NORNAHETTA "Thus Spake Babalon..." EP

Nornahetta

Thus Spake Babalon... EP

2013 | Independent

Μόλις αξιώθηκα να ακούσω το Thus Spake Babalon… EP των Nornahetta και ηττήθηκα από την φρικιαστική ατμόσφαιρά του πάραυτα. Τους κατατάσσω άνετα μες στα αγαπημένα μου acts του απόκοσμου αυτού νησιού αλλά και γενικότερα. Black metal, ψυχρό και στοιχειωμένο.

MOUNTAINS "Centralia"

Mountains

Centralia

2013 | Thrill Jockey

Ο δίσκος ξεκινάει με μια βουτιά στα άδυτα της θάλασσας. Νοητική. Βρίσκεσαι σχεδόν μέσα της όμως. Κάθεσαι στην πρυμναία θέση με ολάνοιχτα μάτια και παρατηρείς διακριτικά το σχίσιμο των νερών και τον αφρό που ξεθυμαίνει σύντομα. Εν συνεχεία, βρίσκεσαι ξαπλωμένος και παρατηρείς τον ουρανό που προσφέρει το σούρουπο. Τα πάντα γαλήνια. Η ανεμελιά είναι απερίσκεπτη. Μετά, το όνειρο. Το σώμα σου πλανάται μέσα σε αστρικά μόρια, εκατομμύρια κηλίδες φωτός, μια εκκεντρική παράσταση του σύμπαντος με κινηματογραφικό ντεκόρ. Τα πλήκτρα επιμένουν, η συνέχεια ενός κιθαριστικού θέματος που εκκρεμεί, ένα πιάνο καθορίζει την πορεία με δεξιότητα. Στον πλανήτη γη έχει ξημερώσει. Η θέα είναι καταπραϋντική, η κρύα ατμόσφαιρα ελαττώνει την έξαψη που προηγήθηκε. Αποθηλασμός απ’ το φανταστικό. Σειρά έχει η ομορφιά του πραγματικού που βιώνεται με αφαιρετική σκέψη, διάπυρο βλέμμα, θερμή θέληση. Για λίγα λεπτά απαρνήθηκα τη ρουτίνα μου και το Centralia μου χάρισε το ταξίδι που πάντα ήθελα να κάνω. Αν βδελύσσεσαι την καθημερινότητά σου, βάλ’ το να παίξει στ’ ακουστικά και κλείσε τα μάτια. Θέλει ελάχιστο μόνο χρόνο για να σε παρασύρει στο αναιρετικό του τριπάρισμά του. Φυσικά, πρέπει ν’ αγαπάς το ambient και το drone εξίσου. Βρίθει θεραπείας.

WOLF EYES "No Answer: Lower Floors"

Wolf Eyes

No Answer: Lower Floors

2013 | De Stijl

Οι Wolf Eyes μιλούν με το μυστήριο “κάτι” αποκαλυπτικά. Η τέχνη τους είναι, πέρα από διάσπαρτοι ήχοι, μια διαμαρτυρία, ένα έργο που οφείλει να υποδεχτεί επαινετικά όποια κριτική. Και εννοείται πως όλη αυτή η κατά τ’ άλλα noise αρλούμπα είναι ένα σπουδαίο μουσικό επίτευγμα που επιφέρει στον καθένα ένα διαφορετικό mindfuck. Εδώ οι Αμερικάνοι ταυτίζονται με το πρωτο-noise των Throbbing Gristle και ξερνάνε με αιχμή και τόλμη τελετουργικά ηχοτόπια με τη γλώσσα της απειλής, της εγκατάλειψης και της φρίκης. Η σιωπή του τυμπάνου, οι παρανοϊκές συχνότητες και το creepy μοτίβο συνθέτουν τους ήχους του βαθιού σκοταδιού και σκιτσάρουν ολογράμματα ενός ερειπωμένου σκηνικού όπου βασιλεύει το γκρίζο και η στάχτη. Καλό θα ήταν να τσεκάρετε στο διαδίκτυο μερικές ζωντανές εμφανίσεις τους στις οποίες φαντάζομαι πως θα μεταδίδουν πλήρως τη φρικαλεότητα των τραγουδιών τους. Το πως στοχάζονται και στηρίζουν όλες αυτές τις παράξενες ενορχηστρώσεις είναι απορίας άξιο. Για όσους έχουν κάνει έστω και μια μικρή περατζάδα απ’ τα noise λιβάδια το No Answer: Lower Floors συστείνεται ανεπιφύλακτα.

