναι πραγματικά και αντικειμενικά όμορφη. Μια επίσκεψη στο site της μπάντας μαρτύρησε και ένα ωραίο playlist (προφανώς και επιρροές) που άκουγαν κατά τη διάρκεια ηχογραφήσεων του album τους. Massive Attack, Herbie Hancock, Laid Back κ.α. Μια χαρά δηλαδή. Εν αναμονή του νέου τους πονήματος λοιπόν, απολαύστε τους…

19 May 2010

THE RADIO DEPT. "Clinging to a Scheme"

The Radio Dept.
Clinging to a Scheme
2010 | Labrador

Πέρα από καλό death metal και stoner οι Σουηδοί εξάγουν κι άλλες πάμπολλες όμορφες μουσικές. Μια μπάντα που κινείται στην κατηγορία της dream pop και shoegaze μουσικής είναι και οι The Radio Dept. οι οποίοι μετέφρεσαν εν αγγλιστεί το όνομα “Radioavdelningen” ενός μαγαζιού επισκευής ραδιοφώνων και βάφτισαν το συγκεκριμένο σχήμα. Αν και η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μονάχα τρία full-length δισκάκια υφίσταται από το 1995, κάτι που δεν τους κάνει τεμπέληδες μιας κι έχουν δημιουργήσει αρκέτα EPs όλο αυτό το διάστημα. Θα ήταν αναπόφευκτο το να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τις συγκρίσεις με μπάντες όπως οι Cocteau Twins και My Bloody Valentine αν και οι ίδιοι ανάμεσα στις επιρροές τους αναφέρουν σχήματα σαν τους Joy Division, Pet Shop Boys, Nick Drake, Kraftwerk και Neu! μεταξύ άλλων. Το Clinging to a Scheme είναι το τελευταίο δισκάκι που κυκλοφόρησαν και είναι αντικειμενικά και υποκειμενικά πανέμορφο. Τραγούδια σαν το A Token of Gratitude και David μπορούν να γίνουν ο καλύτερος σύντροφος της ανιαρής ρουτίνας σας. Η αίσθηση που αναδύεται μέσα απ’ το συγκεκριμένο album είναι ατμοσφαιρική και αιθέρια. Το ατού της μπάντας είναι ότι καταφέρνει να ξεχωρίσει μέσα από μια πληθώρα alternative-και-καλά ακουσμάτων που το μόνο που σου προσφέρουν είναι ένα μόνιμο χασμουρητό. Ο τόνος των τραγουδιών τους είναι νοσταλγικός αλλά καθόλου μελό. Για τους μερακλήδες της υπόθεσης διατηρούν ένα υπερυγιές status παρά τη mainstream φύση των συνθέσεων τους. Πολύ καλό σας λέω…

03 March 2010

BURIAL INVOCATION "Rituals of the Grotesque" EP

Burial Invocation
Rituals of the Grotesque EP
2010 | Dark Descent Records

Τι λείπει απ’ το death metal σας ακριβώς; Μήπως εκείνη η μπουντρουμιακή αίσθηση που λίγοι καλλιτέχνες έχουν καταφέρει να ζέψουν μέσω των ανίερων συνθέσεων τους; Μήπως τα καλά βορβορώδη φωνητικά που έχουν εντέλει κάτι να πουν πλην την ολοένα και αυξανόμενη βρογχική επιδειξιομανία; Μήπως οι συνθέσεις αυτές καθεαυτές έχουν καταντήσει το κάτι τι πιο φλώρικες και μοντερνοποιημένες; Ε, όπως και να’ χει, αν είστε από τα αρρωστάκια που προσκυνούν συγκροτήματα της Nuclear War Now! τούτο εδώ θα απορήσετε πως και δεν είναι ήδη καβατζωμένο στην εν λόγω εταιρεία. Οι Burial Invocation μας κάνουν σινιάλο από απέναντι και συγκεκριμένα απ’ την Τουρκική πρωτεύουσα και φαίνεται να μας συμπαθούν ιδιαίτερα σαν λαό μιας και μια καλώς κρυμμένη επιρροή απ’ τους εγχώριους και ανυπέρβλητους Dead Congregation την έχουν ρε παιδί μου. Το “Rituals of the Grotesque” είναι το πρώτο τους EP κι εδώ μέσα συμβαίνουν απίστευτα πράγματα. Από ένα λίγο-πιο-αργό-από-mid tempo riff που προσκυνάει τους Bolt Thrower και συνάμα τον ψόφο τον ίδιο στο “Through the Void of Obscurity“, σε αβυσσικά τίγκα-βοθρέ ηχοτόπια που θα έκαναν μπάντες σαν τους Incantation και Father Befouled περήφανους. Μα σας λέω, όταν αποφασίσουν να ανεβάσουν τις ταχύτητες τους παίζει να σας ταξιδέψουν σε έναν πρώιμο Σουηδικό death metal κόσμο (ποιός τόλμησε να σκεφτεί τους At the Gates αντί των Entombed;). Μπαντάρα! Δισκάρα!

