NIKKI LOUDER "Golden Men"

Nikki Louder

Golden Men

2013 | Moonlee Records, Založba Radio Študent

Η δυνατή ιστορία του Barefeet θα μπορούσε να είναι μια απόλυτη εικόνα του δίσκου. Η αφηρημένη θολούρα της παραμόρφωσης, η ομίχλη της σύνθεσης αυτής καθαυτής, οι τόσο γαμημένα catchy αλλά πικρόχολες μελωδίες της κιθάρας, τα γεμάτα πάθος φωνητικά. Το Golden Men είναι κατά βάση μια σπουδαία noise rock δισκάρα. Η μπάντα εδρεύει στη Σλοβενία (κι όμως) και εμβολιάζει ένα ούτως ή άλλως επικίνδυνο είδος με post punk πινελιές. Το αποτέλεσμα είναι απειλητικό. Ο ήχος του δίσκου για σεμινάριο. Το αξιόλογο είναι πως ενώ οι συνθέσεις δεν σπαταλιούνται στο γρήγορο σκρατσάρισμα, καταφέρνουν με το ευθύ ύφος τους να ακούγονται ιδιαίτερα απειλητικές με τις κιθάρες να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο φυσικά. Το αγαπημένο μου track πιθανών να είναι το φοβερά εθιστικό Indian Companion το οποίο κρύβει την ηχητική πρωτο-μαστούρα των πρώιμων Soundgarden, απλώς με πιο απελπισμένα φωνητικά. Ένα τέλειο άλμπουμ για όσους ξεκινάνε από The Jesus Lizard και φτάνουν μέχρι και σε πιο mainstream καλλιτέχνες.

YOUTH AVOIDERS s/t

Youth Avoiders

Youth Avoiders

2013 | Destructure Records, Build Me a Bomb Records

Το συγκεκριμένο άλμπουμ έπεσε στη αντίληψη μου μέσα απ’ το διαδικτυακό stalking και συγκεκριμένα μιας ανάρτησης που έκανε ο Τάκης (Ruined Families). Στην εδώ και καιρό διάθεσή μου να ακούω punk, αποφάσισα να ασχοληθώ και με τους Youth Avoiders. Μια μπάντα της οποίας το παρελθόν (αν υπάρχει) στη δισκογραφία αγνοώ πλήρως, όπως επίσης και την καταγωγή της. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κατσαπιάλικο (που λέει κι ένας φίλος) punk που προσφέρει ένταση στο μέγιστο. Μετά βίας μπορούμε να επευφημήσουμε τους Youth Avoiders για τη μουσική τους κατάρτιση αλλά το ομώνυμο δισκάι τους είναι απολαυστικό και ακούγεται ευχάριστα, πιθανών και εξ’ αιτίας της μικρής διάρκειας του. Τα τραγούδια δεν ξεπερνούν το ενάμισυ λεπτό σε διάρκεια έκαστως με εξαίρεση το Smoked Glass (το οποίο τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου  στιγμή απ’ όλο το άλμπουμ) και το Oil Slick. Ενδιαφέρον έχει ο τραγουδιστής του γκρουπ που ανά φάσεις ακούγεται σαν ένας άλλος Lemmy όταν αυτός ήταν πολύ πιο νέος. Μια χαρά περνάει η ώρα πάντως.

THEE OH SEES "Floating Coffin"

Thee Oh Sees

Floating Coffin

2013 | Castle Face Records

Αυτοί οι τύποι δεν αστειέυονται. Απ’ την προηγούμενη δισκάρα τους, Putrifiers II, είναι παγιδευμένοι σε ένα vintage μουσικό φόντο μόνο που πλέον έχουν ολοκληρωτικά βυθιστεί στην psych rock θάλασσα αλησμόνητων δεκαετιών. Το Floating Coffin έρχεται απλά για να ξεπεράσει αποθεωτικά τον προκάτοχό του και να επιβεβαιώσει ότι οι Thee Oh Sees μόνο τυχαίοι δεν πρέπει να θεωρούνται. Στο Floating Coffin ενορχηστρώνουν δέκα συνθέσεις acid rock με αξιομνημόνευτη ροή και εξασφαλίζουν τη πλήρη ομαλότητα του άλμπουμ που οδηγείται απ’ τον ήχο μιας τέλεια παραμορφωμένης κιθάρας – γεγονός που τους προσδίδει κι έναν garage rock χαρακτήρα. Το ότι ο Ty Segall είχε νταραβέρια μαζί τους ίσως είναι αρκετό για να πειστούμε για το ποιόν τους. Tunnel Time, Night Crawler, I Come from the Mountain, Toe Cutter κι όλα τα υπόλοιπα έξι τραγούδια του δίσκου είναι πλήρως εθιστικά και καθιερώνουν το άλμπουμ αυτό ήδη ανάμεσα στα κορυφαία του τρέχοντος έτους. Τους αναγνωρίζεται κάθε προσπάθεια και τους αποδίδεται μέγιστη αξιοπιστία ως προς την τέχνη τους. Μανιταριαστείτε.

