DRAGGED INTO SUNLIGHT "Hatred for Mankind"

Dragged into Sunlight

Hatred for Mankind

2009 | Mordgrimm

Μην ξεγελαστεί κανείς από την φαινομενικά αβλαβή έναρξη του Hatred for Mankind των Dragged Into Sunlight. Και αυτό γιατί τα κοινά riffs μετατρέπονται σε έξοχα μουσικά θέματα όσο κυλάει το άλμπουμ. Λογικά ήδη στο τρίτο τραγούδι του δίσκου (Volcanic Birth) θα αρχίσετε να νιώθετε άβολα όταν θα σκάσουν σφιχτές Morbid Angel-ιές του φριχτού (καλοπροαίρετα μιλώντας) παρελθόντος. Άλλη μια μπάντα του αντι-πλαστικού, ανόθευτου death metal που βασίζεται στο τολμηρό και αδιάκοπο riffing κυκλοφορεί -ως πρόμαχος του σωστού feeling- ένα πανάσχημο δισκάκι. Βαλτώδες και ευδιάκριτο ταυτόχρονα, δοκιμάζει τις αντοχές σας σε άσματα που αγγίζουν μέχρι και τα δώδεκα λεπτά. Οι DIS είναι περιπετειώδεις τύποι και ήδη προσμένω ποια θα είναι η συνέχειά τους. Τα πάντα πάντως μαρτυρούν μια συνθετική οξύνοια και έτσι μπορώ να πω σχεδόν με σιγουριά ότι έχω πίστη στις κινήσεις τους.

TY SEGALL "Sleeper"

Ty Segall

Sleeper

2013 | Drag City

Λόγω προσωπικού φόρτου και εργασίας, τα καλοκαίρια δεν χαίρομαι τη μουσική όπως της αρμόζει. Λειτουργώ λίγο αντίθετα από τον μέσο άνθρωπο -είναι η αλήθεια- αλλά με τον ερχομό του Σεπτέμβρη ξαναμπαίνουν τ’ ακουστικά στ’ αυτιά μου για να προλάβω ότι έχασα. Το Sleeper του Ty Segall λυπάμαι που το προσπέρασα τον προηγούμενο μήνα γιατί μου κάνει για το κατ’ εξοχήν καλοκαιρινό άλμπουμ της χρονιάς παρά την διάσπαρτη φθινοπωρινή μελαγχολία του. Απ’ την άλλη, αν δεν είχα μαζέψει τόση όρεξη για ν’ ακούσω νέα μουσική ίσως να μην το εκτιμούσα κατ’ αυτό τον τρόπο. Οι αμετανόητοι νοσταλγοί της μπαλάντας θα βρουν εδώ τον νέο μεσσία της rock μουσικής. Το άλμπουμ κινείται σε ακουστικά λιβάδια, μια unplugged φάση, με την acid χροιά του Ty να χρωματίζει ψυχεδελικά το όλο ύφος του δίσκου. Μόνο στο The Man Man θ’ ακούσετε ηλεκτρική κιθάρα να σολάρει. Το δροσερό πρωινό της 3ης Σεπτεμβρίου, άκουσα όλο το άλμπουμ έχοντας θέα τον κάμπο της Κεντρικής Εύβοιας και για κάποιο λόγο λάτρεψα την αισθητική σύλληψη του Sleeper, παρ’ όλο που δεν είναι δίσκος που συγκλονίζει.