MERCHANDISE "Totale Nite"

Merchandise

Totale Nite

2013 | Night People

Συνέχεια για τους Merchandise και για φέτος μετά το περσινό, πολύ καλό Children of Desire. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο άγουρα απ’ το πρόσφατο παρελθόν τους. Πιστοί στην αιώνια αξία του post punk, βρίσκουν λίγο χώρο να rock-άρουν πριν χυθούν πάλι στην απαραίτητη shoegaze-ίλα τραγουδιών όπως το I’ll Be Gone. Η μελωδία του οποίου εισάγει την ομώνυμη, εννιάλεπτη σύνθεση που σολάρει αρρωστημένα πάνω απ’ το αυτιστικό ρυθμικό. Στην πορεία ο χαρακτήρας γίνεται πιο dreamy μα αφήνεται πάλι άμεσα στο πιο up-tempo μοτίβο. Το ωραίο με τη μπάντα αυτή είναι ότι στα τραγούδια της παρεπιδημεί το σκοτάδι ανεξάρτητα με το πως εκτελούν το καθένα απ’ αυτά. Φυσικά αυτό είναι αποτέλεσμα της noise-άτης και δυστοπικής χροιάς που χτίζουν με διάφορους ήχους, όπως το φαινομενικά παράφωνο σαξόφωνο ή τα μποφοριασμένα synths. Κάπως έτσι, γλιτώνουν εν μέρει και την ταμπέλα του mainstream μιας και αποτινάζουν την καθαρότητα και την διάυγεια απ’ τον ήχο τους. Σίγουρα θ’ ακούσετε πάρα πολλά καλύτερα πράγματα απ’ αυτό το ΕΡ αλλά αν βρείτε τον χρόνο ίσως αξίζει να του δώσετε λίγη απ’ την προσοχή σας.

WRECK AND REFERENCE "No Content" EP

Wreck and Reference

No Content EP

2013 | The Flenser

Το No Youth του Αμερικάνικου ντουέτου έσκασε σαν βόμβα ναπάλμ. Μιλάμε για έναν αβάσταχτο δίσκο, πνιγμένο μες στην απόκοσμη έκφραση, την suicidal διάθεση και την μακάβρια φρίκη. Το ΕΡ τιτλοφορείται ως No Content και λειτουργεί εν μέρει σαν μια μικρή συνέχεια του αριστουργήμαυος που προηγήθηκε. Στη γλώσσα των Wreck and Reference αυτό μεταφράζεται σε ισάξιου βεληνεκούς φρικαλέα ηχοτόπια και απελπισμένα φωνητικά που φέρνουν βόλτα απ’ το noise ως τα αλλόκοτα drones της παράνοιας. Φυσικά το No Content δεν αρκεί για να ικανοποιήσει τις ορέξεις μας. Δυο μόλις τραγούδια είναι αδύνατον να μας ευχαριστήσουν. Κατά τ’άλλα, το Absurdities & Echoes εισάγει το κοινό στην απόκοσμη μαγεία του γκρουπ και εν συνεχεία δίνει θέση στο θεσπέσιο Abhorrence που παρ’ όλη τη σύντομη διάρκειά του φροντίζει να μας υπενθυμίσει τη δύναμη αυτής της μπάντας ως προς την ακραία αισθητική. Τα τύμπανα, η φωνή, οι τερατώδεις ήχοι μέσα απ’ το εξωγήινο pad του frontman – όλα επιβάλλονται με το άλλοθι μιας καλλιτεχνικής εξυγίνασης και την αντιμετώπιση ενός νεοσύστατου (σχεδόν) μουσικού τρόμου.

BRUCE SOORD w/ JONAS RENKSE "Wisdom of Crowds"

