SABBATH ASSEMBLY "Restored to One"

Sabbath Assembly

Restored to One

2010 | The Ajna Offensive

Μέσα σ’ ένα πλήρες ευδαιμονικό κλίμα σκάνε οι πρώτες μελωδίες του Glory to the Gods in the Highest και μένω μαλάκας. Βιάστηκα να ορίσω αυτές τις μελωδίες ως μιά σύγχρονη εκδοχή acid folk τραγουδοποιίας και πιθανών να μην είμαι απολύτως λανθασμένος σ’ αυτή μου τη κρίση. Δεν εμμένω στη συγκεκριμένη άποψη όμως μιας και η παρέα της Jex Thoth, την οποία γνωρίζω λίγο καιρό μέσω του νέο-doom σχήματος που φέρει την επωνυμία της, προβαίνει σε μικρές μουσικές πουστιές που περιλαμβάνουν από pop περάσματα ως και tribal vibes. Σίγουρα όμως η μουσική του Restored to One είναι τελετουργική μέχρι το κόκκαλο. Οι Sabbath Assembly λέει, είναι ένα project του οποίου μέριμνα είναι να τραγουδήσει/μελοποιήσει ύμνους του Process Church of Final Judgement κινήματος το οποίο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τη δεκαετία του 1970 και του οποίου βασικό κέντρο πίστης ήταν μιά διττή λατρεία απέναντι στον Θεό αλλά και τον Εωσφόρο. Στα αρχίδια μας κι εμάς. Το θέμα είναι ότι θ’ απολαύσετε τον δίσκο μέχρι αηδίας λόγου του εξωφρενικά occult χαρακτήρα του αλλά και των ομολογουμένως πανέμορφων συνθέσεων. Τίγκα αναλογικούρα, μακριά από πλαστικότητες και παπαριλίκια, ο δίσκος διαθέτει συνταρακτικές μελωδίες και ατμόσφαιρα. Τραγούδια σαν τα Hymn of Consecration, In the Time of Abaddon (όχι του Anthony Bray, drummer των Venom) και And the Phoenix is Reborn είναι φουλ τριπαρισμένα και γαμηστερά. Η Ajna Offensive ανεβάζει επικίνδυνα τα ποιοτικά σταθμά της τελευταία μου φαίνεται.

CASTEVET "Mounds of Ash"

Castevet

Mounds of Ash

2010 | Profound Lore Records

Υπάρχουν πολλοί λόγοι πλέον που μπορούν να σε αποτρέψουν από το να χαρείς ένα δίσκο. Ο σπουδαιότερος (για μένα) είναι η υπερπληροφόρηση γύρω από τη μουσική και η ευκολία που μας παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία στο να κατεβάζουμε ένα μάτσο τιποτένια albums. Αυτό ειδικά έχει οδηγήσει πολλές φορές στο να απογοητευόμαστε εκ των προτέρων ή να χαλάμε το όποιο mood που ίσως διαθέταμε ώστε ν’ απολαύσουμε τον άλφα ή βήτα δίσκο. Οι Castevet είναι μια νέα μπάντα σχετικά και θα ήταν πολύ πιθανό να πέσουν κι αυτοί στη μάζα με τις μετριότητες αν όντως δεν είχαν τίποτα να πούν. Η αλήθεια είναι ότι το “Mounds of Ash” μου είχε αρέσει εξ’ αρχής μόνο που τώρα φαίνεται να αρχίζει να μεστώνει σαν το παλιό κρασί μέσα μου. Αυτό το μουσικό τρίο μας χαιρετά απ’ τη Νέα Υόρκη και έχει μπει full στο παιχνίδι του Αμερικάνικου black metal. Τι; Δεν είναι αρκετά black metal για εσάς κάτι που σου φέρνει κάτουρο εξ’ αιτίας της ψύχρας που διαθέτει; Όταν τρέμουν οι αστράγαλοι σου εξ’ αιτίας αυτής της γαμημένα μοχθηρής, majestic αίσθησης; Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι Castevet του “Mounds of Ash” είναι πιο κοντά σε σχήματα της τάξης Ved Buens Ende παρά στους Immortal π.χ. Είναι οι έντεχνοι της παρέας που λέμε. Ηχογραφημένο με τη βοήθεια του Colin Marston (Krallice) εδώ μέσα πέρα από τις πανέξυπνες συνθέσεις του δίσκου μπορείτε να ευχαριστηθείτε με τη ψυχή σας κάποιες από τις καλύτερες ερμηνείες των τελευταίων χρόνων. Ειδικά ο drummer της μπάντας, Ian Jacyszyn (Copremesis, Ash & Elm) ακούγεται σαν τρείς Danny Carey ταυτόχρονα και βρίσκω το παίξιμό του τουλάχιστον εκπληκτικό. Από κεί και πέρα έχουμε τις μπασογραμμές του Joshua Scott (Defeatist) να σιγοντάρουν ΤΕΛΕΙΑ και απολύτως μοναδικά τις δυσαρμονικές εμπνεύσεις και riff-άρες τoυ κιθαρίστα/τραγουδιστή της μπάντας, Andrew Hock (ex-Biolich). Αν αυτό είχε κυκλοφορήσει πριν καμιά δεκαετία, παράλληλα με την έκρηξη των (διαλυμένων πλέον) Isis, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα μιλούσαμε ήδη για ένα ιστορικό άλμπουμ.