THE HOWLING WIND "Vortex"

The Howling Wind

Vortex

2013 | Independent

Το Of Babalon ήταν ένα ισχυρό πλήγμα για την καριέρα του Ryan Lipynsky στους The Howling Wind. Τα χτυπήματα με το νέο δίσκο γίνονται ακόμα πιο αλεπάλληλα και λυσσαλέα μιας και το όραμα αυτού του μεγάλου μουσικού πλέον έχει πάρει τελειοποιημένο σχήμα ως προς το πως εκφράζεται. Περιττό να αναφέρουμε ότι η ροή του δίσκου είναι τουλάχιστον υποβλητική, μια φυσική συνέχεια ευμνήμονων και σκοτεινών riffs διαδέχονται το ένα το άλλο, γητευμένα από το groove των θεόθεων Celtic Frost της “ough” εποχής, φέροντας λίγο πλέον από το πνεύμα των όσων έπραξε στους Thralldom. Η μουσική είναι περισσότερο απειλητική παρά ψευτο-ψαρωτική και παραμένει συνεχώς μέσα στο old school death/black metal πνεύμα. Το ουσιώδες drumming του Tim Call βοηθάει στη διατήρηση της όλης trippy παραζάλης του Vortex και εν ολίγοις ο δίσκος ανεβαίνει στο υψηλότερο βάθρο έμπνευσης της μπάντας συγκρινόμενος με όλο το τρομακτικά καλό παρελθόν της. Επικοί όσο και οργίλοι, οι THW με το νέο αυτό έκτροπο θα έπρεπε να απασχολήσουν μια μεγάλη μερίδα του metal ακρωατηρίου γιατί το αξίζουν όσο λίγοι. Ιερό προσκύνημα.

ANCIENT VVISDOM "Deathlike"

Ancient VVisdom

Deathlike

2013 | Prosthetic Records

Εδώ να δεις γέλια. Ρε, που σκάνε ένας ένας; Πάρε κόσμε να ‘χεις φάση, όλα σε τιμή ευκαιρίας. Ειδική ποικιλία Σαμπαθασεμπλικών φρούτων που επειδή είναι έμφυτοι φελλώροι είπαν να ντύσουν λίγο την wow μουσική τους μ’ αυτό το vintage εωσφορικό και λίγο hippie-love is all you need περίβλημα μπας και γλιτώσουν την κατακραυγή. Υποπτεύομαι εγώ… Ακουστική μπλα-μπλαδίαση που συνοδεύεται από στίχους τύπου “never live again”, “die”, “life”, “world” και ξανά μανά από την αρχή. Όταν ήταν έφηβοι μάλλον θα είδαν τυπωμένο τον δεκάλογο του LaVey-ικού σατανισμού στο γαμάτο fanzine του τόπου τους και χρίστηκαν γνήσιοι αναρχικοί. Ό,τι αντίστοιχο είχε συμβεί με δικά μας κουμάσια δηλαδή που διάβασαν τότε το άρθρο στο πάλαι πότε ένδοξο Forest που είχε πλασάρει μέχρι και τους θεούς της απόλυτης γελοιότητας σαν όργανα του Έκπτωτου Αγγέλου. Έλα, τι ψάχνεις; Για τους Manowar ομιλώ. Τι λέγαμε όμως; Α ναι, για τους Ancient Vvisdom. Παίζουν ακουστικά και που-και-που πετάνε και ρυθμικά με την metal κιθάρα τους μέσω του φάκιν μέταλ Marshall ενισχυτή τους. Αγνοείστε τους και ζείστε πιο ευτυχισμένοι.

POP. 1280 "Imps of Perversion"

Pop. 1280

Imps of Perversion

2013 | Sacred Bones Records

Τους Pop. 1280 τους άκουσα απ’ το προηγούμενο άλμπουμ τους, The Horror, το οποίο έσπερνε κυριολεκτικά. Η φωνή του Chris Bug είναι το μόνο που με ξενερώνει ανά φάσεις γιατί μου θυμίζει τις εκνευριστικές χροιές των Dave Wyndorf και Trent Reznor αλλά η Ian MacKaye υφή της σώζει επιτυχώς την κατάσταση. Κατά τ’ άλλα, οι τύποι επιδίδονται σε ένα οργιαστικό post-punk εγχείρημα με φανταστικό ήχο και αντίληψη του είδους. Το Imps of Perversion είναι ισάξιο, αν όχι ανώτερο, του φανταστικού προκάτοχού του. Γουστάρω που δεν φοβούνται να ριχτούν στην πυρά της ορχηστρικής διαστροφής με σπόντες τύπου Population Control όπου ο ήχος ακούγεται σαν λάθος της παραγωγής με ρομποτικά φωνητικά και έναν επικίνδυνο μινιμαλισμό. Το μανιακό μπάσο και η εξέλιξη του ρυθμού με τα βασανιστικά τύμπανα και την χαοτική κιθάρα σέρνουν τρομακτικά τον δίσκο στα σκοτεινά eighties και δη στην τέχνη μπαντών όπως οι αλησμόνητοι The Birthday Party. Ο δίσκος αποτυπώνει όλη την φανταστική ατμόσφαιρα παρόμοιων acts μέσα σε μόλις έντεκα συνθέσεις. Πολύ δυνατό.