Bruce Soord w/ Jonas Renkse

Wisdom of Crowds

2013 | Kscope

Το Wisdom of Crowds είναι ένα αναχρονιστικό, progressive projectτου Bruce Soord (των The Pineapple Thief) και του Jonas Renkse (Katatonia, Bloodbath). Η μουσική του δίσκου πορεύεται μέσα σε εύθραυστες μελωδίες, μια γνωστή συνταγή έκφρασης που ταιριάζει με την χαρακτηριστική, νοσταλγική χροιά του Renkse. Η λιτότητα των τραγουδιών είναι στοχευμένη και συνειδητά αποσκοπεί στο να συγκινήσει τον ακροατή πότε με την Depeche Mode-ίλα που ζέχνει, πότε με τα Wilson-ικά χορωδιακά και γενικά τον mainstream χαρακτήρα τους. Η λειψή αρχιτεκτονική τους απευθύνεται σε ένα διαλλακτικό κοινό αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι κατακριτέο. Γενικά όμως το Wisdom of Crowds σαν άλμπουμ είναι λίγο. Συμπαθητικό αλλά λίγο. Αν και οι ιδέες που παίζουν εδώ είναι πολλά υποσχόμενες, κάπου χάνονται σε μια φλύαρη προσπάθεια δημιουργίας ατμόσφαιρας. Η εισηγμένη περσόνα του Renkse στο ύφος του δίσκου αρκείται μόνο στην standard εκφορά των λέξεων χαρίζοντας μόνο τη μαγεία της φωνής του. Οι μελωδίες του όμως είναι μονότονες και τελικά κουράζουν (κάτι που προσωπικά εντοπίζω και στα τελευταία albums των Katatonia). Το κάθε track μεμονωμένα ίσως να λειτουργεί πιο ευχάριστα. Στο σύνολο όμως, η συνεργασία αυτή χάνει στους πόντους.

SHINING "One One One"

Shining

One One One

2013 | Universal, Indie Recordings

Αυτούς τους τύπους τους ανακάλυψα με το προηγούμενο άλμπουμ τους, Blackjazz, το οποίο είχε κάνει ένα σχετικό ντόρο. Μάλιστα μου είχε αρέσει αρκετά παρότι πολύ digital για τα γούστα μου. Το One One One το κατέβασα αφού είχα δει κάποιες αποθεωτικές κριτικές στο διαδίκτυο και περίμενα κάτι ανάλογο ή ακόμα καλύτερο του Blackjazz. Πιάστηκα όμως μαλάκας με το μι κεφαλαίο. Ήμουν σχεδόν βέβαιος για το τι πατάτα επρόκειτο ν’ ακούσω με τις πρώτες κιόλας νότες του I Won’t Forget. Κι όμως, η συνέχεια αποδείχτηκε ακόμα χειρότερη απ’ όσο την περίμενα. Το One One One είναι μια μαλακία και μισή, ένα ψηφιακό metal/progressive πράγμα βουτηγμένο στην αθλιότητα. Και όχι, δεν με πείθουν τα άκυρα σαξόφωνα και οι πομπώδεις ρυθμοί στο background, ούτε τα τόσο ψεύτικα και μπροστά στην παραγωγή τύμπανα, ούτε και η εκνευριστική χροιά του παπάρα του τραγουδιστή τους (Jørgen Munkeby) που θέλει λίγο να γίνει ο ακόμα πιο ξεχωριστός Draiman. Μην κάνετε το λάθος και εξαπατηθείτε από τίτλους όπως Blackjazz Rebels κ.τ.λ. Η αλήθεια είναι ότι οι τύποι είναι παπάρια μέντολες.

GUARDS "In Guards We Trust"

Guards

In Guards We Trust

2013 | Black Bell Records

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι μεγαλώνω αλλά τέτοια ακούσματα μου αρέσουν ολοένα και περισσότερο. Είναι, ρε παιδί μου, το είδος του mainstream που δεν με ενοχλεί ν’ ακούω. Αν και δεν ξέρω το κατά πόσο πολύ mainstream θα καταλήξει να είναι ένας δίσκος σαν το In Guards We Trust. Έχει τα φόντα πάντως. Εδώ διαπραγματευόμαστε με ακόμα ένα indie album που σαφώς δεν καινοτομεί πουθενά. Οι μελωδίες του όμως είναι όμορφες και, αναλόγως τα τραγούδια, μου έφεραν στο νου καταστάσεις από New Republic έως και The Smashing Pumpkins. Ίσως φταίει το γεγονός ότι πιάνουν ενίοτε έναν 90s παλμό μες στον όλο 00s χαρακτήρα της σκηνής. Εντάξει, δεν είμαι και τόσο αδαής που να μη μπορώ να καταλάβω ότι οι Guards περιποιούνται τις συνθέσεις τους μ’ ένα, κατά γενική ομολογία, ρηχό ύφος. Άλλωστε ούτε μνημονεύονται, ούτε που θα μνημονευτούν ποτέ. Όταν είσαι μάλιστα οπαδός που συχνά προσβάλλεσαι απ’ το μικρόβιο της όποιας κουλτούρας (είμαι, το παραδέχομαι) δε δίνεις καν σημασία σε τέτοιες δημιουργίες. Παρ’ όλ’ αυτά, αν και αμύητος στο σύνολο του συγκεκριμένου genre, δε μπορώ παρά να ομολογήσω ότι ευχαριστήθηκα το δισκάκι αυτό όσο δεν πάει. Όταν μάλιστα σου πλασάρουν tracks σαν το Can’t Repair που πιθανότατα επηρρεάζεται περισσότερο από μπάντες σαν το project των The Last Shadow Puppets παρά απ’ τη γνήσια και αμόλυντη pop περασμένων δεκαετιών, τότε χασκογελάς ακόμα περισσότερο. Δεν γαμιέται; Το In Guards We Trust είναι σαφές και ξάστερο ως προς την έκφρασή του και νομίζω ότι κάποια στιγμή θα το ξαναβάλω να παίξει.