MIKE PATTON "Mondo Cane"

Mike Patton

Mondo Cane

2010 | Ipecac Recordings

Η έννοια της προοδευτικότητας δεν επιτρέπει ίχνος διαφάνειας στα καινοφανή μουσικά μοτίβα έκφρασής της. Και εξαιρουμένου του όποιου συγχρονισμού, υπάρχουν καλλιτέχνες που υφαρπάζουν την έμπνευση και το στυλ προηγουμένων δεκαετιών για να συγκλίνουν με την παρελθοντική αίγλη διάφορων σκηνών. Στο τελευταίο εγχείρημα του Michael Patton -το οποίο δε γνωρίζω πόσοι από εσάς πέρασαν στα ψιλά γράμματα- συναντάμε τον Αμερικανό καλλιτέχνη σε μια προσπάθεια διασκευών παλιών Ιταλικών ασμάτων. Μες στην έμφυτη αναγκαιότητά του για αλλαγές που τροποποιούν το μουσικό μοντέλο, ο πολυσχιδής Mike πραγματοποιεί μια ακόμη πετυχημένη μεταμόρφωση. Είναι όντως κοινό μυστικό ότι κάποια στιγμή θα κατέληγε σε κάτι τέτοιο μιας και ήταν πολλά τα ψήγματα κατεύθυνσης προς τέτοιες μουσικές μες στην τεράστια καριέρα του. Άλλωστε ποτέ του εως τώρα δεν αυτοσυντηρήθηκε καλλιτεχνικά γιατί, θες η εγκλωβισμένη παράνοια στο μυαλό του, θες η αδιαμφισβήτητη ικανότητα του να πράττει πάντα υπό αυξημένη ποιότητα, όπως και να’ χει η προικισμένη φωνή του είναι θεϊκής φύσεως και μπορεί να εκτροχιαστεί (καλοπροαίρετα) προς κάθε δυνατή μουσική κατεύθυνση. Προσωπικά μιλώντας, θεωρώ τον συγκεκριμένο ημι-παράφρων τραγουδιάρη ως τον πιο ολοκληρωμένο μουσικό που υπήρξε ποτέ. Στο Mondo Cane project του, θα χαρείτε τους ιταλισμούς της φωνής του (με πολύ καλή χροιά, κάτι στο οποίο ίσως βοήθησε η επί ετών Ιταλίδα σύζυγός του) με όλα τα κορυφαία παιδιαρίσματά της και μια πολυμελής ορχήστρα να χτίζει πανέμορφα το όλο μουσικό background. Όλοι οι παραπάνω ομονοούν σε μια εστιασμένη performance που καταλήγει να αναδείξει γι’ ακόμη μια φορά το αστείρευτο ταλέντο του τεράστιου αυτού frontman και την επίδειξη ενός, αν μη τι άλλο, πανέμορφου άλμπουμ. Ακολουθήστε, όσο αυτό είναι δυνατόν, το ‘Οραμά του.

