MOURNFUL CONGREGATION "The Incubus of Karma"

Mournful Congregation

The Incubus of Karma

2018 | Osmose Productions

Όσοι προτιμούν την μουσική τους να κινείται σε επίπονους και βραδυπόδιους ρυθμούς, όσοι έχουν λατρέψει κατά το παρελθόν τα πονήματα θρυλικών μπαντών όπως οι Evoken, οι Thergothon και οι Esoteric, τότε οι Mournful Congregation είναι αυτό που αναζητούν. Αν και χαίρουν ανάλογης εκτίμησης με τους προ-αναφερθέντες (υπάρχουν από το ’93) οι Αυστραλοί απλώς τυγχάνει (κατά τη γνώμη μου πάντα) να μην έχουν βγάλει το δικό τους Stream from the Heavens ακόμα. Όλοι οι δίσκοι τους όμως, (μη εξαιρουμένου του The Incubus of Karma) έχουν αυτή τη γκροτέσκα ατμόσφαιρα και το πένθιμο γλέντι που στήνουν πανέμορφα κιθαριστικά leads που θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί από τον αστείρευτο Andrew Craighan στα καλά του. Θανατεροί.

COILGUNS "Millenials"

Coilguns

Millenials

2018 | Hummus Records

Σύγχρονοι οραματιστές της hardcore σκηνής αυτοί οι Ελβετοί που ευτυχώς συνεχίζουν το project που ξεκίνησαν μια πενταετία πριν. Το Commuters ντεμπούτο τους ήταν γροθιά στο κατεστημένο του πολυπαθούς αυτού φάσματος, μια ανάσα εξέλιξης, ένας γόμφος στην ασφάλεια του παρελθόντος. Το γκρόσο μόντο της μουσικής τους είναι μια εσωτερική προοδευτικότητα στα όρια της τέχνης και λίγοι ομοϊδεάτες τους (βλ. KEN Mode) κινούνται σε ανάλογα ποιοτικά μονοπάτια. Έπη σαν το Ménière’s και Deletionism μετά βίας ξεχωρίζουν σε ένα άλμπουμ που διέπεται από την συλλογικότητα του concept και λειτουργεί σαν μια αδιάσπαστη ενότητα.

ENTSETZLICH "Tormentous Lamentations"

Entsetzlich

Tormentous Lamentations

2018 | Skjold

Τούτοι αξίζουν το έπαθλο της αθλιότητας. Τους είχα τσεκάρει στο παρελθόν στη διασκευή που είχαν κάνει στο As Flittermice as Satans Spys (Darkthrone) και θυμάμαι πόσο άθλια ήταν η προσπάθειά τους. Αυτό είναι το πρώτο full-length που ακούω από αυτόν τον Αυστραλό γελωτοποιό και είναι τόσο δηθενατζίδικο όσο λίγα. Απαράδεκτο black metal, και καλά κασσετικός ήχος, ambient τραγούδι της κακιάς ώρας που γεμίζει λίγο τη διάρκεια του άλμπουμ, όλα σκατά, έμπνευση μηδέν. Πλάκα έχει που ο συγκεκριμένος γερομπαμπαλής δανείστηκε και κιθαρίστα για να παίξει πάνω από τα άθλια τύμπανά του αστείους ήχους. Δεν ψαρώνει ούτε τον πιο ανίδεο μες στη φάση. Η φάση είναι «παράτα τα, βούρλο».

ON THORNS I LAY "Aegean Sorrow"

On Thorns I Lay

Aegean Sorrow

2018 | Alone Records

Έχοντας αλλάξει τόσα ύφη στη μουσική τους οι Έλληνες On Thorns I Lay κυκλοφορούν ένα ατμοσφαιρικό doom/death άλμπουμ στα πρότυπα παλιών My Dying Bride με επιπλέον μελωδία. Δεν είναι ότι το Aegean Sorrow είναι κακό αλλά οι προθέσεις του γκρουπ, που απέτυχε και στο αλά Theatre of Tragedy υλικό του όσο και στο εμπορικό φλώρικο ροκ του μετέπειτα, δεν μοιάζουν τόσο αγνές πλέον. Σαν δίσκος είναι προσεγμένος και ηχητικά, και συνθετικά, και εκτελεστικά. Δεν ξεφεύγουν όμως στο ελάχιστο από τα κλισέ του είδους, με το υλικό να ακούγεται εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο καθ' όλη τη διάρκεια. Αχρείαστα και άχρηστα ορχηστρικά τύπου Skotos δεν θα τα σχολιάσω καν, εννοείται.

JUDAS PRIEST "Firepower"

Judas Priest

Firepower

2018 | Epic

Με ένα εξώφυλλο που παραπέμπει στο λατρεμένο μου Screaming for Vengeance, το Firepower εμφανίζεται διαπρύσιο του heavy metal και οι Judas Priest επιστρέφουν ξανά δισκογραφικά μετά από τέσσερα χρόνια (για να μην πω εικοσιοχτώ και φανώ αφοριστικός) γεμάτοι ένταση και με το αίσθημα της ανανέωσης εμφανές. Αν και οι εποχές έχουν αλλάξει και οι Priest είναι τόσο επαγγελματικοί όσο απαιτούν οι καιροί, ούτε η παραγωγή δεν με βρίσκει σύμφωνο ακριβώς (ο Andy Sneap ποτέ δεν με ικανοποίησε βασικά), αυτό που διακυβεύεται εδώ επιτυγχάνεται 100%. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, λοιπόν, τα τραγούδια φέρουν το ατσάλι του metal όπως σμιλεύτηκε από την ίδια την μπάντα μες στις δεκαετίες. 