AOSOTH "IV: An Arrow in Heart"

Aosoth

IV: An Arron in Heart

2013 | Agonia Records

Το III ήταν μεγάλη δισκάρα. Δεν ξέρω κατά πόσο πολύ τον πήραν πρέφα εκείνον τον δίσκο οι όποιοι οπαδοί. Το IV: An Arrow in Heart μου φέρνει ξανά τη διάθεση να γράψω γι’ αυτούς τους Γάλλους οραματιστές της ακραίας μουσικής σκηνής. Κι αν εδώ δεν πρόκειται να βρείτε συνταρακτικές καινοτομίες, το δύστροπο και αυστηρά μορφοποιημένο ύφος τους κατατάσσει το νέο αυτό άλμπουμ μέσα σε εκείνα τα μικρά αριστουργήματα που εκτιμούνται απ’ αυτούς τους λίγους που πρέπει, Όχι, εγώ μπορεί να μην συγκαταλέγομαι καν μέσα σ’ αυτούς αλλά αυτή τη φορά έτυχε να συμβαδίσω χρονικά μαζί τους και πλέον οφείλω να τονίσω τη δύναμη των Aosoth σαν μπάντα. Ο mKm είναι συνυπεύθυνος για την έκρηξη του Γαλλικού black metal της προηγούμενης δεκαετίας, το οποίο ξεφτίλιζε σχδόν όλη τη βόρεια σκηνή, παρέα με κάποιους έτερους ομοϊδεάτες όπως οι (ανεπανάληπτοι) Deathspell Omega και οι Arkhon Infaustus. Οι Aosoth στο τέταρτο άλμπουμ τους έχουν λίγο απ’ όλα. Η απαιτούμενη ορθοδοξίλα, η στάχτη των αξεπέραστων Antaeus, το μίσος του intelligent παραρτήματος του είδους (βλ. Rebel Extravaganza) και άλλα τέτοια κακούδια. Εν ολίγοις, το An Arrow in Heart γαμεί και δέρνει. Τα συστατικά του είναι αυτά που οδηγούν σε επιτυχία όπως και να ‘χει.

UNCLE ACID AND THE DEADBEATS "Mind Control"

Uncle Acid and the Deadbeats

Mind Control

2013 | Rise Above Records

Αυτό μάλιστα. Πριν προτρέξουν διάφοροι μουσικάντες να μιλήσουν περί ανακύκλωσης θεμάτων, ας παραδεχτούμε ότι το Mind Control σφίζει από ενέργεια. Και ναι, δανείζεται εξίσου το πρωτόλειο doom riffing, τον ψυχεδελικό τόνο των 60s και στην τελική ίσως είναι μέρος αυτού του occult (και όποιον πάρει η μπάλα) rock που φιγουράρει συχνά-πυκνά σαν είδος τα τελευταία χρόνια. Στο μυαλό μου το Mind Control διασπάται τέλεια σε δύο πλευρές βινυλίου με την acid τραγουδάρα Death Valley Blues να κυρήττει την έναρξη της Β’ πλευράς όπου τα αλά The Beatles ψυχεδελικά ψήγματα της μπάντας βγαίνουν στο προσκήνιο. Ο ήχος είναι ανεπανάληπτος, τίγκα οργανικός και αναπνέει καύλα. Και να φανταστείτε ότι το προηγούμενο άλμπουμ τους, Bloodlust, το θεωρούσα απλά καλό. Εδώ μέσα όμως, σας το υπόσχομαι, συμβαίνουν μαγικά πράγματα που μέχρι να φτάσουν στον μεσμερισμό του Follow the Leader θα σας έχουν σκλαβώσει. Οι Uncle Acid στις συνθέσεις τους περιέχουν τη ζωοφόρο αλήθεια του σκοτεινού rock και πρέπει να ‘σαι τουλάχιστον άπειρος για να μην συλλάβεις το πνεύμα τους. Στα πολύ υψηλά για εφέτος.