ÓLAFUR ARNALDS "...And They Have Escaped the Weight of Darkness"

Ólafur Arnalds

...And They Have Escaped the Weight of Darkness

2010 | Erased Tapes Records

Τραγούδια που διαθέτουν μελωδίες παρόμοιες ενός Tunglið είναι ικανά να θάλπουν τις διαθέσεις. Έχουν τη στόφα του κλασσικού και δεν στοχεύουν απλά στο να σε παρασύρουν σε μακρινά νοητικά ταξίδια. Αντιθέτως, σε βουτάνε βίαια εωσότου σε απομονώσουν και έπειτα σε παρατάνε σύξυλο μέσα σε αστρικά πεδία και χρώματα γαλαξίων. Η λαγώφθαλμη κατάσταση την οποία επιφέρουν δεν αφήνει περιθώρια στο να σ’ αφήσουν να κοιμηθείς. Αυτό το τριπάρισμα άλλωστε αξίζει να το βιώσει κανείς με όλες του τις δυνάμεις. Ο νοσταλγικός τόνος, η θλίψη, η απώλεια της μνήμης, αναπώληση. Ο Ólafur έχει μαλιστα υπάρξει και ντράμερ hardcore και metal μπαντών. Αν και το πνεύμα αυτών των μουσικών δεν ζει ούτε καν λαθρόβια εδώ μέσα, το …And They Have Escaped the Weight of Darkness είναι σκοτεινό με τον τρόπο του. Αν δίσκοι σαν το Within the Realm of a Dying Sun των θεών Dead Can Dance ρίχνουν το πτώμα μες στον τάφο, τότε το παρουσιαζόμενο διαμαντάκι παίζει σίγουρα το ρόλο του νεκροκομιστή, μεταφέροντας το νεκρό κορμί ως το κενοτάφιο. Και σκεφτείτε μόνο ότι είναι εξ’ ολοκλήρου ορχηστρική η μαγεία του.

JOHN ZORN "In Search of the Miraculous"

John Zorn

In Search of the Miraculous

2010 | Tzadik

Φυσικά και είναι αδιανόητο να έχει κάποιος παρακολουθήσει τη δισκογραφία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη. Για να είμαι δίκαιος μαζί σας, ο John Zorn είναι περίπτωση μουσικού που δε χωράει σε καμιά νόρμα και τυχαίνει απλώς να εμφανίζεται μπροστά μου ανά φάσεις. Δε μπορώ να πω ότι έχω απολαύσει ο,τιδήποτε έχω ακούσει από δαύτον όμως κατα γενική ομολογία πάντοτε βρίσκει τρόπους να με αποστομώνει. Μιλάμε για ένα ανεξάντλητο μουσικό ταλέντο που από το 1983 ως και τις μέρες μας κυκλοφορεί αδιαλλείπτως καλούς ως και εξωφρενικά καλούς δίσκους. Από τους φοβερούς και τρομερούς Naked City ως και τους Mr. Bungle έχει προσφέρει ένα χέρι βοηθείας. Το In Search of the Miraculous μας συστείνει τον συνθέτη John Zorn μιας κι εδώ δεν παίζει κανένα όργανο. Το cast των μουσικών που αναπαράγουν τη μουσική του πλαισιώνουν οι Shanir Blumenkranz, Greg Cohen, Ben Perowsky, Rob Burger και Kenny Wollesen. Αν και το πιάνο είναι αυτό που επικρατεί μέσα στις μελωδίες αυτού του ουτοπικού, μελωδικού, ταξιδιάρικου και πανέμορφου jazz δίσκου το χαρακτηριστικό του είναι η χρήση ενός double bass (ακουστικού) και του ηλεκτρικού μαζί. Τα τύμπανα είναι παιγμένα από τον εκπληκτικό Perowsky (ακούστε οπωσδήποτε το Camp Songs). Αν έχετε εκείνο το υπόγειο που όλοι ονειρεύονται και το οποίο διαθέτει μπιλιάρδο και μια “μικρή” γωνίτσα κάβας, μια αναπαυτική πολυθρόνα και τζάκι, τότε βρήκατε τη μουσική υπόκρουση που θα συνοδεύει τις νυχτερινές, κουλτουριάρικες συνήθειες σας. Άντε, καλοάκουστο εύχομαι…