VILKACIS "Beyond the Mortal Gate"

Vilkacis

Beyond the Mortal Gate

2018 | Psychic Violence Records

Οι Vilkacis είναι το one-man project του Αμερικανού drummer, Michael Dale Rekevics. O Rekevics είναι επίσης μέλος των εκπληκτικών Fell Voices και Yellow Eyes και συμμετέχει και σε πάμπολλά άλλα σχήματα με τα οποία, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχω ασχοληθεί μαζί τους (Vanum, Sleepwalker κ.α.). Ηχητικά, το ντεμπούτο του μου έφερε αρκετά στο νου τους Καναδούς Forteresse (οι οποίοι φαίνεται να έχουν γίνει must στις νεότερες τάξεις των black metal μουσικών) και οι μελωδίες του θύμισαν αρκετά Drudkh, Skogen και Wolves in the Throne Room. Οι τελευταίοι προσωπικά δεν μου αρέσουν καθόλου και τους ανέφερα μόνο για να προσεγγίσω το ύφος του δίσκου. Οι Vilkacis είναι σαφώς ανώτεροι. 

TURNSTILE "Time & Space"

Turnstile

Time & Space

2018 | Roadrunner Records

Με παραγωγό τον Will Yip (παραγωγές σε Title Fight, Whirr, Pity Sex, La Dispute, Code Orange κ.α.) και υπό τη στέγη ενός θρυλικού label οι Αμερικανοί Turnstile κυκλοφορούν το δεύτερο άλμπουμ τους, διάδοχο του πολύ καλού Nonstop Feeling του ’15. Το Time & Space είναι η φυσική συνέχεια του ντεμπούτου τους και εδραιώνει τη μπάντα σαν ένα από τα καλύτερα acts στη hardcore μουσική με υγιές πειραματισμό. Λατρεύω ιδιαίτερα τις ιδέες τους στον τομέα των φωνητικών που προσθέτουν έναν αιθέριο τόνο, πολλές φορές πάνω από crossover μέρη. Λίγο μονότονοι αλλά πάντα εύστοχοι, με προσεγμένο performance ιδιαίτερα από τον Brendan Yates και τον φειδωλό Brady Ebert.

KEIJI HAINO & SUMAC "American Dollar Bill - Keep Facing Sideways, You're Too Hideous to Look at Face on"

Keiji Haino & Sumac

American Dollar Bill - Keep Facing Sideways, You're Too Hideous To Look At Face On

2018 | Thrill Jockey

Η παρέα του σπουδαίου Aaron Turner συνεργάζεται με τον Ιάπωνα πιονέρο του avant-garde, Keiji Haino, και το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο απ’ όσο ακούγεται θεωρητικά. Σαν εγχείρημα κρίνεται επιτυχημένο μιας και οι Sumac εδώ έχουν αναλάβει το ρυθμικό υπόβαθρο (στο οποίο ούτως ή άλλως διακρίνονται) με τον Keiji να αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο, είτε με τα φωνητικά του, είτε με ότι όργανο διαλέξει να παίξει πάνω από αυτό. Όσοι περιμένουν το σφιχτό performance της μπάντας εδώ θα απογοητευτούν να ανακαλύψουν πως οι Αμερικάνοι εξερευνούν τα λιβάδια της ελεύθερης έκφρασης σε κάτι που ενώ δεν έχει δομή καταλήγει σε καθαρτικό θόρυβο.

CARPENTER BRUT "Leather Teeth"

Carpenter Brut

Leather Teeth

2018 | No Quarter

Οι Carpenter Brut είναι το αρτιστικό προσωνύμιο του Γάλλου μουσικού, Franck Hueso, ο οποίος προφανώς και έχει παραδοθεί πλήρως στις απολαύσεις της synth-based μουσικής που έχει τις βάσεις της τόσο σε 80’s κινηματογραφικά soundtracks όσο και στο new wave. Το Leather Teeth είναι δίσκος που θα τον απολαύσετε για την τόσο γνώριμη υφή του όσο και για τα πραγματικά catchy τραγούδια του. Το (όχι και τόσο) αναπάντεχο info είναι πως ο Hueso εδώ παρασέρνει στη διαφθορά δύο λατρεμένους μου καλλιτέχνες ως guest φωνητικάριους. Τον Matthew McNerney (ή Kvohst - Hexvessel, Beastmilk, Dødheimsgard κ.α.) και τον “πολύ” Kristoffer Rygg (τον Garm, ντε).

SOLSTICE "White Horse Hill"

Solstice

White Horse Hill

2018 | Dark Descent Records, Invictus Productions, Iron Bonehead Productions

O Richard Walker συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία των Solstice 20 χρόνια μετά το τελευταίο του full-length, το πολύ New Dark Age. Όσοι γνωρίζουν τη μπάντα θα χαρούν να ανακαλύψουν κι εδώ πως η έμπνευση δεν έχει εγκαταλείψει τον βασικό δημιουργό της και πως το White Horse Hill κινείται στο γνώριμο επικό doom στο ύφος των Bathory, While Heaven Wept και Solitude Aeternus με Into Glory Ride χροιά. Η μοναδική μομφή του άλμπουμ είναι το αχρείαστο εισαγωγικό και το Beheld, a Man of Straw ιντερλούδιο τα οποία δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην όλη ροή. Ο νέος Ιρλανδός τραγουδιστής Paul Kearns (ex-Arcane Sun) επίσης ταιριάζει στο νέο υλικό με το βαρύτονο στυλ του στα φωνητικά.