VERMINOUS "The Unholy Communion"

Verminous

The Unholy Communion

2013 | Xtreem Music

Υποκινούμενοι απ’ τον Possessed-ικό, ανχόλι παλμό των mid-eighties, οι Verminous στο The Unholy Communion βρωμάνε ρετρίλα αν και τα πάντα σαφώς ακούγονται πιο σύγχρονα. Η δομή του δίσκου είναι η αναμενόμενη: ένα σύντομο intro θα είναι η εκκίνηση για την έκρηξη κλασσικών death metal riff-άρων τα οποία εκτοξεύονται κάπου στο In the Name τραγούδι που διαθέτει λίγο μια Necrosis ατμόσφαιρα της σπείρας των Cadaver Inc. Προσωπικά βρήκα το άλμπουμ διασκεδαστικό και σοβαρό εξίσου. Πέρα απ’ τον drummer της μπάντας, Andreas Johansson, ο οποίος είναι ουσιαστικός στο παίξιμό του με τα κατάλληλα grooves του να καθορίζουν το ύφος των Verminous, ευχάριστη έκπληξη είναι τα φωνητικά του Linus “Germaniac” Björklund που νιώθουν και προσθέτουν την ανάλογη σατανίλα μες στις συνθέσεις. Το The Unholy Communion διαθέτει μόνο κομματάρες που πορώνουν τους οπαδούς του είδους με τα Verminous Fluids-Part II, In the Name και Glorious Sacrilege να ξεχωρίζουν ως τα πιο πιασάρικα tracks της κυκλοφορίας. Σκέτη μούρλια.

NO OMEGA "Shame"

No Omega

Shame

2013 | Throatruiner Records

Το Shame είναι ένα συν στα δισκογραφικά της αξιόλογης της Throatruiner Records. Ένα καθοριστικό καλλιτεχνικό για τους No Omega βήμα, καθώς το hardcore που εκτελεί και συνθέτει η μπάντα είναι πλημμυρισμένο από το πικρό αίσθημα που αποπνέουν οι κιθάρες. Τόσο ώστε να διακρίνονται σχετικά εύκολα από αντίστοιχους ομοϊδεάτες τους. Οι καταβολές της μπάντας προέρχονται και από post κυκλοφορίες των 00s. Τουτέστιν, χτίζουν ένα φιλόδοξο background παράνοιας, αρκούντως στρυφνό και τοξικό συνάμα, δίχως να χάνουν την πάγια αμεσότητά τους με τον ακροατή. Το αξιοζήλευτο είναι πως στο όλο ύφος τους καταφέρνουν να προσθέτουν τόσο λαθραία black metal περάσματα, ενώ αφήνουν για πολλά δευτερόλεπτα ambient feedbacks ως ανάσες (βλ. Utopianist). Το αποτέλεσμα ξεπερνά την απλά γραφική προσπάθεια του καλλιτέχνη να ξεχωρίσει κι έτσι το μόνο που μένει είναι ένας δίσκος φορτισμένος συναισθηματικά που θα καταφέρει να αγαπηθεί από μια πλειάδα οπαδών του είδους για όλα αυτά που προσφέρει. Πολύ δυνατό.

GHOST "Infestissumam"

Ghost

Infestissumam

2013 | Loma Vista Recordings

Οι Ghost κατάφεραν με το ντεμπούτο άλμπουμ τους να κάνουν ολόκληρη metal σκηνή ν’ ασχοληθεί μαζί τους. Να πω την αλήθεια, είχα ευχαριστηθεί κι εγώ εκείνον τον δίσκο γιατί ήταν πάνω απ’ όλα διασκεδαστικός με όμορφα τραγούδια που μπορούσες να σιγοψιθυρίσεις σα να ήταν κάποιο ένοχο φετίχ ή κάτι τέτοιο τέλως πάντων. Αν και γνώριζα πως ο αλτρουισμός της μπάντας είχε σχέση μόνο με τις εμφανίσεις των μελών, τα περίεργα κοστούμια τους και τη διατήρηση της μυστικής ταυτότητας τους, ήλπιζα πως πιθανών η μουσική τους να πιάσει ουσιαστικότερα βάθη σκοταδιού στο μέλλον. Με το Infestissumam όμως δεν χαίρεται κανείς. Είναι τελείως παιδικό, στα όρια του γελοίου και κάποιες “συμφωνικές” τζούρες τύπου μεταγενέστερων, τραγελαφικών Therion μ’ έκαναν κυριολεκτικά να τους στραβοκοιτάξω. Οι τύποι μπορεί να τραγουδούν για Ασμοδαίους, Εωσφόρους και Σατανάδες αλλά μουσικά απευθύνονται σε δεκάχρονα με συνθέσεις ξεφτιλο-pop πρωτίστως και λίγου άγουρου heavy metal. Αν όμως αυτός είναι ο τρόπος τους να προσηλυτίσουν περισσότερο λαό στις τάξεις της σκληρής μουσικής, τότε μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι πράττουν το θέλημα του Σκοτεινού Άρχοντα. Μην μπείτε καν στον κόπο να το ακούσετε.