TWIN SISTER "Color Your Life" EP

Twin Sister

Color Your Life EP

2010 | Infinite Best Recordings

Να ένας ακόμα δίσκος για chilling καταστάσεις. Ξέρετε τώρα, mojito το σούρουπο στην αιώρα μποέμ παραλιακού μαγαζιού με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Πέρα απ’ αυτά τα αγαθά όμως, το δισκάκι αυτό δικαίως έκανε κάποιο όνομα (απ’ όσα διαβάζω στο ηλεκτρονικό δίκτυο) μιας και διαθέτει και εσωστρέφεια και γλυκιά μελαγχολία. Τους έχουν χαρακτηρίσει ως chillwave, dream pop και indie μα η αλήθεια είναι ότι βρίσκονται κάπου ανάμεσα στους Cocteau Twins και μιας οργανικής trip-hop. Το νεαρό της ηλικίας των μελών της μπάντας αφήνει υποσχέσεις για πάμπολες ακόμα όμορφες μουσικές αν και δε δείχνουν ιδιαίτερα να βιάζονται όσον αφορά τις κυκλοφορίες τους. Πληροφοριακά, προέρχονται εκ Αμερικής μεριάς, Long Island συγκεκριμένα κι έχουν κυκλοφορήσει μόνο δύο EPs ως σήμερα. Το πρώτο full-length αναμένεται τον Σεπτέμβριο της χρονιάς που διανύουμε. Η φωνή της Andrea Estella συνδυάζει κράμματα χροιών της Beth Gibbons και ενίοτε της Björk και είναι πραγματικά και αντικειμενικά όμορφη. Μια επίσκεψη στο site της μπάντας μαρτύρησε και ένα ωραίο playlist (προφανώς και επιρροές) που άκουγαν κατά τη διάρκεια ηχογραφήσεων του album τους. Massive Attack, Herbie Hancock, Laid Back κ.α. Μια χαρά δηλαδή. Εν αναμονή του νέου τους πονήματος λοιπόν, απολαύστε τους…

THE RADIO DEPT. "Clinging to a Scheme"

The Radio Dept.

Clinging to a Scheme

2010 | Labrador

Πέρα από καλό death metal και stoner οι Σουηδοί εξάγουν κι άλλες πάμπολλες όμορφες μουσικές. Μια μπάντα που κινείται στην κατηγορία της dream pop και shoegaze μουσικής είναι και οι The Radio Dept. οι οποίοι μετέφρεσαν εν αγγλιστεί το όνομα “Radioavdelningen” ενός μαγαζιού επισκευής ραδιοφώνων και βάφτισαν το συγκεκριμένο σχήμα. Αν και η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μονάχα τρία full-length δισκάκια υφίσταται από το 1995, κάτι που δεν τους κάνει τεμπέληδες μιας κι έχουν δημιουργήσει αρκέτα EPs όλο αυτό το διάστημα. Θα ήταν αναπόφευκτο το να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τις συγκρίσεις με μπάντες όπως οι Cocteau Twins και My Bloody Valentine αν και οι ίδιοι ανάμεσα στις επιρροές τους αναφέρουν σχήματα σαν τους Joy Division, Pet Shop Boys, Nick Drake, Kraftwerk και Neu! μεταξύ άλλων. Το Clinging to a Scheme είναι το τελευταίο δισκάκι που κυκλοφόρησαν και είναι αντικειμενικά και υποκειμενικά πανέμορφο. Τραγούδια σαν το A Token of Gratitude και David μπορούν να γίνουν ο καλύτερος σύντροφος της ανιαρής ρουτίνας σας. Η αίσθηση που αναδύεται μέσα απ’ το συγκεκριμένο album είναι ατμοσφαιρική και αιθέρια. Το ατού της μπάντας είναι ότι καταφέρνει να ξεχωρίσει μέσα από μια πληθώρα alternative-και-καλά ακουσμάτων που το μόνο που σου προσφέρουν είναι ένα μόνιμο χασμουρητό. Ο τόνος των τραγουδιών τους είναι νοσταλγικός αλλά καθόλου μελό. Για τους μερακλήδες της υπόθεσης διατηρούν ένα υπερυγιές status παρά τη mainstream φύση των συνθέσεων τους. Πολύ καλό σας λέω…