THE SPINTO BAND "Cool Cocoon"

The Spinto Band

Cool Cocoon

2013 | Spintonic Recordings

Μέτριες οι εντυπώσεις μου για τους The Spinto Band με τους οποίους για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή μόλις με το παρουσιαζόμενο άλμπουμ. Μου θύμισαν για κάποιο λόγο αρκετά τους The Drums και κάποια θέματά τους απ’ το Portamento άλμπουμ τους (δεν έχω ακούσει και κάτι άλλο απ’ αυτούς ούτως ή άλλως) ενώ ανά φάσεις μου έφεραν στο νου τους Grand Drive του πολύ αγαπημένου μου True Love & High Adventure. Σαφώς και δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο την αίγλη του τελευταίου αλλά υφολογικά κάνουν μια περατζάδα. Όπως και να ‘χει δεν είναι δύσκολο με όσα αναφέρθηκαν να καταλάβεις σε τι είδος κινούνται οι συγκεκριμένοι τύποι. Πρεσβεύουν ένα indie pop πράγμα το οποίο φλερτάρει εμφανέστατα με την έννοια της μπαλάντας. Οι Beach Boys ευθύνονται κατά πολύ για τα όσα μας παρουσιάζουν στο φετινό Cool Cocoon. Ειλικρινά, δεν είναι κακοί. Αντιθέτως έχουν προσεγμένες μελωδίες και όμορφες φωνητικές γραμμές αλλά η πλαδαρότητα του δίσκου τους κάνει ν’ ακούγονται λίγοι. Είναι δύσκολο να το περιγράψω μα ενώ δεν είναι φανταχτεροί, τους ταιριάζει απόλυτα αυτό που παίζουν. Ίσως εσείς τους δώσετε μια δεύτερη ευκαιρία.

PIANOS BECOME THE TEETH / TOUCHÉ AMORÉ "Gravity, Metaphorically / Hiding" split

Pianos Become the Teeth / Touché Amoré

Gravity, Metaphorically / Hiding split

2013 | Deathwish Inc., Topshelf Records

Στην αρχή πήγα να ψαρώσω για τα καλά με την Vincent Cavanagh χροιά του Kyle Durfey των Pianos Become the Teeth. Η αλήθεια είναι ότι το Hiding, το οποίο είναι και η συμμετοχή των προαναφερθέντων στο συγκεκριμένο split, θυμίζει λίγο Anathema πριν αυτοί αποτινάξουν κάθε ίχνος παραμόρφωσης από τον ήχο τους. Βέβαια οι Pianos Become the Teeth γυρίζουν το τραγούδι σε ένα emotional πράγμα στην πορεία αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Σαν τραγούδι δεν έχει να πει πολλά αλλά στέκει αξιοπρεπώς σαν μια ημι-πενιχρή σύνθεση ή κάποιο leftover της μπάντας το οποίο μόνο σε μια τέτοια κυκλοφορία θα μπορούσε να σταθεί. Οι Touché Amoré είναι εμφανώς πιο διαχυτικοί και επιθετικοί αλλά κι αυτοί εμμένουν στο emotional στοιχείο της φάσης. Μάλιστα το τραγούδι που προσφέρουν στο συγκεκριμένο split (Gravity, Metaphorically) έχει ένα ωραίο πέρασμα κάπου στο μέσο της διάρκειας του πριν ξεσπάσουν σύντομα με αυτήν την απελπισμένη διάθεση. Σαν release δεν το χαρακτηρίζεις ανούσιο, σίγουρα όμως είναι ημιτελές. Ίσως ένα τραγούδι παραπάνω έκαστως θα έκανε το όλο split πιο ενδιαφέρον. Υφολογικά οι δύο μπάντες ταιριάζουν αλλά η συναισθηματική αψάδα σβήνει τόσο γρήγορα όσο και η διάρκειά του. Εξυπακούεται ότι ζείτε και χωρίς αυτό.