ZOZOBRA "Savage Masters" EP

Zozobra

Savage Masters EP

2013 | Brutal Panda Records

Τίθεται γενικά πρόβλημα εκτίμησης διάφορων projects που έχουν μέλη άλλων, μεγαλύτερων μπαντών που θερίζουν ή θέριζαν ολόκληρες σκηνές. Οι Zozobra είναι μια τέτοια περίπτωση μπάντας που στο παρελθόν μπήκα στον κόπο ν’ ακούσω λόγω της συμμετοχής του Aaron Harris (Isis) και των Cave In μελών της αλλά δεν εντυπωσιάστηκα. Στο Savage Masters EP του 2013 οι Zozobra έχουν εμφανώς διάχυτες τις rock διαθέσεις τους και είναι ξεκάθαρο ότι γουστάρουν αυτά που παίζουν. Τα τραγούδια είναι δίλεπτα, up tempo, με ικανοποιητικό groove και μεγάλο ήχο με μπασάτη θολούρα. Δυστυχώς όμως, δεν εντυπωσιάστηκα ούτε αυτή τη φορά κι αν είναι να ξεχωρίσω κάποια σύνθεση μέσα απ’ το ΕΡ, τότε θα προτιμήσω το A Chorus of War που, αν και σύντομο, κλέβει λίγο την αίγλη των παλιών καλών Intronaut. Ο επίλογος του δίσκου, Born in a Blaze, έχει επίσης κάτι καλές στιγμές παρότι δεν καταφέρνει να ξεφύγει πέρα απ’ τον απλό εντυπωσιασμό. Όσοι ακολουθείτε τα δισκογραφικά βήματα της μπάντας πάντως μάλλον θα γουστάρετε.

THE FLAMING LIPS "The Terror"

The Flaming  Lips

The Terror

2013 | Warner Bros., Bella Union

Δεν ξέρω τι σκατά ναρκωτικά χαπακιάζει ο Wayne Coyne και η παρέα του. Πάντως όποιες κι αν είναι οι ψυχοτρόπες ουσίες που καταπίνει, αυτές τον οδηγούν σε πηγές έμπνευσης. Στο The Terror ξαναβρίσκουμε τους μεγάλους The Flaming Lips με πειραματικές διαθέσεις (πως αλλιώς;) να χτίζουν ένα άλμπουμ πλησίον στο ambient και το noise. Η ιδιοσυγκρασία του δίσκου είναι μελαγχολικής φύσεως κυρίως εξ’ αιτίας των ύπουλων αλλά πανέμορφων φωνητικών γραμμών. Αν και με την πρώτη εντύπωση ίσως ξεγελαστείς ότι ακούς κάτι τετριμμένο, οι εννιά συνθέσεις καταφέρνουν να πλασάρουν το όραμα της μπάντας σαν κάτι μοναδικό. Οι καταβεβλημένοι και ωχροί ήχοι του The Terror ζωντανεύουν τη φρίκη και το τέλος του δίσκου με αφήνει έρημο να ζητάω για παραπάνω συνέχεια. Άσχετο αλλά η background λούπα του Try to Explain μου θύμισε μια ολοΐδια που κάνει εμφάνιση στο πολύ καλό Hliðskjálf άλμπουμ των Burzum και έτσι η συγκίνηση βάρεσε κόκκινο. Αν ακούσετε το The Terror ναρκωμένοι τότε ετοιμαστείτε για υπεργαλαξιακά ταξίδια. Αν το βάλετε να παίζει όντας νηφάλιοι, τότε οι The Flaming Lips θα φροντίσουν να σας έχουν ναρκώσει μέχρι το τέλος του.