BURIAL INVOCATION "Rituals of the Grotesque" EP

Burial Invocation

Rituals of the Grotesque EP

2010 | Dark Descent Records

Τι λείπει απ’ το death metal σας ακριβώς; Μήπως εκείνη η μπουντρουμιακή αίσθηση που λίγοι καλλιτέχνες έχουν καταφέρει να ζέψουν μέσω των ανίερων συνθέσεων τους; Μήπως τα καλά βορβορώδη φωνητικά που έχουν εντέλει κάτι να πουν πλην την ολοένα και αυξανόμενη βρογχική επιδειξιομανία; Μήπως οι συνθέσεις αυτές καθεαυτές έχουν καταντήσει το κάτι τι πιο φλώρικες και μοντερνοποιημένες; Ε, όπως και να’ χει, αν είστε από τα αρρωστάκια που προσκυνούν συγκροτήματα της Nuclear War Now! τούτο εδώ θα απορήσετε πως και δεν είναι ήδη καβατζωμένο στην εν λόγω εταιρεία. Οι Burial Invocation μας κάνουν σινιάλο από απέναντι και συγκεκριμένα απ’ την Τουρκική πρωτεύουσα και φαίνεται να μας συμπαθούν ιδιαίτερα σαν λαό μιας και μια καλώς κρυμμένη επιρροή απ’ τους εγχώριους και ανυπέρβλητους Dead Congregation την έχουν ρε παιδί μου. Το “Rituals of the Grotesque” είναι το πρώτο τους EP κι εδώ μέσα συμβαίνουν απίστευτα πράγματα. Από ένα λίγο-πιο-αργό-από-mid tempo riff που προσκυνάει τους Bolt Thrower και συνάμα τον ψόφο τον ίδιο στο “Through the Void of Obscurity“, σε αβυσσικά τίγκα-βοθρέ ηχοτόπια που θα έκαναν μπάντες σαν τους Incantation και Father Befouled περήφανους. Μα σας λέω, όταν αποφασίσουν να ανεβάσουν τις ταχύτητες τους παίζει να σας ταξιδέψουν σε έναν πρώιμο Σουηδικό death metal κόσμο (ποιός τόλμησε να σκεφτεί τους At the Gates αντί των Entombed;). Μπαντάρα! Δισκάρα!

MERZBOW / SHORA "Switching Rethorics" split

Merzbow/Shora

Switching Rethorics

2002 | Bisect Bleep Industries

Μια φρικιαστική σύμπραξη. Δύο υπερμεγέθη (ποιοτικά) καλλιτεχνικά ονόματα ηχογραφούν την εφιαλτική άποψη μιας ολοκαίνουργιας ακραίας μουσικής. Το πως μπορούν να ενσωματώσουν τη noise (όνομα και πράμα) αισθητική του μουρλο-Ιάπωνα μέσα στις (τότε) αγχωμένες συνθέσεις τους, με τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα, την απώτερη Converge-ική παράνοια, σκισμένοι τόσο φωνητικά όσο και ορχηστρικά, μόνο οι Ελβετοί μουσικάντες μπορούν να μας το εξηγήσουν. Το σίγουρο είναι ότι το όραμα όσων ενεπλάκησαν στην υπόθεση “Switching Rethorics” πιθανότατα ξεπερνάει κατά πολύ τις προσδοκίες. Ναι, το γνωρίζουμε ότι απευθύνεται σε κατεστραμμένους εγκέφαλους κι ίσως σε λίγο “γκάου” τύπους αλλά αυτό δε μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αντικειμενική του αξία. Λίγες φορές δύο (φαινομενικά) αντίθετοι κόσμοι καταφέρνουν και τέμνονται σε τέτοιο βαθμό ώσπου ο ένας ουσιαστικά να μοιάζει σαν φυσική προέκταση του άλλου κι αντιστρόφως. Εδώ, η μονοτονία του ταραγμένου ψυχικά Merzbow αναπνέει μέσα από ένα ένα οργισμένο κράμμα σπασμένων ηχητικών σημείων και σε κομμάτια σαν το “Black Cat” καταφέρνει να τσιτώσει τόσο πολύ τον ακροατή που σύντομα έπη σαν τα “Erode/Implode” και “Conciliated Coercion” βασικά μοιάζουν να λυτρώνουν τα βασανισμένα αυτιά αν και επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο. Δίσκος που λειτουργεί σαν το νέφτι στον κώλο ή σαν τα διάφορα μείγματα του horse doping. Ακούστε με δικιά σας ευθύνη.