19 January 2010

MERZBOW / SHORA "Switching Rethorics" split

Merzbow/Shora
Switching Rethorics
2002 | Bisect Bleep Industries

Μια φρικιαστική σύμπραξη. Δύο υπερμεγέθη (ποιοτικά) καλλιτεχνικά ονόματα ηχογραφούν την εφιαλτική άποψη μιας ολοκαίνουργιας ακραίας μουσικής. Το πως μπορούν να ενσωματώσουν τη noise (όνομα και πράμα) αισθητική του μουρλο-Ιάπωνα μέσα στις (τότε) αγχωμένες συνθέσεις τους, με τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα, την απώτερη Converge-ική παράνοια, σκισμένοι τόσο φωνητικά όσο και ορχηστρικά, μόνο οι Ελβετοί μουσικάντες μπορούν να μας το εξηγήσουν. Το σίγουρο είναι ότι το όραμα όσων ενεπλάκησαν στην υπόθεση “Switching Rethorics” πιθανότατα ξεπερνάει κατά πολύ τις προσδοκίες. Ναι, το γνωρίζουμε ότι απευθύνεται σε κατεστραμμένους εγκέφαλους κι ίσως σε λίγο “γκάου” τύπους αλλά αυτό δε μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αντικειμενική του αξία. Λίγες φορές δύο (φαινομενικά) αντίθετοι κόσμοι καταφέρνουν και τέμνονται σε τέτοιο βαθμό ώσπου ο ένας ουσιαστικά να μοιάζει σαν φυσική προέκταση του άλλου κι αντιστρόφως. Εδώ, η μονοτονία του ταραγμένου ψυχικά Merzbow αναπνέει μέσα από ένα ένα οργισμένο κράμμα σπασμένων ηχητικών σημείων και σε κομμάτια σαν το “Black Cat” καταφέρνει να τσιτώσει τόσο πολύ τον ακροατή που σύντομα έπη σαν τα “Erode/Implode” και “Conciliated Coercion” βασικά μοιάζουν να λυτρώνουν τα βασανισμένα αυτιά αν και επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο. Δίσκος που λειτουργεί σαν το νέφτι στον κώλο ή σαν τα διάφορα μείγματα του horse doping. Ακούστε με δικιά σας ευθύνη.

17 January 2010

PSYCHOTIC WALTZ "A Social Grace"

Psychotic Waltz
A Social Grace
1990 | Rising Sun Productions

Υποθετικά μιλώντας, αν υπήρχε κάποιος full-length δίσκος αυτών των μουρλο-Αμερικάνων που να περιείχε τα best of τραγούδια της καριέρας τους, τότε θα μιλούσαμε για την ΑΠΟΛΥΤΗ μπάντα όλων των εποχών. Θα μου πείτε εσείς τώρα ότι το best of tracklist κάθε μπάντας είναι τελείως υποκειμενική υπόθεση και δεν θα ‘χετε άδικο. Όμως φανταστείτε αυτό το μουσικό κόσμημα να περιέχει κι ένα “Out of Mind” π.χ. Πιάσατε τι θέλω να πω; Υποθετικά μιλώντας πάλι, αν υπήρχε Θεός αυτή η μπάντα θα έπρεπε να θεωρείται ως ΑΠΟΛΥΤΗ ακόμα κι ως έχουν τα πράγματα. Το “A Social Grace” είναι ένα ηχητικό συνονθύλευμα πόνου και σκοτεινής ατμόσφαιρας. Η μουσική αυτή καθεαυτή είναι απελπιστικά απόκοσμη και στοχεύει κατά μέτωπο οπαδούς αλλά και συναδελφικές μουσικές προσωπικότητες, βαράει στο ψαχνό, αποχαυνώνει, τρώει σωθικά κι έπειτα έρπεται πίσω στα δικά της σκοτάδια. Κάποιοι μας το σύστησαν ως progressive και ότι συνεπάγεται αυτού. Κανείς δε μπορεί να τους κατηγορήσει μιας και το φτωχό ανθρώπινο λεξιλόγιο μοιάζει ν’ αδυνατεί να περιγράψει το ντελιριακό περιεχόμενο αυτύ του δίσκου. Credits λαμβάνουν και οι πέντε μουσικοί της μπάντας μιας και όλοι τους ανακατεύτηκαν στη δημιουργία του. Και μπορεί ο Dan Rock να είναι μια ξεχωριστή φιγούρα μες στο σχήμα, οι συνθέσεις που έχουν όμως ως πρώτο συνθέτη τον κύριο Brian McAlpin είναι (πιθανότατα) οι συγκλονιστικότερες. Κάποιος φίλος μου έλεγε κάποτε ότι είναι αδιανόητο να ερμηνεύεις σε σημεία επιτηδευμένα φάλτσα και ν’ ακούγεσαι τόσο τέλειος. Φυσικά μιλούσε για τον Buddy Lackey (o Devon Graves είναι πολύ μικρός μουσικός ακόμα) ο οποίος δίνει την ερμηνεία της ζωής του με την εκτός -κάθε-διάστασης φωνάρας που διαθέτει. Πολύ απλά, τα τραγούδια του “A Social Grace” συνθέτουν έναν από τους πέντε κορυφαίους δίσκους ever κι αν κάποιοι από σας συνεχίζετε να θεωρείτε το “Ψυχωτικό Βαλς” ως ένα progressive σχήμα, τότε μάθετε πως το ντεμπούτο άλμπουμ τους είναι ο καλύτερος progressive δίσκος. Όχι της μπάντας μόνο, αλλά κι όλων των υπόλοιπων που έχουν κάνει διδακτορικό στα τάστα/πλήκτρα/κρουστά τους.