MANIA "Revel"

Mania

Revel

2013 | Eternal Warfare Records

Ακούγεται σαν το λιγότερα συγκεχυμένο υλικό των Krallice με ανάλογα vibes, όμως το Revel του Αμερικάνου Nate Myers (υπό το προσωνύμιο Mania) έχει πιο μεστό ήχο για τα αυτιά του μέσου οπαδού δίχως να χάνεται μέρος της χαοτικής του σύστασης. Σε φάσεις (βλ. Mirror) ο τύπος φτάνει μέχρι και σε επιτρεπτά όρια ψυχεδέλειας καβατζώνοντας εν μέρει με το σπαθί του την avant-garde ασπίδα του είδους.

JUNGBLUTH "Part Ache"

Jungbluth

Part Ache

2013 | Vendetta Records, Halo of Flies

Ο καθένας κρίνει τις μουσικές που ακούει βάσει των εμπειριών του. Παρ’ ότι λοιπόν οι Jungbluth επιδίδονται σ’ ένα hardcore τεραστίων διαστάσεων, δε μπορώ ν’ αποκρύψω το γεγονός ότι με το εισαγωγικό Crevasse έπιασα κάποιους In the Woods παλμούς να δονούν το σύμπαν. Ένα δάκρυ κύλησε. Το Part Ache είναι ένας απ’ τους καλύτερους hardcore δίσκους των τελευταίων ετών. Ας αρχίσουμε λοιπόν με αυτό το αξίωμα. Εν συνεχεία μένει μόνο το να τονίσουμε τους σαρωτικούς ρυθμούς των Γερμανών που, θυσιασμένοι στον βωμό της Cursed αισθητικής, σε πιάνουν απ’ τα μούτρα και σε κυλούν για χιλιόμετρα. Η μελωδία των συνθέσεων είναι βιτριολικής υπόστασης. Χαοτικές σφήνες τύπου Au Revoir Tristesse οξύνουν τη συναισθηματική φόρτιση του δίσκου ξεπερνώντας τα όρια της συγκίνησης. Μια επίσκεψη σε διάφορα blogs με ενημέρωσε ότι οι στίχοι είναι επίσης εκπληκτικοί αλλά δε γνωρίζω Γερμανικά για να μπορώ να κρίνω. Όπως όλα δείχνουν λοιπόν, οι Jungbluth κυκλοφόρησαν ένα τελειοποιημένο δείγμα τέχνης πάνω σε κάθε τομέα. Προσκυνώ.

BEYOND "Fatal Power of Death"