PSYCHOTIC WALTZ "A Social Grace"

Psychotic Waltz

A Social Grace

1990 | Rising Sun Productions

Υποθετικά μιλώντας, αν υπήρχε κάποιος full-length δίσκος αυτών των μουρλο-Αμερικάνων που να περιείχε τα best of τραγούδια της καριέρας τους, τότε θα μιλούσαμε για την ΑΠΟΛΥΤΗ μπάντα όλων των εποχών. Θα μου πείτε εσείς τώρα ότι το best of tracklist κάθε μπάντας είναι τελείως υποκειμενική υπόθεση και δεν θα ‘χετε άδικο. Όμως φανταστείτε αυτό το μουσικό κόσμημα να περιέχει κι ένα “Out of Mind” π.χ. Πιάσατε τι θέλω να πω; Υποθετικά μιλώντας πάλι, αν υπήρχε Θεός αυτή η μπάντα θα έπρεπε να θεωρείται ως ΑΠΟΛΥΤΗ ακόμα κι ως έχουν τα πράγματα. Το “A Social Grace” είναι ένα ηχητικό συνονθύλευμα πόνου και σκοτεινής ατμόσφαιρας. Η μουσική αυτή καθεαυτή είναι απελπιστικά απόκοσμη και στοχεύει κατά μέτωπο οπαδούς αλλά και συναδελφικές μουσικές προσωπικότητες, βαράει στο ψαχνό, αποχαυνώνει, τρώει σωθικά κι έπειτα έρπεται πίσω στα δικά της σκοτάδια. Κάποιοι μας το σύστησαν ως progressive και ότι συνεπάγεται αυτού. Κανείς δε μπορεί να τους κατηγορήσει μιας και το φτωχό ανθρώπινο λεξιλόγιο μοιάζει ν’ αδυνατεί να περιγράψει το ντελιριακό περιεχόμενο αυτύ του δίσκου. Credits λαμβάνουν και οι πέντε μουσικοί της μπάντας μιας και όλοι τους ανακατεύτηκαν στη δημιουργία του. Και μπορεί ο Dan Rock να είναι μια ξεχωριστή φιγούρα μες στο σχήμα, οι συνθέσεις που έχουν όμως ως πρώτο συνθέτη τον κύριο Brian McAlpin είναι (πιθανότατα) οι συγκλονιστικότερες. Κάποιος φίλος μου έλεγε κάποτε ότι είναι αδιανόητο να ερμηνεύεις σε σημεία επιτηδευμένα φάλτσα και ν’ ακούγεσαι τόσο τέλειος. Φυσικά μιλούσε για τον Buddy Lackey (o Devon Graves είναι πολύ μικρός μουσικός ακόμα) ο οποίος δίνει την ερμηνεία της ζωής του με την εκτός -κάθε-διάστασης φωνάρας που διαθέτει. Πολύ απλά, τα τραγούδια του “A Social Grace” συνθέτουν έναν από τους πέντε κορυφαίους δίσκους ever κι αν κάποιοι από σας συνεχίζετε να θεωρείτε το “Ψυχωτικό Βαλς” ως ένα progressive σχήμα, τότε μάθετε πως το ντεμπούτο άλμπουμ τους είναι ο καλύτερος progressive δίσκος. Όχι της μπάντας μόνο, αλλά κι όλων των υπόλοιπων που έχουν κάνει διδακτορικό στα τάστα/πλήκτρα/κρουστά τους.