Ένα τελείως ωμό κράμα μελαγχολίας και επιθετικότητας προσφέρουν οι Brothers στο ομώνυμο ντεμπούτο ΕΡ τους. Το post-punk ζητοκραυγάζει σαν κύρια επιρροή τους όμως δεν σταματούν μονάχα εκεί. Γενικά ακούγονται σαν ακραίοι Iceage και μες στους πολυπαθείς ρυθμούς τους ξεπετάγονται μελωδίες συνταρακτικές.
Σε παρόμοια ηχοτόπια μα αρκετά πιο έμμεσοι και ατμοσφαιρικοί είναι οι φοβεροί Alaric που για το δεύτερο End of Mirrors άλμπουμ τους βρήκαν στέγη στη Neurot Recordings. Εδώ το post-punk και το death rock είναι διάχυτα και πασιφανή. Εξίσου δυνατό με το ομώνυμο άλμπουμ τους, στο νέο δισκάκι έχουν ένα συν στην έννοια της σύνθεσης.
Ήχους αλά Chameleons και Echo and the Bunnymen θα ανακαλύψει κανείς στο ομώνυμο άλμπουμ των Chain of Flowers, το οποίο αν και εξαιρετικό διαθέτει ένα εκνευριστικά μονότονο μουσικό μοτίβο. Κατά τ’ άλλα όποιος γουστάρει το 80’s post-punk εδώ θα καταχαρεί με έναν δίσκο παρόμοιας υφής.
Δεν εντυπωσιάστηκα αυτή τη φορά από τους Terra Tenebrosa οι οποίοι στο νέο The Reverses άλμπουμ τους προσφέρουν ένα ανέμπνευστο κατ’ εμέ power chord black metal με γελοία 80’s grandiose τύμπανα. Υποπτεύομαι όμως ότι η industrial επικάλυψη του δίσκου σε συνδυασμό με τη δανεισμένη ατμόσφαιρα του καλύτερου metal είδους θα απενεχοποιήσει τον μέσο οπαδό που ακούει με το ζόρι αντεργκραουντίλες για το έτσι της φάσης.