Beyond

Fatal Power of Death

2013 | Iron Bonehead Productions

Γραφικά πράγματα θα μπορούσε να γράψει κανείς για το έπος που ακούει στον (κλισαρισμένο) τίτλο Fatal Power of Death. Η εξοικείωση που αποκτά κανείς με το εν λόγω άλμπουμ είναι τόσο εθιστική λες και οι Beyond κάποτε κυκλοφόρησαν ένα μνημειώδες πράγμα εφάμιλλο old school διαμαντιών της κλάσεως των Possessed και τέτοιων λοιπών ανίερων θηρίων. Ένας εσωτερικός νεοτερισμός ανθεί στα σπλάχνα του γκρουπ, σαν σπόρος του κακού, ανεπηρέαστος από τις σύγχρονες εκδοχές του είδους. Πόσο μάλλον των αντίστοιχων “απαιτήσεων” του όποιου ψιλιασμένου κοινού. Οχτώ καταστροφικά τραγούδια αγορεύουν την κατάμαυρη ψυχή του death metal με συγκλονιστικό και πρωτόγνωρο τρόπο. Εύσαρκες μελωδίες στάζουν πολυπλοκότητα ισάξια της ουσίας του θέματος, υπενθυμίζοντας σε πολλούς από εμάς τα συστατικά της όμορφης ασχήμιας και της θαλερής ψοφίλας του ήχου. Κάθε τι στο μέγεθος της υπερβολής εδώ μέσα. Πρωτίστως -και κυρίως- σε σχέση με την καύλα. Μεγάλο άλμπουμ που (λογικά) θα μείνει στα αζήτητα και κάποτε θα απαιτήσει τη θέση του ανάμεσα στις ένδοξες στιγμές του χρόνου. Beyond. Σημειώστε τους.

دمار "Triumph Through Spears of Sacrilege" demo

دمار

Triumph Through Spears of Sacrilege demo

2007 | Nuclear War Now! Productions

Αρκούντως ανηλεές και τραχύ, τύπου Revenge (εκ του Καναδά) προστυχιές χωρίς τον εκκωφαντικό τους ήχο, το Triumph Through Spears of Sacrilege ήταν η μοναδική κυκλοφορία που υπήρξε ποτέ όσον αφορά τους دمار (Damaar). Η συγκεκριμένη μπάντα ήταν από τον Λίβανο και συγκεκριμένα τη Βηρυτό, κάτι που υποπτεύομαι ότι κάνει την διαδικασία εύρεσης του υλικού τους σε οποιοδήποτε format τελείως αντίξοη. Τίποτα το συγκλονιστικό εντούτοις.

JEX THOTH "Blood Moon Rise"

Jex Thoth

Blood Moon Rise

2013 | I Hate Records

Η μπάντα της Jex Thoth πάντοτε μου ήταν συμπαθής λόγω της αγάπης που τρέφω για το doom rock σαν είδος και δη το πρωτόλειο, όπου και βασιλεύει η γυμνή έκφραση. Το Blood Moon Rise είναι ένα αμάγαλμα τέχνης με συντριπτικό feeling. Κακώς θεωρούνται μέρος αυτής της occult σπείρας όπως θεσμοθέτησαν κριτικοί και οπαδοί. Όχι ότι είχαν πλήρως άδικο βέβαια. Απλώς με το νέο άλμπουμ οι Jex Thoth αφήνουν γαλαξίες πίσω κάθε συμπαθητική μπάντα που κινείται σε ανάλογες μουσικές στρατόσφαιρες. O συγκεκριμένος δίσκος είναι σαν κάτι αντίστοιχο του μνημειώδους A Day of Nights των Battle of Mice χωρίς τις post καταβολές και τη στήριξη πάνω στη δύναμη της συγκλονιστικής φωνής της Julie Christmas. Αντιθέτως, τα αργόσυρτα rifs είναι μακάβρια και εξωφρενικά μεγαλοπρεπή, ντυμένα με το vintage περίβλημα και το μαύρο σκοτάδι. Η φωνή της Jex είναι δυνατή και πατάει ακριβώς στα όρια των δυνατοτήτων της δίχως να χάνει σε εκφραστικότητα και πάθος. Εν μέρει αγγίζουν τα τρίσβαθα της θλίψης και αυτό επιτυγχάνεται και απ’ την θεϊκή μουντάδα της παραγωγής αλλά και απ’ τον απίθανο ήχο της κιθάρας. Το μυστικιστικό ύφος του genre χτυπάει ξανά ταβάνι, εννιά χρόνια μετά την κυκλοφορία του αξεπέραστου Witchcraft. Και δεν σηκώνω συζήτηση περί αυτού.